Καιρό τώρα σκέφτομαι να γράψω για μια κοινωνική ομάδα από τις πολλές η κοινωνία μας κάνει ότι δεν τις βλέπει και η κυβέρνηση επιμένει να τις κρύβει. Και αυτή είναι οι άνθρωποι της τρίτης και της τέταρτης ηλικίας.

Με αφορμή τα συγγενικά μας πρόσωπα μου έρχονται οι παρακάτω σκέψεις. Βλέπω το βλέμμα τους να αδειάζει. Βλέπω να νιώθουν ενοχές που ζουν και νιώθουν ότι είναι βάρος στους δικούς τους. Νιώθουν ότι δεν έχουν πια τίποτα να περιμένουν και τίποτα να προσφέρουν, νιώθουν σαν να ήρθαν επισκέπτες σε αφιλόξενο μέρος και δεν βλέπουν την ώρα να φύγουν. Παρατηρώ ότι δύσκολα φεύγουν από το σπίτι τους γιατί κλείνονται στον εαυτό τους, θέλοντας να μειώσουν την αλληλεπίδρασή τους με το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο, σαν να προσπαθούν να αποκοπούν. Και βλέπουμε σχεδόν ξεκάθαρα να βιώνουν την κατάθλιψη (ειδικά τα χρόνια του εγκλεισμού συνέτριψαν την ψυχική υγεία των μεγαλύτερων ηλικιών). Και λυπάμαι βαθιά. Γιατί δεν βλέπω με ποιον τρόπο μπορώ να βοηθήσω.

Λυπάμαι βαθιά γιατί βλέπω ότι γενιά μου θα ζήσει πολύ έντονα αυτή τη συνθήκη και δεν πρέπει να κάνει ότι δεν την βλέπει. Η γενιά των γονιών μας το βιώνει σε ένα βαθμό με τους γονείς της (τις γιαγιάδες και τους παππούδες μας), εμείς το βιώσαμε με τις γιαγιάδες και τους παππούδες αλλά θα το βιώσουμε και με τους γονείς μας. Αυτές και αυτοί που μας μεγάλωσαν μπαίνουν σιγά σιγά στο περιθώριο ήσυχα μεν πολύ άγαρμπα δε.

Κι αυτό γιατί στην κοινωνία μας όποιος δεν είναι παραγωγικός δεν έχει λόγο ύπαρξης. Αυτή η σκέψη με βασανίζει. Γιατί μας δείχνει ότι μια κοινωνική κατηγορία που πολλές φορές παραβλέπουμε είναι η πιο συντριπτική απόδειξη του πόσο απάνθρωπο είναι αυτό το σύστημα που λέγεται καπιταλισμός. Γιατί δεν μπορεί πια να προσφέρει κέρδος ένας άνθρωπος που μεγάλωσε και ακόμη παραπάνω να έχει αυξημένη ανάγκη στη φροντίδα (και ας έχει πληρώσει στη ζωή του πολλά χρήματα για αυτό). Δηλαδή η αξία της ζωής του αντιστοιχίζεται στην αξία που παράγει (ούτε καν σε αυτή που έχει παράξει σε βάθος πολλών ετών δουλειάς). Και άρα πια η ζωή του σιγά σιγά αποκτά λιγότερη αξία. Σε σημείο που και τα ίδια τα άτομα αποδέχονται το συμπέρασμα αυτό.

Να λοιπόν ένας λόγος που πρέπει να συζητάμε για την αλληλεγγύη των γενεών. Να λοιπόν ένας λόγος που δεν μπορούμε να αποδεχτούμε το νέο αφήγημα που προσπαθούν να περάσουν ξαναγράφοντας την ιστορία, ότι δηλαδή ο κυρίαρχος λόγος της χρεοκοπίας της χώρας είναι το ασφαλιστικό και οι συντάξεις. Είναι μεγάλη συζήτηση και δεν μπορεί να θιγεί σε ένα άρθρο σκέψεων με διαφορετική εστίαση, αλλά αυτές και αυτοί που το ισχυρίζονται ας κοιτάξουν στα μάτια τις μανάδες, τις γιαγιάδες, τους πατεράδες και τους παππούδες που τους μεγάλωσαν και ας αναρωτηθούν γιατί τα βλέμματα τους δεν είναι πια ίδια; Κι εμείς ας αναρωτηθούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να ξανασπινθιρίσουν τα βλέμματα όσων μας μεγάλωσαν και να μην αφήσουμε καμία γενιά και κανέναν άνθρωπο να ξανανιώσει ενοχές που ζει!

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet