«Η σχέση με κάθε βιβλίο είναι διαφορετική και προσωπική. Υπάρχουν στιγμές επικοινωνίας και ευφορίας και καταστάσεις αδιαφορίας. Η σύμπτωση που καθορίζει τις ανθρώπινες σχέσεις αγγίζει και αυτή τη σχέση. Η επικοινωνία, η συνύπαρξη ή η ταύτιση μ’ έναν ‘ξένο’ δεν συμβαίνει εύκολα. Όταν συμβεί είναι ευλογία». Αυτά έγραφε η Ξανθίππη το 2012, αναφερόμενη στον Βασίλη Βασιλικό και στην τριλογία του, στο ένα και μοναδικό κείμενό της που φιλοξένησε το Αρχειοτάξιο. Είχε, επιτέλους, υποχωρήσει στις πιέσεις της συντακτικής ομάδας του περιοδικού για μια γραπτή της συμβολή στο αφιέρωμα «Ο κόσμος των εκδόσεων και η Αριστερά, 1950-1974». Με την ακρίβεια του καλλιτέχνη-δημιουργού και την ευαισθησία που την χαρακτήριζε αρμολόγησε στο κείμενο αυτό στιγμές κι ανθρώπους, προσωπικά βιώματα και σκέψεις από όσα την καθόρισαν στα χρόνια της «΄Χαμένης’ Άνοιξης».

Καταξιωμένη γραφίστρια, αναγνωρισμένη για τη μακρόχρονη συνεισφορά της στον μαγικό κόσμο του βιβλίου και γενικότερα στην αισθητική αναβάθμιση του πολιτισμού της Ανανεωτικής Αριστεράς, είχε ήδη ανταποκριθεί γενναιόδωρα στο κάλεσμα του Φίλιππου Ηλιού για την στήριξη των ΑΣΚΙ, στα πρώτα τους βήματα. Εκεί την πρωτοσυνάντησα την Άνοιξη του 1996, όταν, με αφορμή το πρώτο συνέδριο που οργανώσαμε, φιλοτέχνησε το γνωστό λογότυπο που συνοδεύει τα ΑΣΚΙ μέχρι σήμερα, όπως και την αφίσα του συνεδρίου «Αρχειακές διαθεσιμότητες και σύγχρονη κοινωνική Ιστορία». Την καλλιτεχνική πρόταση της αφίσας η Ξανθίππη ακολούθησε, εν πολλοίς, και στο στήσιμο του εξώφυλλου του Αρχειοτάξιου, το πρώτο τεύχος του οποίου εκδόθηκε τρία χρόνια αργότερα. Δεν το έκανε μόνο για λόγους αναγνωρισιμότητας ενός χώρου που αναζητούσε να καλύψει τα κενά στην έρευνα για την ιστορία των κινημάτων της Αριστεράς. Η οξυδέρκεια που συμβάδιζε με το ταλέντο της την είχαν από το 1996 οδηγήσει στην εικαστική ανάδειξη της αντίληψης περί «ανοικτών αρχείων» και στην εύστοχη συνδήλωση μιας συλλογικότητας η οποία πραγματευόταν ερωτήματα που έθετε η αρχειακή έρευνα.

Η σχέση που δημιούργησε με τα ΑΣΚΙ δεν ήταν ούτε εφήμερη ούτε υπάκουσε σε λογικές διεκπεραίωσης. Ήταν σχέση ειλικρινής και «δυνατή» που αποτυπώθηκε στην καλλιτεχνική επιμέλεια πολλών βιβλίων και άλλων καλαίσθητων εκδόσεων των ΑΣΚΙ, μια σχέση που απόκτησε διάρκεια με την αδιάλειπτη συμμετοχή της στην ετήσια ιεροτελεστία, πρωθιέρεια στο τελικό στήσιμο κάθε Αρχειοτάξιου. Ανάμεσα στις επαγγελματικές υποχρεώσεις της, τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε και τα συχνά ταξίδια στο Λονδίνο, η Ξανθίππη ήταν πάντα εκεί στο ατελιέ της οδού Πετσόβου κι αργότερα σε εκείνο της Άννας Μαλικιώση για να υποδείξει όχι μόνο τα χρώματα και τους τόνους της παλέτας για το εξώφυλλο, αλλά για να «ξεσκονίσει» κάθε σελίδα του περιοδικού.

Γυναίκα αέρινη, εύθραστη σαν πορσελάνη, ανέδιδε μια δύναμη εσωτερική και μια στιβαρότητα, επίμονη στην αναζήτηση του καλύτερου, αντικομφορμίστρια στην άποψη και στα επιχειρήματα για την τέχνη της, την Αριστερά και τη ζωή. Είναι δύσκολο να μιλάς και να γράφεις για ανθρώπους που αγάπησες, που συνεργάστηκες μαζί τους, που σε τίμησαν μέχρι τέλους με τη φιλία τους σε χρόνο παρελθοντικό. Τώρα που έπεσε η σιωπή αισθάνομαι τη σχέση μου μαζί της σαν «ευλογία»…

 

Ιωάννα Παπαθανασίου Περισσότερα Άρθρα
Tags:
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet