Αυτή η εξ ανάγκης μικρή και ατελής εργασία κατατίθεται ως πρόταση για μια αρχική ανοιχτή συζήτηση μεταξύ όλων των συντροφισσών και συντρόφων που είτε έχουν κατά καιρούς αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε δεν είχαν μεν ενταχθεί ποτέ σε μία από τις τρεις εκδοχές του (αγνός σκέτος ΣΥΡΙΖΑ, ΣΥΡΙΖΑ Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο, ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία), αισθάνονται όμως ότι ανήκουν στην μαρξιστική αριστερά αυτής της χώρας. Τέλος, ας σημειωθεί ότι, η εργασία αυτή συνιστά συνέχεια και επικαιροποίηση αντίστοιχης πρότασης που είχαμε καταθέσει με τον σ. Δημ. Γρηγοράκη, για συζήτηση στην ανοιχτή ολομέλεια που πραγματοποιήσαμε στις 04-02-24 στο Εργατικό Κέντρο Ρεθύμνου.

 

Α) Για ένα κοινά αποδεκτό πλαίσιο αρχών και πολιτικών επιλογών

 

Η ιδεολογία (ή αλλιώς το σύνολο αξιωμάτων, θεωρημάτων και πορισμάτων που συνθέτουν την κοσμοθεωρία κάθε ατόμου αλλά και κάθε ομάδας ατόμων που έχουν κοινά κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά ή και άλλα χαρακτηριστικά), συνιστά τη δεξαμενή από την οποία οφείλουν να αντλούν την πολιτική τους πρακτική τα άτομα αλλά και οι ομάδες ατόμων που φιλοδοξούν να υπηρετήσουν έναν μοναδικό στόχο: την αλλαγή κατά Καρλ Μαρξ αυτής της άθλιας κοινωνίας που έχει δοθεί ως κληρονομιά στους δίκαιους και στους άδικους κατοίκους αυτού του πλανήτη.

 

Είναι όμως απόλυτη ανάγκη να συμφωνήσουμε ότι, για να επιτύχουμε τέτοιας έκτασης και τέτοιου βάθους οικουμενικές αλλαγές σήμερα, οφείλουμε να διαμορφώνουμε και να χρησιμοποιούμε ως εργαλεία τούς πλέον κατάλληλους μηχανισμούς για τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο που διανύουμε, αυτήν την περίοδο που την χαρακτηρίζει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής ανθρώπων και αγαθών. Ακόμη περισσότερο: για κάθε συλλογική ή και ατομική μας δράση που στοχεύει στον μετασχηματισμό κατεστημένων δομών και στην ανατροπή παγιωμένων αξιών (είτε αυτές αφορούν σε επιμέρους τοπικά προβλήματα είτε σε ταξικά, είτε σε ευρύτερα εθνικά, είτε ακόμη και σε πιο γενικά γεωπολιτικά), θα πρέπει να συμμετέχουμε πρώτα απ’ όλα στη διαμόρφωση του πλέον αποτελεσματικού για κάθε περίσταση μηχανισμού, με έναν αδιαπραγμάτευτο όρο: την μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή κάθε φορά και για όσο διάστημα κρίνουν οι ίδιοι ότι χρειάζεται, όλων εκείνων των ατόμων και των ομάδων που θέλουν να συμβάλουν σε κάθε τέτοιου τύπου και μεγέθους αλλαγή.

 

 Αυτή άλλωστε η συμμετοχή, διαμορφώνει και επιβάλλει εντέλει τους βαθμούς ελευθερίας που (οφείλουν να) χαρακτηρίζουν τη δράση κάθε σχηματισμού τέτοιου τύπου, ώστε να μετατρέπεται ποιοτικά και να κατακτά δικαιωματικά κάθε ιστορική στιγμή και σε κάθε περίσταση, την ιδιότητα του οργανισμού. (Το σύνθημα “η εξουσία στα σοβιέτ” με το οποίο πήραν την εξουσία, όχι τα σοβιέτ –αν εξαιρέσουμε κάποιες πρώτες εβδομάδες- αλλά, τα κομματικά κέντρα εξουσίας στη νεαρή σοβιετική δημοκρατία του ΄17, συνιστά καταλυτικό αντιπαράδειγμα υποβάθμισης ενός επαναστατικού οργανισμού σε μηχανισμό. Η αντεπανάσταση σε όλο της το μεγαλείο!)

 

Β) Για την πυραμίδα εξουσίας

 

 Όπως έχει δείξει η εμπειρία των όπου γής αριστερών κινημάτων και κομμάτων, το μοντέλο του δημοκρατικού λεγόμενου συγκεντρωτισμού ως εργαλείου για την ανατροπή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής ανθρώπων και αγαθών, έχει αποτύχει ολοκληρωτικά σε όλες του τις εκδοχές και παραλλαγές. Η ιδιότητά του ως θεσμού έμμεσης δημοκρατίας και μάλιστα σε ένα (πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό, κλπ) περιβάλλον όπου κυριαρχούν συντριπτικά οι εμμεσοδημοκρατικοί θεσμοί, εξαφανίζει κυριολεκτικά τις όποιες δυνατότητες μαζικοποίησης των κοινωνικών και ταξικών αγώνων που υποτίθεται ότι υπηρετούμε, ενώ παράλληλα εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την παταγώδη αποτυχία του ως μηχανισμού επιβολής κάποιου, οποιασδήποτε μορφής σοσιαλιστικού μετασχηματισμού.  

 

Όχι μόνον αυτό: Το ίδιο μοντέλο εφαρμόζεται συστηματικά και με μεγαλύτερη επιτυχία, σε κάθε τύπου καπιταλιστικά λεγόμενα κόμματα αλλά και κράτη. Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι όλα τα καθεστώτα εμμεσοδημοκρατικού τύπου, όχι μόνο χρησιμοποιούν το ίδιο μοντέλο λειτουργίας, αλλά σε περιόδους πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών κλπ. κρίσεων, μετασχηματίζονται με άνεση και χαρακτηριστική ελαστικότητα στις πλέον κατάλληλες για κάθε περίσταση ολοκληρωτικές εκδοχές αυτής της πυραμίδας (φασισμός, δικτατορία, ναζισμός κλπ).

 

Γ) Με ποια εργαλεία πορευόμαστε μέχρι σήμερα και με ποια θα πορευτούμε

 

Δυστυχώς η κοινοβουλευτική ομάδα που σχημάτισαν οι έντεκα βουλευτές που αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ ΠούΣού συνεπικουρούμενη από τους επίσης αποχωρήσαντες ιστορικούς παράγοντες που συμμετείχαν στα κεντρικά όργανα τού πριν το 2019 ΣΥΡΙΖΑ, δεν γνωρίζουν άλλο εργαλείο για τη λειτουργία ενός αριστερού κόμματος πάρεξ τον περιώνυμο, λενινιστικό δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Τα πρώτα δείγματα αυτής της ίδιας αναλλοίωτης πρακτικής, είναι απογοητευτικά:

 

α) Αποφάσισαν μονομερώς να χρησιμοποιούν ως τίτλο του νέου εγχειρήματος την Νέα Αριστερά (εφεξής ΝουΑρ) χωρίς να ρωτήσουν όλους εμάς που δίνουμε υπόσταση όχι μόνο στην άλλη μια φορά κοινή μας προσπάθεια, αλλά και σ’ αυτούς τους ίδιους ως πολιτικούς παράγοντες. (Στην κορυφή της πυραμίδας που χαρακτηρίζει οργανωτικά την τρέχουσα αριστερά, κατοικοεδρεύουν διαχρονικά οι γνωστές ομάδες πολιτικών παραγόντων και λαϊκιστών, οι οποίοι από τη φύση τους έχουν πρωταρχικό στόχο την επιβεβαίωση και την αναπαραγωγή τους. Αυτό το γεγονός δεν είναι απαραίτητα αρνητικό από μόνο του. Αν όμως συνδυαστεί με την τάση επιβολής της λεγόμενης “καθοδήγησης από τα πάνω” όπως την έχουν υποστεί τα τοπικά μέλη και στελέχη της μαρξιστικής αριστεράς στη χώρα μας αλλά και παγκόσμια, τότε υπάρχει πρόβλημα.)   

 

β) Παρά τις συνεχείς πιέσεις πολλών συντρόφων για άνοιγμα (επιτέλους!) σε κοινωνικές και πολιτικές ομάδες της πόλης και του νομού μας, οι μόνες εκδηλώσεις που έχουν γίνει, εκπορεύονται από την Αθήνα για θέματα πανελλαδικής εμβέλειας χωρίς να έχει προηγηθεί καμίας μορφής διάλογος, μεταξύ όχι μόνο όσων έχουμε αποχωρήσει συντεταγμένα κατά το δυνατόν από τον ΣΥΡΙΖΑ ΠούΣού, αλλά και (κυρίως!) μεταξύ εκείνων των αριστερών της διασποράς που παρακολουθούν με αγωνία την καινούρια μας απόπειρα.

 

γ) Σαν να μην έφθαναν τα παραπάνω, μας προέκυψε μία προσωρινή λεγόμενη κεντρική επιτροπή (ουδέν μονιμότερον κλπ) με ένα κάρο προφάσεις και εξηγήσεις για την κραυγαλέα απουσία διαλόγου στη βάση, πρώτα για τις ενδεχόμενες ευθύνες πολλών από τα στελέχη που συνθέτουν αυτό το “νέο” φρούτο, και μετά αλλά εξίσου ή και περισσότερο σημαντικά, για τον απόλυτο αποκλεισμό από αυτές τις διαδικασίες εκείνων των συντρόφων της ευρύτερης μαρξιστικής αριστεράς, που θεωρούν ότι είναι κάτι περισσότερο από απλοί ψηφοφόροι και οπαδοί.

 

Δ) Για το οργανωτικό μας ζήτημα λοιπόν

 

Είναι σαφές ότι, για αυτό το οργανωτικό-πολιτικό τέλμα που έχει εμπέσει η εγχώρια (αλλά και η παγκόσμια) μαρξιστική αριστερά, ευθύνες υπάρχουν και πρέπει να καταλογίζονται, τόσο κεντρικά όσο και τοπικά, και αντίστοιχα, τόσο συλλογικά όσο και ατομικά. Το πρωταρχικό όμως ερώτημα που τίθεται, έχει να κάνει με το εξής διπλό πρόβλημα: βάσει ποιών ιδεολογικών αρχών θα κρίνονται οι τρέχουσες πολιτικές μας επιλογές και μέσω ποιών διαδικασιών θα αποδίδονται οι όποιες ευθύνες και θα διορθώνεται η λεγόμενη γενική μας γραμμή;

 

Ακόμη πιο πρίν: μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι στρατηγικός μας στόχος είναι η κατά Μάρξ αλλαγή αυτής της κοινωνίας; Μόνο αν συμφωνούμε σ’ αυτό το βασικό σημείο ίσως μπορέσουμε να βρούμε μια άκρη για τη λύση των μικρών και μεγάλων οργανωτικών-πολιτικών ζητημάτων που μας ταλανίζουν όλα αυτά τα χρόνια.

 

Για το οργανωτικό μας ζήτημα λοιπόν, η Ρόζα Λούξεμπουργκ μας λέει ξεκάθαρα σε άρθρο της γραμμένο το 1904 με τίτλο “Συγκεντρωτισμός και δημοκρατία ή οργανωτικά ζητήματα της Ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας” (Ρόζα Λούξεμπουργκ “Σοσιαλισμός και δημοκρατία” σελ. 64 εκδόσεις Κοροντζή μετάφραση Δημήτρη Φασέα εισαγωγή Άλκη Ρήγου πρόλογος Νίκου Καζαντζάκη):

 … Και τέλος, ας το πούμε χωρίς περιστροφές: Τα σφάλματα που διαπράχθηκαν από ένα αληθινά επαναστατικό κίνημα, είναι ιστορικά απείρως γονιμότερα και πολυτιμότερα από το αλάθητο της καλύτερης “κεντρικής επιτροπής”.

 

Είναι απόλυτη η ευθύνη του κ. Τσίπρα που διέστρεψε την νεοσταλινική πυραμίδα λειτουργίας ενός αριστερού κόμματος μετατρέποντάς το (καταστατικά πλέον!) σε αρχηγικό, αλλά και η συνευθύνη των κομματικών λαϊκιστών και παραγόντων που σιώπησαν αιδημόνως μην παίρνοντας χαμπάρι το μέγεθος της ποσοτικής σώρευσης των αλλαγών που επιβλήθηκαν. Περίπου απρόσκοπτα, κατασκευάστηκαν οι όροι για την πλήρη επιβολή εκείνης της πολιτικής που αγκυλώνει και ποδηγετεί (ποδοπατεί καλύτερα) τα κινήματα, με ανάθεση των πάντων στον μεγάλο αρχηγό. Ο συμπαθής κ. Κασελάκης δεν έχει καμμία ευθύνη ο άνθρωπος. Και λόγω αγνοίας και λόγω προέλευσης. Απλώς βρήκε κι έκανε. Συμπληρώνοντας λοιπόν εύκολα την κόκκινη Ρόζα, διατείνομαι ότι, τα σφάλματα ενός αριστερού επαναστατικού κινήματος είναι πολύ περισσότερο γόνιμα και πολύτιμα από το αλάθητο του πάνσοφου αρχηγού, είτε αυτός είναι πρόεδρος, γραμματέας, βασιλιάς, δικτάτορας ή αρχιερέας. Αλλιώς θα πέσουμε για πολλοστή φορά στο σφάλμα της κατηγοριοποίησης, όχι μόνο των κομματικών μελών και οργανώσεων αλλά και των μελών και ομάδων που συνθέτουν τις απανταχού ανθρώπινες κοινωνίες, πράγμα που είναι απείρως χειρότερο όπως και να το δεί κανείς.

 

Γιώργος Οικονόμου (Μπελατσάος) Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet