Η ρεματιά Χαλανδρίου –το ρέμα που λέμε οι παλαιότεροι– ίσως είναι το ομορφότερο μέρος της πόλης. Ένα δάσος που διασχίζει το προάστιο και από παλιά ήταν τόπος περιπάτου, κρυφό υπαίθριο ξενοδοχείο ερωτικών συναντήσεων, γήπεδο ποδοσφαίρου σε ένα του ξέφωτο –μια αστική, φιλική ζούγκλα που σε καλεί να ανακαλύψεις τη χλωρίδα και την πανίδα της. Στις αρχές του ‘80 ο σκηνοθέτης Σπύρος Βραχωρίτης, η Βάνα, η Μαρίνα Ξένου και ο θίασος των «Άστεγων», έπεισαν τον μακαρίτη δήμαρχο Νίκο Πέρκιζα, ο οποίος δέχτηκε πρόθυμα, να δημιουργηθεί ένα θέατρο στο πλάτωμα που φιλοξενούσε το αυτοσχέδιο ποδοσφαιρικό γηπεδάκι. Ο δήμαρχος ξεπέρασε με ποικίλους τρόπους τις γραφειοκρατικές δυσκολίες (ο ενθουσιασμός που επικρατούσε τα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ συνοδευόταν από μια –επικίνδυνη, όπως αποδείχτηκε αργότερα– χαλαρότητα των κρατικών υπηρεσιών κι έτσι το καλοκαίρι του 1982 έγινε στο θέατρο (σκηνή από χώμα, ξύλινες αμφιθεατρικές εξέδρες, φτωχές τεχνικές υποδομές) η πρώτη παράσταση. «Ο ματωμένος γάμος» του Λόρκα, σε σκηνοθεσία Σπ. Βραχωρίτη, στην οποία εκτός από τους ηθοποιούς, έπαιρναν μέρος ένα καλότροπο άλογο και το Ντάτσουν του ζωγράφου Γιώργου Ξένου. Το 1983 οι «Άστεγοι» παρουσίασαν το έργο τους «Πειρατές» και από την επόμενη χρονιά το Αετοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο Χαλανδρίου άρχισε να οργανώνει το Φεστιβάλ της Ρεματιάς που έγινε θεσμός και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Εδώ αξίζει να σημειώσουμε ότι στα μέσα της δεκαετίας του ‘90 κάποιοι προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν διάφορα σημεία της Ρεματιάς, αλλά το πολύ δυναμικό κίνημα των κατοίκων, των φορέων, και κυρίως των συλλογικών αριστερών πρωτοβουλιών που υπήρχαν στην πόλη, απέτρεψε αυτά τα σχέδια (αντιμετωπίζοντας ακόμα και τα ΜΑΤ) και κατάφερε να εκδοθεί το 1995 το προεδρικό διάταγμα προστασίας της Ρεματιάς.

Είναι μακρύς ο κατάλογος των καλλιτεχνών που φιλοξενήθηκαν στο Φεστιβάλ. Σε λίγο ολοκληρώνεται το ψηφιακό αρχείο, το οποίο θα είναι προσβάσιμο σε όλες και όλους και θα καλύπτει με οπτικοακουστικό υλικό όσα έγιναν αυτά τα χρόνια.

Το Φεστιβάλ (ανάλογα με τις απόψεις περί πολιτισμού των εκάστοτε διοικήσεων) άλλαξε πολλές φορές ύφος. Μερικές χρονιές ήταν θεματικό, άλλες γλιστρούσε προς τον ελιτισμό, άλλοτε αφηνόταν στις επιλογές επιχειρηματιών του θεάματος, που βασικό τους κριτήριο ήταν το κέρδος ή επικρατούσε η επιλογή «ονομάτων» που θα προσέλκυαν πολλούς θεατές.

Στο μεταξύ στην πόλη δεν έπαψαν να δρουν οι αριστερές συλλογικότητες που σχεδόν πάντα συνόδευαν τις παρεμβάσεις και τις κινητοποιήσεις του για τα προβλήματα που αντιμετώπιζε το Χαλάνδρι με καλλιτεχνικές δράσεις. Και φυσικά δημιουργούσαν αυτόνομα εκδηλώσεις, συζητήσεις, κινηματογραφικές προβολές κλπ. Κάπως έτσι, και προσπαθώντας να κλείνουν τα αυτιά τους σε κόμματα ή άλλες εξουσίες, το 2014, η «Αντίσταση με τους Πολίτες» με επικεφαλής τον Σίμο Ρούσσο, εξέπληξε το πανελλήνιο κερδίζοντας τις δημοτικές εκλογές, ανέλαβε τη διοίκηση του δήμου, την οποία διατηρεί μετά από 3 εκλογικές αναμετρήσεις.

Το 2015, λίγο πριν ξεκινήσει το πρώτο Φεστιβάλ που θα οργανώναμε, το θέατρο κάηκε και καταστράφηκε ολοσχερώς. Εμπρησμός απεφάνθη η Πυροσβεστική, αλλά οι ένοχοι δεν βρέθηκαν ποτέ. Και τότε ήταν που άρχισα να πιστεύω στα θαύματα. Η θλίψη, τα δάκρυα και η απελπισία μεταμορφώθηκαν σε πείσμα. Χιλιάδες εθελοντές, οι εργαζόμενοι του δήμου, η διοίκηση, οι φορείς της πόλης, καλλιτέχνες, ενωμένοι/ες, έφτιαξαν ένα καινούργιο θέατρο. Μέσα από τις στάχτες. Καλύτερο και πιο σύγχρονο από το προηγούμενο, με απόλυτο σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον.

Λίγες μέρες πριν αρχίσει το Φεστιβάλ, η πόλη γιόρτασε την αναγέννηση του θεάτρου με μια μεγάλη συναυλία, στην οποία συμμετείχαν αφιλοκερδώς δεκάδες καλλιτέχνες και παρακολούθησαν χιλιάδες θεατές. Ήταν η απάντησή μας στις δυνάμεις του σκότους: «Οι γιορτές μας πάντα θα νικάνε το μίσος κα τα συμφέροντά σας».

Από τότε το Φεστιβάλ της Ρεματιάς άλλαξε χαρακτήρα και αναβαθμίστηκε. Ακολουθήσαμε πιστά το «δόγμα»: ο πολιτισμός, η απόλαυση της τέχνης και η γιορτή είναι δημόσιο αγαθό και δικαίωμα του κάθε πολίτη.

Πάνω από το 80% των παραστάσεων έχουν ελεύθερη είσοδο, οι καλλιτέχνες αμείβονται με τα ποσά που ζητούν και ουδέποτε ο αρμόδιος αντιδήμαρχος ή όποιος άλλος, παρεμβαίνει στο περιεχόμενο και τη μορφή του καλλιτεχνικού δημιουργήματος. Στις δωρεάν παραστάσεις όσοι/ες θέλουν προσφέρουν είδη πρώτης ανάγκης (η ανταπόκριση είναι συγκινητική), τα οποία διατίθενται σε ευπαθείς ομάδες και σε δομές προσφύγων. Σημασία έχει πως αν εξαιρέσουμε το Φεστιβάλ Αθηνών, είναι το μεγαλύτερο σε διάρκεια και αριθμό εκδηλώσεων στην Ελλάδα –και δεν διέκοψε τη λειτουργία του ούτε τα χρόνια της πανδημίας, τηρώντας φυσικά τα προβλεπόμενα μέτρα.

Η ενίσχυση των νέων καλλιτεχνών (εδώ πρέπει να αναφέρουμε το OUR FESTIVAL, ένα αυτοδιαχειριζόμενο φεστιβάλ αλληλέγγυων καλλιτεχνών), είναι από τις προτεραιότητές μας, χωρίς βεβαίως να λείπει η συμμετοχή καταξιωμένων καλλιτεχνών και συγκροτημάτων.

Σοβαρό ρόλο παίζει και η ικανότητα μιας δημοτικής αρχής να εμπνεύσει τους εργαζόμενους, να τους κάνει χαρούμενους που εργάζονται για κάτι που βοηθάει του ανθρώπους της πόλης να συναντηθούν, να συζητήσουν και να γιορτάσουν.

Το Φεστιβάλ της Ρεματιάς αγκαλιάστηκε από το κοινό (περίπου 90% πληρότητα) και αποδεικνύει ότι είμαστε σε καλό δρόμο. Αν και μου φαίνεται πως είμαστε ακόμα στην αρχή.

Πρόσφατα άρθρα ( Κοινωνία )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet