Πολ Όστερ «Αιματοβαμμένο έθνος», μετάφραση: Ιωάννα Ηλιάδη, εκδόσεις Μεταίχμιο, 2024

 

Περίπου σαράντα χιλιάδες άνθρωποι σκοτώνονται κάθε χρόνο στις ΗΠΑ από πυροβόλα όπλα – οι μισές περιπτώσεις είναι αυτοκτονίες. Αν αθροιστούν όλες οι περιπτώσεις, πάνω από εκατό άνθρωποι τη μέρα σκοτώνονται από σφαίρα. Οι δε τραυματίες φτάνουν ετησίως τις ογδόντα χιλιάδες. Πόλεμος.

Αυτό το θέμα αποφάσισε να πραγματευτεί σε αυτό το σύντομο βιβλίο ο Πολ Όστερ: την κουλτούρα, τις ρίζες, την ιστορία, τις ατομικές και συλλογικές επιπτώσεις αυτής της λατρείας μιας ισχυρής μερίδας πολιτών των ΗΠΑ για τα όπλα.

«Ήμουν Τεξανός έστω κι αν ζούσα στο Νιου Τζέρσι», λέει ο Όστερ περιγράφοντας τον παιδικό του κόσμο, στις αρχές της δεκαετίας του 1950, όπου «η Άγρια Δύση ήταν πανταχού παρούσα». Και σκιαγραφεί ένα εφιαλτικό πανόραμα γεμάτο όπλα («ως μία από τις βασικές επιταγές της ανδρικής ταυτότητας»), ιχνηλατώντας το ερώτημα που θέτει για τη χώρα του: «τι είναι αυτό που μας κάνει την πιο βίαιη χώρα του δυτικού κόσμου;». Ανιχνεύει τη βαθιά εθνική μυθολογία των ΗΠΑ, επιστρέφει στην «αποικιακή προϊστορία», σχολιάζει την εποχή της δουλοκτησίας και την εξολόθρευση των Ινδιάνων αλλά και την οικονομία της απλήρωτης εργασίας, διερευνά το νομικό πλαίσιο αλλά και την ιδεολογία που οικοδομείται γύρω από την κατοχή των όπλων, μιλάει για τη σκληρή ταξική Αμερική και τη βίαιη καταστολή των απεργιών, φτάνει στο αμερικανικό κίνημα της ευγονικής και τους αμερικανικούς νόμους περί φυλετικού διαχωρισμού και τη σχέση τους με την πολιτική του Χίτλερ για τις φυλές. Ο Όστερ τελικά στήνει μια ολοκληρωμένη αφήγηση σχετικά με το παρελθόν, το παρόν και το πιθανό μέλλον της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ, συνθέτοντας τις πολλές ψηφίδες του φαινομένου αυτού, και δίνει έτσι στον αναγνώστη και την αναγνώστρια μια πληρέστατη, και συγκλονιστική, εικόνα για το κεφάλαιο «όπλα» στις ΗΠΑ, ακόμα κι αν κανείς μπορεί να έχει άλλη ανάγνωση για κάποια από αυτές τις επιμέρους ψηφίδες (για παράδειγμα, νομίζω ότι το κεφάλαιο «Μαύροι Πάνθηρες» έχει πολύ περισσότερες πλευρές από αυτές που αναφέρονται, αναγκαστικά συνοπτικά προφανώς, εδώ).

Το βιβλίο κινείται επιπλέον γύρω από τις φωτογραφίες του Σπένσερ Οστράντερ. Όπως λέει και ο ίδιος ο Όστερ, «επί δύο χρόνια ο Σπένσερ Οστράντερ ταξίδευε σε ολόκληρη τη χώρα για να αποτυπώσει σε φωτογραφίες τους τόπους όπου σημειώθηκαν περισσότερα από τριάντα περιστατικά μαζικών πυροβολισμών τα τελευταία χρόνια». Είναι χαρακτηριστικό ότι στις φωτογραφίες δεν υπάρχουν ούτε άνθρωποι ούτε όπλα. Μόνο κτήρια, «συνήθως θλιβερά, άσχημα κτήρια», «επιτύμβιες στήλες της συλλογικής μας θλίψης».

 

Κώστας Αθανασίου Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet