Είναι πολλές φορές αυτό το συναίσθημα, να αποφεύγεις τα παλαιότερα κείμενά σου όπως αποφεύγεις στον δρόμο ανθρώπους που έχεις σταματήσει να κάνεις παρέα. Όχι ανθρώπους με τους οποίους τσακώθηκες, όχι ανθρώπους από τους οποίους πικράθηκες. Απλώς ανθρώπους που βρέθηκαν στη ζωή σου και δεν βρίσκονται εκεί πια. Περιστασιακές φιλίες, περιστασιακές σχέσεις. Δεν είναι πως τους αποφεύγεις ακριβώς. Είναι που σκέφτεσαι πως ίσως να μην έχεις κάτι να πεις, είναι που σκέφτεσαι πως ίσως και αυτοί να νιώθουν το ίδιο. Είναι ένα αντανακλαστικό που σου λέει πως ίσως με τον τρόπο αυτό τα πράγματα θα λήξουν πιο απλά, πιο αναίμακτα. Απλά γυρνάς τη σελίδα. Και το κείμενό σου φεύγει. Όπως ο γνωστός που θα χαθεί στη στροφή του δρόμου.

Είναι όμως φορές που η περιέργεια σε τραβάει. Όχι ένα συναίσθημα δυνατό και ξεκάθαρο. Ένα ανεπαίσθητο τσίμπημα. Μια διάθεση να κοροϊδέψεις τον εαυτό σου. Να τον πονέσεις έτσι ελάχιστα. Εκθέτοντας σε ένα νέο βλέμμα την παλαιότερη έκθεσή σου. Σαν να τσιγκλάς ένα δόντι που πονάει, απλά για να επαναλάβεις την αίσθηση του πόνου. Και διαβάζεις. Και το κείμενο αρχίζει κάτι να σου θυμίζει. Την ιδέα, το συναίσθημα, την επιχειρηματολογία. Ίσως μαζί και την εποχή, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκε. Αν είναι αρκετά παλιό, θα διακρίνεις εκεί πολλά από τα άγουρα λάθη σου. Τα εκφραστικά, τα δομικά, τις βεβαιότητες μιας άλλης ηλικίας. Κάποιες στιγμές θα πιάσεις τον εαυτό σου να ντρέπεται. Να αισθάνεται άβολα για τις επιλογές των λέξεων, για τα σχήματα των φράσεων, για τη δεδομένη απειρία. Άλλες φορές θα νιώσεις μια κρυφή ευχαρίστηση. Σαν οι παλιές αστοχίες να μην είναι τίποτα άλλο από μια επιβεβαίωση προόδου. Από μια απόδειξη πως εξελίσσεσαι, πως ωριμάζεις. Και είναι άλλες στιγμές που βρίσκεις εκεί μέσα κάτι που σε εκπλήσσει. Κάτι που δεν θυμάσαι ή κάτι που αισθάνεσαι πως ό,τι και να γίνει δεν θα μπορούσες να το γράψεις τώρα. Μια μετατόπιση, μια απόσταση από αυτό που κάποτε αναγνώριζες σαν οικείο. Άλλες φορές μπορεί να καταλήξει σε μια περηφάνεια που δεν θα ομολογήσεις. Άλλες σε μια μελαγχολία. Σαν να βλέπεις μέσα σε μια φράση, μια περιγραφή, ένα σχόλιο όλες τις διαφορετικές κατευθύνσεις που θα μπορούσες να έχεις ακολουθήσει και δεν ακολούθησες. Μια αίσθηση πως αυτός που έγραψε το συγκεκριμένο κομμάτι είναι πια κάποιος άλλος. Κάποιος λίγο ή πολύ άγνωστος. Ένας σωσίας μιας παλιότερης ηλικίας σου που μεταμφιεσμένος σε μιμείται. Και ίσως τελικά να σε μιμείται καλύτερα απ’ ό,τι εσύ πια τον εαυτό σου.

Παλιά κείμενα, σχεδιάσματα, σημειώσεις. Ιδέες γραμμένες στο περιθώριο, που κάποτε έγραψες και πια δεν σου θυμίζουν. Κωδικοποιήσεις παλιών σχεδίων που πια δεν γνωρίζεις πώς να αποκωδικοποιήσεις. Χνάρια ενός εαυτού που πέρασε από αυτά τα σημεία, που περπάτησε αυτά τα βήματα και αυτούς τους δρόμους. Ο φίλος ή μάλλον ο γνωστός, αυτός που έχεις σταματήσει πια να κάνεις παρέα και τώρα αποφεύγεις. Ο φίλος αυτός που στρίβει τώρα στον δρόμο και εσύ πιάνεις το πρόσωπο και την εικόνα του μόνο με την άκρη του ματιού σου. Και μπορείς να πεις με βεβαιότητα ναι. Είσαι εσύ που στρίβεις και μένεις μακριά. Μια εκδοχή, μια ηλικία σου, μια προσδοκία σου που τώρα στρίβει στη γωνία για να αποφύγει το παρόν σου. Όχι που σε αποφεύγει ακριβώς. Αλλά ίσως άμα συναντηθείτε να μην έχετε τελικά κάτι να πείτε.

 

Θωμάς Τσαλαπάτης tsalapatis.blogspot.com Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet