Θυμός. Μεγάλος θυμός. Μερικές φορές είναι τόσο έντονος που αν υπήρχε θερμόμετρο να τον μετρήσει, θα είχε σπάσει. Ειδικά τις φορές όταν ο άνθρωπος εκμεταλλεύεται ή καταχράζεται εξουσία σε βάρος ανθρώπου. Όπως, για παράδειγμα, συνέβη και εξακολουθεί να συμβαίνει στην Κόρινθο και στο κέντρο κράτησης μεταναστών και προσφύγων της πόλης. Από τις 22 Μαρτίου, 46 κρατούμενοι του ΠΡΟΚΕΚΑ Κορίνθου έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας, διαμαρτυρόμενοι για την κακοποίηση που υφίστανται και τους εξευτελιστικούς ελέγχους που δέχονται μέσα στα κελιά τους από την αστυνομία και την αυθαίρετη κράτησή τους. Το πρωί εκείνης της ημέρας ΜΑΤ μπήκαν στον χώρο του πρώην στρατοπέδου και κατέστειλαν τη διαμαρτυρία των κρατουμένων χρησιμοποιώντας βία. Άλλη μια φορά, λοιπόν, που η καταπάτηση δικαιωμάτων ξεκινά από τις αρχές και επικυρώνεται με συγκάλυψη από το κράτος.

Στα κέντρα κράτησης μεταναστών, στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης –ακριβώς δίπλα σε χιλιάδες πολίτες– υπάρχουν άνθρωποι που έφτασαν θαλασσοδαρμένοι και ανεμοδαρμένοι και με αγωνία να ξεφύγουν από πολέμους, σκλαβοπάζαρα και απολυταρχικά καθεστώτα για να βρεθούν να κρατούνται αυθαίρετα και να βασανίζονται από τον ρατσισμό της αστυνομίας και της κυβέρνησης. Είναι δεκάδες τα περιστατικά αυτοκτονιών, θανάτων από την αμέλεια των αρχών και διαμαρτυριών στη μορφή απεργίας πείνας στο ΠΡΟΚΕΚΑ Κορίνθου και ο αποτροπιασμός των δημοκρατικών πολιτών διπλάσιος. Αυτά όλα αναδεικνύουν μια εικόνα απόλυτης πολιτειακής παρακμής, που καταλήγει σε κατάφορη συστημική καταπάτηση των δημοκρατικών αρχών. Η φυλάκιση των μεταναστών στα ΠΡΟΚΕΚΑ είναι παράνομη, όπως άλλωστε καταγγέλλει και η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες. Μέσα σε αυτά κρατούνται μετανάστες και πρόσφυγες που ζητούν άσυλο. Η πολιτεία τούς έχει περιθωριοποιήσει και τους αντιμετωπίζει σαν ανθρώπους, όχι δεύτερης, αλλά τελευταίας κατηγορίας, διότι δεν είχαν το «προνόμιο» να έχουν λευκό χρώμα δέρματος και ευρωπαϊκή καταγωγή. Η κατάσταση που δημιουργήθηκε και συντηρείται ευλαβικά από την πολιτεία εντείνει τα τεράστια προβλήματα και την ανισότητα σε βάρος των κρατουμένων.

Αν λάβει κανείς υπόψη του το φαινόμενο ως ένας απλός παρατηρητής, είναι εύκολο να καταλάβει το βάθος της αποκτήνωσης όπου έχει βουλιάξει το σύστημα και έχει βρει ως σάκο του μποξ τους μετανάστες. Είναι αποτρόπαιο οι ζητούντες άσυλο να βρίσκονται στα νύχια της αιμοβόρας διάθεσης των καταχραζόμενων την εξουσία τους αρχών. Για την ακρίβεια είναι παράνομο. Αλλά η απραγία δείχνει το πόσο λειτουργούν α λα καρτ τα αντανακλαστικά του κράτους. Παρόλα αυτά, και είναι μείζονος σημασίας να το τονίσουμε, το κράτος δικαίου και οι κανόνες του δεν είναι κάτι που χρήζει συζήτησης. Η προστασία των αιτούντων ασύλου είναι θεσμοθετημένος νόμος και δικαίωμα και είναι μια πρακτική που υπάρχει από παλιούς καιρούς. Καμία χώρα που ευαγγελίζεται πως είναι δημοκρατική και σέβεται τους γραπτούς και άγραφους θεσμούς της δεν θα δρούσε έτσι μπροστά σε ένα τέτοιο κρίσιμο κοινωνικοπολιτικό φαινόμενο.

Φυσικά η αποκτήνωση δεν συναντάται μόνο στο κράτος, αλλά όσο διογκώνεται η αδικία φτάνει να επηρεάζει και την κοινωνία. Δεδομένης της πόλωσης που έχει γεννήσει η κρίση, η κοινωνία είναι ευάλωτη στο να βρίσκει αποδιοπομπαίους τράγους και ποιος θα ήταν καταλληλότερος από αυτόν που το σύστημα κατασκευάζει σαν εχθρό; Οι αλλοδαποί κρατούμενοι (και όχι μόνο αυτοί) έχουν βρεθεί στο επίκεντρο του μίσους των ανθρώπων και είναι κάτι που εξυπηρετεί τους έχοντες εξουσία, γιατί αποπροσανατολίζεται ο κόσμος από τα καθημερινά και πραγματικά του προβλήματα. Η αύξηση των κομμάτων της Ακροδεξιάς μέσα στη Βουλή που έχουν ως σημαία τους τον εθνικισμό ή τα ποσοστά που κατάφερε και αποσπούσε η Χρυσή Αυγή από το 2012 έως το 2019, μια τρομοκρατική οργάνωση που ήταν γνωστή η εγκληματική της δράση σε βάρος ξένων πολιτών, δείχνουν την πλήρη απομάκρυνση μεγάλου μέρους της κοινωνίας από βασικές αρχές του ανθρωπισμού.

Η διαμαρτυρία των μεταναστών με μέσο την απεργία πείνας, παρόλη τη σωματική και ψυχική εξαθλίωση που υφίστανται εξαιτίας του τυραννικού τρόπου που αντιμετωπίζονται από το σύστημα, αποδεικνύει την τεράστια ανάγκη τους να επικοινωνήσουν στους κακοποιητές τους, αλλά και στον έξω κόσμο, την εγκατάλειψή τους από την πρόνοια που θα έπρεπε να του παρέχει το κράτος δικαίου.

Για πολλούς ανθρώπους το θερμόμετρο έχει σπάσει, όπως για τους απεργούς του ΠΡΟΚΕΚΑ Κορίνθου. Η απόγνωση και η οργή έχουν ξεχειλίσει. Με τον μοναδικό τρόπο που τους έχει απομείνει, ζητούν δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Ζητούν τα έννομα δικαιώματά τους σε ελευθερία και άσυλο. Έχουν μπροστά τους την αυθαιρεσία της κυβέρνησης και τη βία της αστυνομίας να τους πολεμά σα να ζητούν τα άστρα. Οι απεργοί ζητούν ισοτιμία και δημοκρατία. Η δημοκρατία και οι δημοκρατικοί πολίτες οφείλουν να μην κωφεύουν.

Ιωάννα-Μαρία Αντωνίου Η Ιωάννα-Μαρία Αντωνίου είναι τελειόφοιτη του τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών Περισσότερα Άρθρα
Πρόσφατα άρθρα ( Κοινωνία )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet