Sοloup «Νίκος Καζαντζάκης: Ζορμπάς, Πράσινη πέτρα ωραιοτάτη», εκδόσεις Διόπτρα, 2023

 

Αν θεωρήσουμε πως ένα κατά βάση ρεαλιστικό μυθιστόρημα αποτελεί μια μυθοπλαστική μετάπλαση μιας πραγματικότητας, τότε μπορούμε πολύ εύκολα και με κάπως ασφαλή τρόπο να δούμε με μάτι διεισδυτικό μια διασκευή του εν λόγω μυθιστορήματος σε μια άλλη εξ Αμερικής φερμένη τέχνη, αυτή του graphic novel. Όπου graphic novel πάει να πει μια ιστορία μυθοπλασίας που αφηγείται ο δημιουργός του με εικόνες και λόγια. Δηλαδή φιλοτεχνεί μια μετάπλαση του πρωτοτύπου σε εικαστική σύνθεση. Και δεν θα ψάχνουμε για πιστότητα ή προδοσία του πρωτοτύπου γιατί απλούστατα κάτι τέτοιο δεν είναι πλέον εφικτό. Και επιπλέον γιατί ο διασκευαστής, που είναι υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσει τη γλώσσα στην οποία πρέπει να βρίσκεται το διασκευασθέν έργο, δεν μπορεί παρά να το προδώσει έτσι ώστε το νέο έργο να αποκτήσει την αυτονομία του. Αυτό το τελευταίο, η αυτονομία, είναι απολύτως αναγκαία σε ένα έργο για να σταθεί αυθύπαρκτο και ας οφείλει την ιδέα, το έναυσμα στο πρωτότυπο.

Έτσι έπραξε και ο Soloup –ο κατά κόσμον πολιτικός γελοιογράφος, κομίστας και μεταδιδακτορικός ερευνητής Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας Αντώνης Νικολόπουλος– φτιάχνοντας ως χειρώναξ καρέ καρέ, συννεφάκι συννεφάκι έναν αυτόνομο Ζορμπά. Και βάζοντας ως υπότιτλο τη φράση του κεντρικού ήρωα που περιέχεται σ’ ένα τηλεγράφημα που έστειλε στο αφεντικό όπως αποκαλούσε τον συγγραφέα του. Μη χάσεις την ευκαιρία, του λέει, να έρθεις να δεις αυτό το αριστούργημα. Αλλά ο συγγραφέας, τόσο δυνατός πνευματικά αλλά και τόσο διστακτικός κατά τα άλλα, θα χάσει την ευκαιρία.

Στον Ζορμπά του Soloup, o Ζορμπάς παίρνει το έργο επάνω του σε απόλυτη συμφωνία ή αντιπαράθεση με το αφεντικό. Το οποίο τυχαία γνωρίζει τον Ζορμπά και τον χρησιμοποιεί ως γενικό υπεύθυνο της κατασκευής ενός ορυχείου. Ο συμβολισμός προφανής. Ο συγγραφέας εξορύσσει ιδέες και ιστορίες που ντύνει με μυθολογικό περιεχόμενο ενώ ο ήρωάς του αναλαμβάνει μια πραγματική εξόρυξη από τα σπλάχνα της γης. Αυτό το δίδυμο που δρα κόντρα σε όλες τις αντιξοότητες που συναντά, αυτοί οι δύο «δράκοι» με τους οποίους βάλθηκε να αναμετρηθεί ο Soloup φέρνουν στο νου άλλα δίδυμα: τον Δον Κιχώτη με τον Σάντσο Πάντσα [αλλά με προεξάρχοντα τον Σάντσο που έχει πάρει τα ηνία, όπως στο διήγημα του Κάφκα που λέει πως ο Κιχώτης βγαίνει από τη φαντασία του Σάντσο] ή τον Ιησού και τον Ιούδα που ο τελευταίος προδίδοντάς τον προσπαθεί να τον μεταβάλει σε επαναστάτη.

Ο Soloup χρειάστηκε δεκαεπτά κεφάλαια για να μας αφηγηθεί τον δικό του Ζορμπά. Το πρώτο έχει τίτλο Μαντάμ Ορτάνς, αυτή τη συγκλονιστική, εξωτική και τόσο θηλυκή προσωπικότητα-σύμβολο, που ο Soloup μάς την στολίζει κατάλληλα μαζί με τον «καναβάρο» της, τον παπαγάλο της. Η μαντάμ Ορτάνς ερωτεύεται τον πολυγαμικό Ζορμπά, το απόλυτο αρσενικό. Ενώ ο συγγραφέας ερωτεύεται τη χήρα αν και με έναν άλλο, πάντα διστακτικό, τρόπο.

Οι δύο τους, ο συγγραφέας και ο ήρωάς του, καθισμένοι στην κίτρινη παραλία. Ο πρώτος με μαζεμένα τα πόδια του κοιτά πίσω από τα γυαλιά του ένα αθέατο μέλλον. Ο άλλος πλάι του, αρειμάνιος με το τσιγάρο στο στόμα και τα πόδια απλωμένα, αθέατα ωστόσο, πίσω από τη γερμένη φιγούρα του συγγραφέα.

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet