Ζαν Φρανσουά Σενεσάλ «Η λεωφόρος», μετάφραση: Άννα Κοντολέων, εκδόσεις: Καστανιώτη, 2023

 

Ρε μαμά, έφυγες ξαφνικά και μου ξερίζωσες την καρδιά στα 18 μου χρόνια. ‘Όχι πως δεν το έλεγες «ότι θα έφευγες μια μέρα, κυρίως όταν ένιωθες να χάνεις το κουράγιο μαζί μου». Σε περίμενα και έκλαιγα και έτρωγα πατατάκια και κεκάκια, αυτά με την ωραία κοπέλα στη συσκευασία και ούτε άνοιγα σε κανένα για καιρό μέχρι που η κ. Σιλβέστερ μπήκε με τους λαχανοντολμάδες που με ξετρέλαναν και μου πρότεινε να δουλέψω συντηρητής στο κτίριο κατοικιών που μέναμε κι ας πήγαινα σε τμήμα ειδικών αναγκών για καθυστερημένους και «δεν ξέρεις τι σημαίνει να πηγαίνεις στην καφετέρια να ψάχνεις θέση να καθίσεις να φας […] γιατί υπάρχει πάντα ένας τύπος που στο τέλος θα γελούσε μαζί μου ή θα μου πετούσε κάτι… Τουλάχιστον από τότε που σταμάτησα το σχολείο γελάει λιγότερος κόσμος μ’ εμένα…»

Λες και φταίω εγώ που γεννήθηκα με μυαλό μικρού παιδιού μα με τεράστια επιδεξιότητα ν’ ανοίγω αμάξια. Έκπληξη, ε; Και πού να δεις, μαμά, όταν βρήκα την Τζέσικα και παίξαμε μπόουλινγκ και ολόκληρη η γη ήταν χαρούμενη και το πιο όμορφο κορίτσι στον κόσμο με φίλησε, έστω και στο μάγουλο.

Μην νιώθεις ντροπή για μένα, ρε μαμά. Ξέρω πως γι’ αυτό έφυγες. Μου τό ‘πε και η θεία σου που σ’ αγαπούσε. Στην τελική, «όλοι φαινόμαστε βλάκες στα μάτια κάποιου άλλου». Αλλά μην ανησυχείς. Ακόμα κι αν δεν γυρίσεις ποτέ, θα είμαι, παρ’ όλα αυτά, χαρούμενος.

Ο καναδός Ζαν Φρανσουά Σενεσάλ, που γεννήθηκε ανάμεσα σε βιβλία, είναι ανθρωπολόγος και πολυβραβευμένος συγγραφέας νεανικών βιβλίων.

«Η Λεωφόρος» είναι ένα ανάγνωσμα που ρέει σαν νεράκι, σαν την ματιά του Κρις, του νεαρού με την υποτιθέμενη οριακή νοημοσύνη. Και την υψηλότερη συναισθηματική νοημοσύνη. Γραμμένο σε πρώτο ενικό, ο συγγραφέας μπαίνει στο πετσί του ήρωά του. Παρακολουθούμε καρέ-καρέ τη θλίψη, την αγωνία, την ενδυνάμωσή του κι απολαμβάνουμε μαζί του καθημερινές μικρές νίκες. Άλλωστε, ο δρόμος προς την ανεξαρτησία είναι μακρύς και επίπονος, με εσωτερικά ζόρια, με κλάματα γοερά. Υπάρχει όμως και το μπόουλινγκ για να ξεδίνεις. Και οι γείτονες που σου παραστέκονται. Η γειτονιά περιγράφεται ανάγλυφη: εργατική τάξη, εργατικές κατοικίες, εργάτες που βγάζουν-δεν βγάζουν τον μήνα, παραπαίουν ανάμεσα στο καλό και το κακό, στα όρια της παραβατικότητας ενίοτε. Φαίνεται, όμως, πως η αλληλεγγύη είναι ακόμα εκεί. Το λες και συμπερίληψη από τα κάτω. Εξιδανίκευση; Μπορεί! Σίγουρα όμως ιδεατό παράδειγμα προς μίμηση.

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet