Η θεατρική ομάδα το 5ου λυκείου Νίκαιας δείχνει τι μπορεί να κάνει το δημόσιο σχολείο

 

«Κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας», είναι η γνωστή φράση του Καρόλου Κουν, που συχνά χρησιμοποιούμε. Αλλά η φράση δεν είναι ολόκληρη. Σε κείνη την περίφημη ιδρυτική ομιλία του προς τον Όμιλο Φίλων του Θεάτρου Τέχνης, το 1943, μέσα στην Κατοχή, μέσα στη μαύρη πείνα, ο μεγάλος δάσκαλος συμπλήρωσε: «Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στη χώρα μας. Μόνος ο καθένας μας είναι ανήμπορος. Μαζί, ίσως κάτι μπορέσουμε να κάνουμε. Το θέατρο ως μορφή Τέχνης δίνει τη δυνατότητα να συνδεθούμε, να συγκινηθούμε, ν’ αγγίξουμε ο ένας τον άλλο, να νιώσουμε μαζί μιαν αλήθεια. Να γιατί διαλέξαμε το θέατρο σαν μορφή εκδήλωσης του ψυχικού μας κόσμου».

Και πώς θα έγραφα εγώ καλύτερη εισαγωγή από αυτήν του Κουν στο κείμενο που μου ζήτησε «Η Εποχή», για να σας μιλήσω για ένα θέατρο αλλιώτικο απ’ τ’ άλλα, που το φως του λάμπει εδώ και τριάντα ολόκληρα χρόνια, ένα θέατρο αειθαλές, που κάθε χρόνο καρπίζει σε μια λαϊκή γειτονιά, σ’ ένα δημόσιο σχολείο;

Όταν τελειώνει μια παράσταση, τα τελευταία δέκα χρόνια που παρακολουθώ τη θεατρική ομάδα του 5ου Λυκείου Νίκαιας, εγώ την ώρα που χειροκροτώ, δακρύζω πάντα. Γιατί με συγκινεί πιο πολύ κι απ’ τις θαυμάσιες παραστάσεις, το πώς αστραπιαία αγκαλιάζονται τα παιδιά με δάκρυα στα μάτια τους, σχεδόν αδιαφορώντας τις πρώτες στιγμές για το χειροκρότημα. Γιατί με συγκινεί ότι γνωστοί και βραβευμένοι ηθοποιοί που βγήκαν από αυτό το σχολείο, που βρήκαν τον δρόμο τους μέσα απ’ αυτή την ομάδα, είναι κάθε χρονιά παρόντες, όχι σαν επισκέπτες, όχι σαν θεατές, αλλά σαν μέλη της ομάδας που κάνουν σε όλη τη διαδικασία μέχρι την παράσταση, όποια δουλειά τους ανατεθεί. Έτσι φέτος, την ώρα που ανέβαινα προς το σχολείο, πέτυχα τον υπέροχο Γιώργο Βουρδαμή (δημιουργό των Support Art Workers) και βασικό σκηνοθέτη της ομάδας, να βάζουν μαζί με τον άλλο υπέροχο τον Χρήστο Κοντογιώργη (Πίσω από τις Θημωνιές) καρέκλες και ταμπελάκια για να μην παρκάρουν τ’ αυτοκίνητα στη στροφή κι εμποδίζουν τα λεωφορεία.

Πίσω από το ξεκίνημα της θεατρικής ομάδας, υπάρχει το πείσμα και η αφοσίωση μιας δασκάλας. Η μικροκαμωμένη και αεικίνητη Μαίρη Αδαμοπούλου, καθηγήτρια στο 5ο Λύκειο, συνταξιούχος πια, αφιερωμένη ψυχή τε και σώματι στο δημόσιο σχολείο και στα θαύματα που μπορεί να κάνει –για να ξαναπάω στον Κουν: «πρέπει να πιστεύουμε σε θαύματα για να γίνονται θαύματα».

Αλλά δεν είναι μόνη. Θυμάμαι όταν μου πρωτοσύστησε τον Σπύρο Χαρισιάδη, τότε διευθυντή του σχολείου, που συνταξιοδοτήθηκε πέρσι κι αυτός, μου είπε -ο διευθυντής- ότι επέλεξε αυτό το σχολείο λόγω της θεατρικής ομάδας. Και φέτος αυτός ο πρώην διευθυντής ήταν εκεί στον ρόλο του ηλεκτρολόγου. Δεν είναι μόνο οι καθηγητές και οι μαθητές που συμμετέχουν, είναι και οι οικογένειές τους, οι φίλοι τους, οι φίλοι των γονιών τους κι έτσι απλώνεται το φως σε ολοένα μεγαλύτερους ομόκεντρους κύκλους και οι άνθρωποι μιας λαϊκής συνοικίας έρχονται σε επαφή με τον Αριστοφάνη, τον Σαίξπηρ, τον Μπρεχτ, τον Άρθουρ Μύλλερ και πόσους ακόμα. Πέρσι θαύμασα την απόδοση της ομάδας στο «Μπίντερμαν και οι Εμπρηστές» του Μαξ Φρις. Φέτος, όμως, κυριολεκτικά καθηλώθηκα.

«Μην είδατε την αγάπη μου;»

Μια σύνθεση από το «Μαουτχάουζεν», την «Ανάκριση» και το «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος»,

Πρίμο Λέβι, Καμπανέλλης, Πέτερ Βάις. Ένα δίωρο απνευστί, που περνούσε από τη φρίκη των κρεματορίων στον φόβο μπροστά στην ελευθερία, στην κοινοτοπία του κακού των δικαστηρίων, την ασταμάτητη αιμορραγία όσων πέρασαν από τα στρατόπεδα και στον πόλεμο που δεν τέλειωσε ποτέ.

«Μην είδατε την αγάπη μου;»

Στο Ματχάουζεν, στο Άουσβιτς, στη Μόρια, στην Πύλο, στη μαρτυρική Γάζα.

Οι ερμηνείες τους συνταρακτικές για έφηβα παιδιά, το τραγούδι τους σπαρακτικό, το αγκάλιασμά τους στο τέλος η ελπίδα μου για το μέλλον.

Κι αν οι «τίτλοι» της αρχής ήταν Καμπανέλλης και Μίκης, καθόλου τυχαία πιστεύω, οι «τίτλοι» τέλους ήταν Αλκίνοος Ιωαννίδης. Με το υπέροχο «Πέρασμα» από τη «Νεροποντή» του, τραγουδισμένο χορωδιακά από όλα τα παιδιά, πήραμε το μήνυμα της σύνδεσης με το σήμερα και το χρέος καθενός.

«Τα χρόνια θα μας λιώσουν κι αν μείνει κάτι εδώ

Θα ‘ναι το φως που είχαν οι μέρες πριν τελειώσουν

Μόνο το φως. Το φώς!»

 

Ευγενία Λουπάκη Περισσότερα Άρθρα
Tags:
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet