Η άφιξη του Πλατόνοφ αναστατώνει τη θερινή ραστώνη των καλεσμένων της χήρας Άννα Πετρόβνα, ξυπνώντας απαγορευμένα πάθη, αλλά και το υπαρξιακό ρίγος για το μάταιο και το φευγαλέο της ζωής. Ο κορυφαίος ρώσος σκηνοθέτης Άντολφ Σαπίρο σκηνοθετεί στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά τον Πλατόνοφ του Άντον Τσέχωφ, ένα έργο μυστηριώδες, όπου το υψηλό και το ποταπό, το κωμικό και το τραγικό, διαρκώς συνυπάρχουν, αλλά και συμπλέκονται άρρηκτα.

Ευρέως γνωστός για τη μελέτη του, την ερμηνεία και τη σκηνοθεσία των έργων του Τσέχωφ, ο διάσημος και πολυβραβευμένος Άντολφ Σαπίρο, δημιουργεί έναν νέο διάλογο ανάμεσα στο έργο του συγγραφέα, τους ηθοποιούς και τους θεατές, αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό.

Ο Adolf Shapiro με αφορμή το ανέβασμα της παράσταση μιλά στην Εποχή για τον διάλογο στη ζωή και την τέχνη.

 

 

Έπειτα από πρόσκληση του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά σκηνοθετείτε για πρώτη φορά τον Πλατόνοφ του Τσέχωφ, αν και έχετε ασχοληθεί πολύ με το έργο του και θεωρείστε ειδικός σε αυτό. Αφενός πώς και δεν σκηνοθετήσατε νωρίτερα το εν λόγω έργο, αφετέρου τι σας γοήτευσε περισσότερο σε αυτό;

Δεν είχα ανεβάσει πιο πριν τον Πλατόνοφ, γιατί δεν μου είχε τηλεφωνήσει νωρίτερα κάποιος από το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Με γοητεύει το γεγονός ότι αυτό το έργο είναι γραμμένο πολύ καλά. Σε αυτό το πρώιμο έργο του Τσέχωφ ήδη διαφαίνονται τα θέματα πάνω στα οποία δούλεψε αργότερα. Έπειτα, αυτό το έργο σήμερα είναι πάρα πολύ σύγχρονο.

 

Ο «Πλατόνοφ» γράφτηκε από τον συγγραφέα σε πολύ νεαρή ηλικία, αλλά ανακαλύφθηκε μετά τον θάνατό του. Ποιοι θησαυροί κρύβονται στο εν λόγω έργο σχετικά με την εξέλιξη του συγγραφέα;

Όπως σε όλα τα μετέπειτα έργα του Τσέχωφ, πρωταγωνιστής είναι ο χρόνος. Όπως και σε όλα τα έργα του δεν δικαιολογεί ούτε καταδικάζει τους ήρωές του. Επίσης, το αστείο περιπλέκεται με το σοβαρό.

 

Ο «Πλατόνοφ» είναι ένα κλασικό έργο της παγκόσμιας δραματουργίας. Υπάρχει κάποια συνταγή ούτως ώστε έργα κλασικού ρεπερτορίου να ανεβαίνουν στη σημερινή εποχή, χωρίς να έχουμε έναν μοντερνισμό, εννοώντας ως μοντερνισμό μια ακόμα κακή παράσταση;

Μπορείς να το αποφύγεις, αν κατά τη διάρκεια της πρόβας, δεν σκέφτεσαι το ερώτημα που θέσατε. Απλά, πρέπει να συγκεντρωθείς πάνω στη σκέψη, πάνω στο νόημα και να προσπαθήσεις μαζί με τους ηθοποιούς να μπεις σε αυτό.

 

Στο επίκεντρο της σκέψης του Τσέχωφ είναι ο άνθρωπος. Πιστεύετε ότι στη σημερινή εποχή αυτό λείπει;

Όχι μόνο στη σύγχρονη δραματουργία, αλλά γενικότερα το αντικείμενο της τέχνης είναι ο άνθρωπος. Ακόμα κι αν το κύριο πρόσωπο μιας παράστασης είναι ένα άλογο ή ο Κύκλωπας ή το έργο είναι επιστημονικής φαντασίας, πάλι στο κέντρο είναι ο άνθρωπος. Και σήμερα το ίδιο ισχύει. Απλά, άλλαξε πάρα πολύ η θέση του ανθρώπου στην κοινωνία. Τι λέτε, η αρχαία ελληνική δημοκρατία μοιάζει με τη σύγχρονη κατασκευή του κόσμου; Άλλαξε ο κόσμος και αλλάζει και η θέση του ανθρώπου και όλα τα προβλήματα σε αυτόν. Νομίζω ότι στην αρχαία δραματουργία, δεν συζητούσαν το θέμα της έκτρωσης. Σήμερα γίνονται αγώνες πάνω σε αυτό το θέμα. Κάποιοι είναι υπέρ, κάποιοι κατά. Ο κόσμος αλλάζει.

 

Εκτός από τη σκηνοθεσία, διδάσκετε θέατρο σε πολλές χώρες του εξωτερικού, όπως και στην Ελλάδα, που έχετε έρθει αρκετές φορές. Ένα από τα τελευταία σας σεμινάρια είναι ο «Διάλογος: η βάση της ζωής και του θεάτρου». Ποια η θέση του διαλόγου στο θέατρο; Κατά τη γνώμη σας, στην εποχή μετά την πανδημία ο διάλογος έχει εκλείψει;

Και τώρα εμείς μαζί κάνουμε διάλογο. Δεν μας ενοχλεί καθόλου η πανδημία. Σε ό,τι αφορά τα εργαστήρια, είχα δουλέψει κάποια εποχή με τη Ζωή Λάσκαρη κι έτσι γνώρισα το avant garde, που κάνει πολύ σοβαρή δουλειά σε ό,τι αφορά τις πολιτιστικές ανταλλαγές. Η ιδέα αυτών των εργαστηρίων προήλθε από το avant garde. Αυτά τα ίδια τα εργαστήρια έγιναν διάλογος, διάλογος με τους Έλληνες ηθοποιούς. Πρέπει να πω όμως ότι ο διάλογος προϋποθέτει όχι μόνο αυτό που κάνω, αλλά και αυτό που παίρνω κάνοντας εδώ εργαστήρια. Κι όταν έρχομαι εδώ, γνωρίζω τον πολιτισμό της Ελλάδας, τη χώρα, τα έθιμά της κι έτσι ακριβώς πραγματοποιείται ένας διάλογος στον πολιτισμό. Η πανδημία δεν μπορεί να το σταματήσει αυτό.

 

Ποιο είναι το σημαντικότερο μάθημα που προσπαθείτε να μεταδώσετε στους σπουδαστές μέσω της διδασκαλίας σας;

Με προβληματίζει λίγο η λέξη «μεταδίδετε». Έρχομαι εδώ για να δώσω και να πάρω. Σε τελική ανάλυση, το να μεταδώσεις κάτι είναι μονόλογος. Έρχομαι εδώ για να δημιουργήσω διάλογο. Σκεφτείτε τον κόσμο. Ο πολιτισμός διαφόρων λαών είναι σαν να μιλάμε για διαφορετικά νησιά. Το «νησί» της αρχαίας δραματουργίας, του Τσέχωφ, της Λατινικής Αμερικής, της Κίνας. Ανάμεσα σε αυτά τα «νησιά» πολιτισμού θα πρέπει να υπάρχει κίνηση, ανταλλαγή για να μπορεί να αναπτύσσεται η ζωή και στα ίδια τα νησιά του πολιτισμού. Στόχος είναι η πολιτιστική ανταλλαγή. Κι εγώ, όπως όλοι οι άνθρωποι, είμαι εγωιστής. Από τη συνάντησή μου με τους ανθρώπους παίρνω κι εγώ μια ώθηση του εαυτού μου. Μου κάνουν ερωτήσεις που δεν έκανα στον εαυτό μου. Με αναγκάζουν να σκεφτώ αυτά που δεν είχα σκεφτεί παλαιότερα.

 

Γυρνώντας πίσω στον χρόνο, ποιο ήταν το έναυσμα για να ασχοληθείτε με τη σκηνοθεσία θεάτρου;

Το θέμα δεν είναι τι με έσπρωξε να ασχοληθώ με τη σκηνοθεσία, αλλά το ότι μέχρι τώρα δεν ξέρω αν έκανα σωστά που ασχολούμαι με αυτή τη δουλειά. Άρα, όσο ο άνθρωπος ζει θα πρέπει να θέτει τέτοιες ερωτήσεις στον εαυτό του. Ο κάθε άνθρωπος είναι σαν τον Ίκαρο. Ψάχνει, γιατί θέλει η ζωή να είναι διαφορετική, να μην είναι πληκτική, να έχει ενδιαφέρον, να είναι χαρούμενη, να μη μοιάζει με όλα αυτά που βλέπεις κάθε μέρα. Είναι απλά ένα ταξίδι. Εδώ, δεν είναι τόσο σημαντικός ο στόχος αλλά η ύπαρξη της θέλησης. Τώρα πώς δημιουργείται αυτή η θέληση; Κάθεται στην πραγματικότητα.

 

Ευχαριστούμε πολύ την κα Ντίνα Σαράντη για τη διερμηνεία.

 

 

 

 

Κείμενο: Άντον Τσέχωφ, σκηνοθεσία - δραματουργική επεξεργασία: Άντολφ Σαπίρο, μετάφραση: Ευγενία Κριτσέφσκαγια, σκηνικά - κοστούμια: Maria Tregubova, σχεδιασμός φωτισμών: Κατερίνα Μαραγκουδάκη, βοηθός σκηνοθέτη: Θεοδόσης Σκαρβέλης, διερμηνεία: Ντίνα Σαράντη.

Πλατόνοφ: Γιώργος Χριστοδούλου, Άννα Πετρόβνα: Παναγιώτα Βλαντή, Σεργκέι Βοϊνίτσεφ: Όμηρος Πουλάκης, Σοφία: Έρρικα Μπίγιου, Σάσα: Ειρήνη Καζάκου, Νικολάι Τριλέτσκι: Γιώργος Ηλιόπουλος, Πορφύρι Γκλαγκόλεφ: Κώστας Φλωκατούλας, Τιμοφέι Μπουγκρόφ: Θανάσης Ζερίτης, Ιβάν Τριλέτσκι: Θανάσης Βλαβιανός, Γεράσιμ Πέτριν: Δημήτρης Καραμπέτσης, Μαρία Γκρέκοβα: ΙώβηΦραγκάτου, Πάβελ Σερμπούκ: Σπύρος Ιωάννου, Ντουνιάσσα: Αναΐς Έλληνα

Παραστάσεις: έως 28 Απριλίου Τετάρτη και Κυριακή στις 7μμ, Πέμπτη και  Παρασκευή στις 9μμ, Σάββατο στις 5.30μμ και στις 9μμ.

 

Ράνια Παπαδοπούλου Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet