Μια βόλτα από το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ) της οδού Πειραιώς μάς δίνει την ευκαιρία να γνωρίσουμε μια σπουδαία εικαστικό. Η Χρύσα Ρωμανού ανήκει στην μεγάλη ομάδα των καλλιτεχνών και διανοουμένων της Αριστεράς που έζησαν και εργάστηκαν σε καλλιτεχνικά κέντρα της Δύσης και, για πρώτη φορά στην ιστορία της ελληνικής τέχνης, συμμετείχαν ενεργά στη διαμόρφωση διεθνών ρευμάτων της εποχής τους. Ξεκινώντας μέσα στην πολιτισμική κοσμογονία της δεκαετίας του 1960, τα είκοσι χρόνια που η Χρύσα Ρωμανού έζησε στο Παρίσι (1961-1981) ήταν καθοριστικά για τη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής της ταυτότητας. Το έργο της χαρακτηρίζεται από τις ανοιχτές αφηγηματικές δομές, τη μηχανική αναπαραγωγή, το τυχαίο, τη διαφάνεια, το παιχνίδι. Από τα πρώτα της βήματα, το μοτίβο του λαβύρινθου, τα ταξίδια, η κριτική στην κοινωνία της κατανάλωσης, το πολιτικό ενδιαφέρον για τις κοινωνικές ανισότητες και την αδικία, ο εκδημοκρατισμός της τέχνης, η ώσμωση τέχνης και καθημερινότητας επανέρχονται ως κεντρικοί θεματικοί άξονες και εξελίσσονται όσο η καλλιτέχνης ωριμάζει και μεταβάλλεται το κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον.

 Η έκθεσή της με θέμα «Η αναζήτηση της ευτυχίας για όσους περισσότερους γίνεται», περιλαμβάνει έργα από όλες σχεδόν τις ενότητες της δουλειάς της, προκειμένου να αναδείξει τη συνάφεια και την οργανική σχέση μεταξύ τους. Παράλληλα, εντάσσει τα έργα στο ιστορικό, πολιτικό και κοινωνικό τους πλαίσιο. Η περιήγηση ξεκινά με τους Μύθους, τα ζωγραφικά έργα της περιόδου που έφυγε για το Παρίσι. Συνεχίζει με τα ιστορικά κολάζ του 1965, τις μεγάλες γλυπτικές κατασκευές Meccano –εμπνευσμένες από το ομώνυμο παιχνίδι κατασκευών το οποίο απευθυνόταν στερεοτυπικά στα αγόρια–, τις μεταξοτυπίες της όπου δεσπόζουν κείμενα και επιστολές εμβληματικών φίλων της όπως ο Ανδρέας Παγουλάτος και ο Νίκος Πουλατζάς, και καταλήγει στα ωριμότερα έργα της, τους Χάρτες-Λαβυρίνθους με την χαρακτηριστική τεχνική του ντεκολάζ σε πλέξιγκλας. Σε μια προθήκη προσωπικών αντικειμένων, ανάμεσα στις φωτογραφίες της από το Παρίσι όπου βλέπουμε τις σημαντικότερες μορφές της τέχνης, της διανόησης, της φιλοσοφίας και της πολιτικής εκείνης της περιόδου, υπάρχει κι ένα μικρό βιβλιαράκι που το εξώφυλλό του αναδεικνύει την πολύτιμη και άρρηκτη σχέση τέχνης και Ανανεωτικής Αριστεράς: το καταστατικό του ΚΚΕ εσωτερικού!

 Η Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης στεγάζεται σε ένα ιστορικό αρχοντικό της «Συνοικίας των Εξοχών», στη νοτιοανατολική πλευρά της πόλης, από τα ελάχιστα που σώζονται μετά την επέλαση των πολυκατοικιών της αντιπαροχής. Η Κάζα Μπιάνκα, πάλαι ποτέ οικία του ιταλοεβραίου βιομήχανου και εμπορικού αντιπρόσωπου Ντίνο Φερνάντεζ Ντίαζ που έδωσε στο αρχοντικό το όνομα της γυναίκας του, φιλοξενεί μια σημαντική αναδρομική έκθεση του Γιάννη Γαΐτη. O Γιάννης Γαΐτης, μελέτησε τα σύγχρονα εικαστικά ρεύματα έχοντας πάντα το βλέμμα του στις διεθνείς εξελίξεις. Το έργο του είναι ένα ταξίδι προσωπικής αναζήτησης με επίκεντρο τον άνθρωπο. Τα «ανθρωπάκια», η κορύφωση και το σήμα κατατεθέν της τέχνης του, γίνονται το μέσο για να κριτικάρει την αλλοτρίωση του ανθρώπου και τη κυριαρχία των απρόσωπων μαζών. Σε πολλαπλές αναπαραστάσεις τους, καταγγέλλονται η σύγχρονη κοινωνία, οι θεσμοί, τα σύμβολα της εξουσίας. Ανώνυμα πλήθη, πανομοιότυπα χωρίς χαρακτηριστικά και έκφραση, χωρίς όνομα και στοιχεία. Ένα κοπάδι ανθρώπων, υποχείριων του καταναλωτισμού και της εξουσίας. «Τα ανθρωπάκια» του Γαΐτη κοσμούν την αποβάθρα του Σταθμού Λαρίσης του Μετρό, μια πολύ πετυχημένη αποτύπωση του σαρκασμού της τέχνης απέναντι στην πραγματικότητα! Και επειδή η παρακαταθήκη του ΚΚΕ εσωτερικού δεν θα μπορούσε να λείπει, ένας από τους πίνακες της εν λόγω έκθεσης αποτελεί την αφίσα της Αδέσμευτης Κίνησης Ειρήνης (Α.Κ.Ε.) που καλεί στην 6η μαραθώνια πορεία ειρήνης με φόντο «τα ανθρωπάκια» και σύνθημα «Για μια νέα ζωή χωρίς συνασπισμούς, πυραύλους, βάσεις»!

Στο φωτογραφικό υλικό της έκθεσης παρουσιάζεται ένα δρώμενο με ζωντανά «ανθρωπάκια» που είχε γίνει στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και είχε κάνει μεγάλη αίσθηση. Επίσης, στις προσθήκες της έκθεσης δεν θα μπορούσαν να λείψουν εμβληματικές μορφές της Θεσσαλονίκης, της τέχνης και της Ανανεωτικής Αριστεράς, που είχαν στενή σχέση με τον Γιάννη Γαΐτη, όπως ο Κώστας Λαχάς της ιστορικής γκαλερί «Κοχλίας» και ο ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης με το μικρό του βιβλιοπωλείο «Βιβλιοθήκη». Η ανεκτίμητη προίκα του ΚΚΕ Εσωτερικού!

 

Πάνος Δημητρούδης

 

Ο δικηγόρος του διαβόλου Περισσότερα Άρθρα
Tags:
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet