Σε ένα χρόνο ο Ολυμπιακός συμπληρώνει έναν αιώνα αθλητικής δράσης

Ήταν 10 Μαρτίου του 1925, όταν ο Α.Π.Σ. Πειραιώς συνενώθηκε με την Ένωσιν (ή Όμιλον) Φιλάθλων Πειραιώς, δημιουργώντας τον «Ολυμπιακό Σ.Φ.Π.» Ο Ολυμπιακός συστάθηκε επίσημα στις 20 Μαΐου 1925 με την υπ. αριθμ. 1247 απόφαση του Πρωτοδικείου Πειραιά. Ωστόσο, ουσιαστικά ο σύλλογος είχε ιδρυθεί ένα χρόνο πριν, τον Μάιο του 1924, όταν έλαβε χώρα η καταστατική συνέλευση που αποφάσισε το όνομα και εξέλεξε ως πρόεδρο το βιομήχανο Μιχάλη Μανούσκο και ως αντιπρόεδρο και έφορο επί του ποδοσφαίρου τον ανώτατο αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού Νότη Καμπέρο. Η επιλογή του ονόματος «Ολυμπιακός» ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπη, καθόσον παρέκκλινε από την συνηθισμένη τότε ονοματοδοσία των αθλητικών σωματείων, αφού δεν είχε τον προσδιορισμό «Πειραϊκός». Ο λόγος ήταν, όπως είχε ειπωθεί στην ιδρυτική συνέλευση, ότι επρόκειτο «να κατακτήσει όλη την Ελλάδα». Τα χρώματα, κόκκινο και λευκό, φέρονται ως ιδέα του Γιάννη Ανδριανόπουλου, από την ομάδα του στο Κέιμπριτζ κατά τη διάρκεια σπουδών του εκεί.
Ο Ολυμπιακός γίνεται αύριο 99 χρόνων και στην πορεία του μέσα στον χρόνο έχει γράψει ιστορία, έχει αναδείξει αθλητές και αθλήτριες. Ο συγγραφέας και σκηνοθέτης Θανάσης Σκρουμπέλος είναι παθιασμένος Ολυμπιακός. Έχει γράψει βιβλία μοναδικά για την ιστορία του «ερυθρόλευκου» συλλόγου («Του Μπούκοβι την ομαδάρα», «Κόκκινοι Βαρκάρηδες»). Μιλώντας στο «Φως των Σπορ» ( 03/07/2022) δίνει μια διαφορετική διάσταση για τη σχέση του με τον Ολυμπιακό. «Ολυμπιακός, όμως, έγινα λόγω χρώματος και μόνο. Οι περισσότεροι βέβαια ήμασταν Αττικός. Κατεβαίναμε με το αυτοκίνητο του πατέρα μου στον Πειραιά. Και ο πατέρας μου ήταν Ολυμπιακός. Κάθε Κυριακή μετά τη μακαρονάδα πηγαίναμε στο γήπεδο. Στον Αττικό και στον Ολυμπιακό...».
Ο Θανάσης Σκρουμπέλος εμβληματική μορφή του αντιδικτατορικού Ρήγα Φεραίου ακολουθούσε τον Ολυμπιακό και μέσα στη δικτατορία «Ναι, παρότι ήταν επικίνδυνο. Σπάγαμε τους κανόνες. Ήμασταν μάλιστα με τον Βασίλη Μουλά στο ματς με την Παναχαϊκή στο Καραϊσκάκη όπου ο κυβερνητικός στρατιωτικός επίτροπος Παπαποστόλου μπήκε στον αγωνιστικό χώρο και έκανε παρατηρήσεις στον Μποτίνο. Και ο Μποτίνος αντέδρασε, του τα 'χωσε πριν κατέβει για τα αποδυτήρια και αρχίσαμε έστω λιγοστοί από την εξέδρα που ήταν προς τη μεριά της Αθήνας (σήμερα εκεί που είναι η Θύρα 7) τα γιούχα, μας ακολούθησαν κι άλλοι, αλλά γρήγορα μας είπαν «κόφτε το γιατί θα πλακώσει η ΕΣΑ» και κοντά στον νου και η γνώση, την κοπανήσαμε με τον Βασίλη. Ο Παπαποστόλου μετά κατέβηκε με αποστολή των χουνταίων στην Κύπρο και ήταν στην ομάδα που αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν τον Μακάριο».
Για το πώς έγραψε το βιβλίο για το Μπούκοβι; «Με βρήκε μετά από πολλά χρόνια ο Πέτρος Σταθάτος, ήμασταν μαζί στην αντιδικτατορική ομάδα “Άρης” του “Ρήγα”. Ο Πέτρος ήταν στους “Θρησκευόμενους Ερυθρόλευκους Επιστήμονες” και είχε τις εκδόσεις Νόβολι. Μου λέει “έχεις να γράψεις κάτι για τον Ολυμπιακό;” και του απαντάω “την καλύτερη περίοδό του, του Μπούκοβι την ομαδάρα”. Χρειάστηκα ενάμιση χρόνο έρευνας και με βοήθησε πολύ ο Χρήστος Πιπίνης, που έχει τεράστιο αρχείο για τον Ολυμπιακό. Μας βοήθησαν επίσης ο διερμηνέας του Μπούκοβι, Σάκουλης, και ο Δούμας, ο πρώτος φυσικοθεραπευτής του Ολυμπιακού. Δεν είχαν μέχρι τότε φυσικοθεραπευτές. Ο Μπούκοβι τον επέβαλε. Όπως είχε επιβάλει και “κλειστά” αποδυτήρια, καθώς και γιατρό. Βλέπαμε τις προπονήσεις σκαρφαλώνοντας στη μάντρα. Είχαμε πάθει πλάκα με τον Μπούκοβι και τότε γράφτηκε και τραγούδι με τον Περπινιάδη “του Μπούκοβι η ομαδάρα” που πούλησε 300.000 δίσκους».
Όσο για τους «Κόκκινους βαρκάρηδες» ο Θανάσης Σκρουμπέλος αναφέρει: «….Οι Κόκκινοι βαρκάρηδες ήταν ομάδα αναρχικών στη Θεσσαλονίκη, Βούλγαροι και Έλληνες μαζί. Δανείστηκα τον τίτλο και με αυτόν έπλεξα μια ίντριγκα κόκκινο με πράσινο. Τότε καθώς και στα δικά μου χρόνια τους Ολυμπιακούς μάς λέγανε μαουνιέρηδες. Και ειδικά στο 1930, όπου αναφέρεται η πλοκή, οι οργανωμένοι λέγονταν πρόγκες (από το προγκάρω). Οι κεντρικοί ήρωές μου είναι μια αστή της πράσινης πρόγκας (τότε η αστική αριστοκρατική τάξη είχε και ως σπορ το ποδόσφαιρο) και ένας βαρκάρης, μαουνιέρης της κόκκινης πρόγκας. Κι έτσι γεννήθηκε μια δυνατή ερωτική νουβέλα με φόντο το ποδόσφαιρο και την πολιτική της εποχής…».
 Κλείνοντας ο συγγραφέας μιλάει για τη γειτονιά του: «Στον Κολωνό, όπως και σε κάθε γειτονιά εκτός των τειχών, η διέξοδος για ένα μικρό παιδί ποια είναι; Αθλητισμός, ποδόσφαιρο, καλλιτεχνική σταδιοδρομία. Πράγματα που δεν χρειάζονται Χάρβαρντ ή Οξφόρδη. Τα παρέχει ο δρόμος, η παρέα, η αλάνα. Και το ξανατονίζω, με τον κίνδυνο να μοιάζω εμμονικός, ναι, τότε η Αριστερά μέσα από την ΕΔΑ έδινε διεξόδους σε όλα τα επίπεδα πολιτισμού και ζωής, μαζί με τον αγώνα κατά του θεσμικού ελλείμματος και του κράτους των “δικών τους παιδιών” και “ρουσφετιού”. Περίφημη είχε μείνει ακόμη η φράση του Ηλιού «θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα». Να σεβαστούν τη Δημοκρατία που δεν υπήρχε στο τότε στρεβλό αστικό κράτος. Όπου κυριαρχούσαν οι τραμπούκοι, οι παρακρατικοί, οι δωσίλογοι και ο φόβος για καθετί λαϊκό».
 

 

Υ.Γ. Το άρθρο είναι αφιερωμένο στον λοχαγό του ΕΛΑΣ Νίκο Γόδα, τον Ελασίτη Μιχάλη Αναματερό, τους Μακρονησιώτες Νίκο Πολίτη Διονύση Γεωργάτο, Γιώργο Δαρίβα, Ηλία Μαλαμόπουλο , τους «ατίθασους» Βασίλη Μποτίνο, Γιώργο Δεληκάρη.

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet