Με το από 7/2/2024 ψήφισμά του, το Ευρωκοινοβούλιο εξέφρασε τις ανησυχίες του για την κατάσταση του κράτους δικαίου και την ελευθερία του Τύπου στη χώρα μας, καλώντας την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να ελέγξει τη συμμόρφωση της Ελλάδας με τις βασικές αξίες που διατυπώνονται στο άρθρο 2 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τις αξίες δηλαδή, μεταξύ άλλων, του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, του κράτους δικαίου και του σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Είναι τα πράγματα τόσο σοβαρά; Απειλείται το κράτος δικαίου στην πατρίδα μας; Θα εξηγηθώ από την αρχή. Όχι, το κράτος δικαίου και η δημοκρατία στη χώρα μας δεν έχει καταλυθεί.

Παρά τα σοβαρά ζητήματα, τα οποία αναλυτικά καταγράφονται στο ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου (υποκλοπές, ανελευθερία του κατεστημένου Τύπου, συστηματικές επαναπροωθήσεις και έλλειψη σεβασμού ακόμη και της ζωής μεταναστών και προσφύγων, ποινικοποίηση ΜΚΟ, ατιμωρησία κρατικών οργάνων, υποβιβασμός Ανεξάρτητων Αρχών και έλλειψη ολοκληρωμένου πλαισίου προστασίας μειονοτήτων και λοιπών ευάλωτων ομάδων της κοινωνίας μας) υφίστανται νησίδες αντίστασης και αντίβαρα που προστατεύουν και τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου στην πατρίδα μας.

Οι πρόσφατες δε πραγματιστικές παραχωρήσεις της κυβέρνησης (μείωση των περιστατικών επαναπροωθήσεων, ιδίως ως προς την έλλειψη σεβασμού της ανθρώπινης ζωής, με τις οποίες αυτές τελούνταν από το Μάρτη του 2020 και εξής, η τροπολογία για τη νομιμοποίηση των μεταναστών και ιδίως η πρόσφατη θέσπιση της ισότητας στον γάμο και των ομόφυλων ζευγαριών) είναι αποτέλεσμα αυτών ακριβώς των αντίρροπων δυνάμεων.

Είναι όμως αυτό αποτέλεσμα της λειτουργίας των θεσμών, που έχουν ως καταστατικό τους σκοπό την προστασία του κράτους δικαίου στη χώρα μας και τον έλεγχο των κρατικών αρχών;

Δυστυχώς όχι. Η διοικητική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου συγκλήθηκε για να αντικρούσει το ψήφισμα, καθώς ένιωσε ότι η καταγραφή όλων των ζητημάτων έλλειψης σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων, διαχρονικών, αλλά και όσων προέκυψαν την τελευταία 4ετία και έδωσαν αφορμή για αυτό το ψήφισμα, αποδίδει μομφή στη Δικαιοσύνη, και στους λοιπούς εντεταλμένους για την προστασία μας θεσμούς.

Και είναι ακριβώς έτσι. Αν λέμε ότι δεν απειλείται το κράτος δικαίου και η δημοκρατία, δεν είναι γιατί η Δικαιοσύνη, ο Τύπος, η ελληνική Βουλή, οι Ανεξάρτητες Αρχές (πάντα με τις φωτεινές εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα) έκαναν τη δουλειά τους. Αντίθετα παρέμειναν αδρανείς, μαλθακές και ανήμπορες.

Εκείνο που περισώζει την τιμή της δημοκρατίας στην πατρίδα μας είναι αντίθετα η λειτουργία των αντίστοιχων ευρωπαϊκών θεσμών όπου ανήκουμε, όσο και η λειτουργία μιας ανθεκτικής κοινωνίας των πολιτών που εκφράζεται μέσω οργανώσεων, επαγγελματικών και εθελοντικών, αλλά και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (ναι αυτά).

Το Ευρωκοινοβούλιο, αντί της ελληνικής Βουλής, με τα ψηφίσματά του και τη διερεύνηση του σκανδάλου των υποκλοπών και των επαναπροωθήσεων.

Το Ευρωπαϊκό Γραφείο για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς (OLAF), και όχι κάποια ελληνική Ανεξάρτητη Αρχή, πολύ περισσότερο όχι η Εθνική Αρχή Διαφάνειας, υπηρεσία που δημιουργήθηκε ακριβώς για να υποβαθμίσει τον ρόλο των Ανεξάρτητων Αρχών, με σκοπό τη συσκότιση και την αδιαφάνεια. Ποιος δεν θυμάται ότι ο αποπεμφθείς επικεφαλής του Frontex, σήμερα υποψήφιος με τη Λεπέν, αποπέμφθηκε μετά από έρευνα του γραφείου αυτού, λίγο μετά την παρασημοφόρησή του από έλληνα υπουργό.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, καταφύγιο για κάθε κατατρεγμένο, και όχι η ελληνική Δικαιοσύνη, που διαχρονικά συντηρεί την ατιμωρησία κρατικών οργάνων, όπως χαρακτηριστικά στην περίπτωση των υποκλοπών.

Η κοινωνία των πολιτών –ευρωπαϊκή και ελληνική– με τις έρευνες και τα πορίσματά της και όχι οι Ανεξάρτητες Αρχές που αδρανοποιούνται, υποβιβάζονται και χειραγωγούνται από κατασκευασμένες πλειοψηφίες της ελληνικής Βουλής, όπως χαρακτηριστικά στην περίπτωση της ΑΔΑΕ, που τόλμησε να σηκώσει κεφάλι.

Οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι και τα social media, και όχι ο κατεστημένος Τύπος, ο οποίος πλέον ανήκει στην οικονομική ολιγαρχία του τόπου, διαπλέκεται με την κυβέρνηση, και όταν δεν παραπληροφορεί, απλά σιωπά.

Ας μην ανησυχεί η διοικητική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου. Δεν μας έχει σχηματισθεί η εντύπωση ότι το κράτος δικαίου στην Ελλάδα είναι σε κίνδυνο. Όχι όμως, δυστυχώς, χάρη στις ενέργειες των επίσημων ελεγκτικών οργάνων.

Κάποιες φορές παλαιότερα, η Δικαιοσύνη και οι λοιποί ελεγκτικοί θεσμοί έχουν ορθώσει ανάστημα στην πατρίδα μας (θυμόμαστε τον περιβαλλοντικό ακτιβισμό του Συμβουλίου της Επικρατείας που γλίτωσε από τσιμεντοποίηση αρκετές περιοχές της χώρας μας και που διατηρεί ακόμη στοιχεία ικμάδας ως προς την προστασία δημόσιων αγαθών, όπως το νερό).

Θυμόμαστε τις ευτυχείς στιγμές των Ανεξάρτητων Αρχών, όπως την αρχική φρεσκάδα και ζωντάνια του Συνήγορου του Πολίτη, που πρόσφεραν προστασία από την κρατική αυθαιρεσία.

Θυμόμαστε τους εκδότες εφημερίδων όταν αντιδρούσαν στο σκάνδαλο Κοσκωτά ή όταν κλείνονταν φυλακή γιατί δημοσίευσαν μια προκήρυξη.

Σήμερα τι θυμόμαστε;

Ας μας επιτραπεί καλύτερα η σιωπή.

 

Ο δικαιωματιστής

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet