Ανακαλύπτοντας δυο φορές, με κόστος, το δύσκολο «λογικό»

 

Ένας ακόμη σύντροφος και φίλος μας αποχαιρέτησε την προηγούμενη Πέμπτη, συναγωνιστής των δύσκολων χρόνων της δικτατορίας, μαχητής της σταθεροποίησης της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς πριν και μετά την πτώση της δικτατορίας, έως σήμερα από τις γραμμές του «Ρήγα Φεραίου», του ΚΚΕ εσωτερικού, της ΕΑΡ, του Συνασπισμού, του ΣΥΡΙΖΑ. Μιλάμε για τον Γιάννη Γκιργκούδη, φοιτητή, τότε, της φυσικομαθηματικής του ΑΠΘ και καθηγητή μετά, με πλούσια συνδικαλιστική δράση, γεννημένος στο Αιγίνιο Πιερίας το 1944. Η κηδεία του έγινε τη Δευτέρα στην Καλαμαριά και εκτός από τους συγγενείς του τον αποχαιρέτησαν πολλοί σύντροφοι από τα παλιά. Ο Θόδωρος και η Πολυτίμη Καζέλη, η Δώρα Δράγα - Παραπονιάρη, ο Θανάσης Αθανασίου, ο Τάκης Καρανίκας, η Καίτη Τσαρουχά, ο Λαοκράτης Χαλβατζής, η Σελήνη Σαββινίδου, η Σούλα Γεωργιάδη, ο Σωτήρης Τσιακμάκης, ίσως κι άλλοι που μας διαφεύγουν. Ο Τριαντάφυλλος Μηταφίδης τον αποχαιρέτησε, με λιτά λόγια, εκ μέρους και του ΣΦΕΑ.

«Με οδύνη μάθαμε την περασμένη Πέμπτη για τον αδόκητο θάνατό σου, αγαπητέ Γιάννη συναγωνιστή και συγκρατούμενε στα “πέτρινα χρόνια” της χούντας, συνάδελφε στην εκπαίδευση, σύντροφε στην πολιτική δράση. Συμμετείχες στους αγώνες του “15% στην Παιδεία” και του “114”. Υπήρξες στέλεχος της “Δ.Ν. ΛΑΜΠΡΆΚΗ”. Ως φοιτητής της Φυσικομαθηματικής Σχολής του ΑΠΘ συμμετείχες στην αντιδικτατορική αντίσταση μέσα από τις γραμμές του “Ρήγα Φεραίου” και του “Πατριωτικού Αντιδικτατορικού Μετώπου – ΠΑΜ”. Συνελήφθηκες στις 11-4-1968 και βασανίστηκες άγρια στην Ασφάλεια, με αποκορύφωμα τρεις εικονικές εκτελέσεις και 10 μέρες στα υγρά και σκοτεινά κελιά στην απομόνωση του Γεντί Κουλέ.

Σπάνια μιλούσες για τα όσα πέρασες στα νύχια των δημίων της χούντας, γιατί πάντοτε σε διέκρινε η σεμνότητα και το μέτρο. Τον Μάιο του 1969 στο Έκτακτο Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης, μαζί με 38 συναγωνιστές/τριές σου, καταδικάστηκες σε πρόσκαιρη κάθειρξη 7 ετών, στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων και, στη συνέχεια, σου επιβλήθηκε η ποινή της “διαρκούς αποβολής” από το ΑΠΘ, “επειδή πρόκειται περί επικινδύνου κομμουνιστού εις την Εθνικήν Ασφάλειαν”, όπως ανέφερε η εντολή από το υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Ως καθηγητής Μαθηματικών εργάστηκες σε φροντιστήρια. Μετά την πρόσληψή σου στη Δημόσια Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση δραστηριοποιήθηκες στο συνδικαλιστικό κίνημα των εκπαιδευτικών μέσα από τις γραμμές της “Αγωνιστικής Συνεργασίας” και διετέλεσες πρόεδρος της Γ΄ ΕΛΜΕ-Θ και μέλος του ΔΣ της Ε΄ ΕΛΜΕ».

Σε ανακοίνωσή της και η Ε΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, της οποίας υπήρξε μέλος του ΔΣ, στάθηκε περισσότερο στη συμβολή του στο εκπαιδευτικό κίνημα. «Ο Γιάννης Γκιργκούδης είχε τη δική του συμβολή στους μεγάλους αγώνες υπεράσπισης της δημόσιας παιδείας και της προώθησης των αιτημάτων του εκπαιδευτικού κινήματος. Από το “15% στην Παιδεία” και το “114”, μέχρι και όλους τους μετέπειτα αγώνες των εκπαιδευτικών. Για τη δράση του αυτή οι εκπαιδευτικοί τον τίμησαν αναδεικνύοντάς τον για πολλά χρόνια μέλος των συνδικαλιστικών τους οργάνων».

Όμως η συμβολή του σε ένα άλλο πεδίο είναι η πιο δύσκολη και σπουδαία, δεν θα ξεχαστεί. Τι είναι άραγε το «λογικό» για ένα φοιτητή που βγαίνει από τη φυλακή πέντε χρόνια μετά τη σύλληψή του και μπροστά του έχει να λύσει πελώρια επαγγελματικά και προσωπικά προβλήματα; Όταν ρωτήθηκε από το Κόκκινο σε μια επέτειο για την κατάληψη της Πολυτεχνικής Σχολής στη Θεσσαλονίκη το 1973, το 2020, χωρίς καθόλου έπαρση, απάντησε. «Εκείνη την εποχή είμαστε νέοι, όταν βλέπεις αυτό το κύμα, δεν μένεις σπίτι σου». Ακόμη και όταν έχεις πίσω σου πέντε χρόνια φυλακή και βασανιστήρια.

Έτσι έζησε, όπως ο ίδιος διηγείται, την πιο συγκλονιστική στιγμή της ζωής του: δυο τανκς μπροστά στην Πολυτεχνική και, κατόπιν εντολής του εισαγγελέα και υπόσχεση για τη μη σύλληψή τους, δυο – δυο οι φοιτητές/ριες αποχωρούσαν ανάμεσά τους εν μέσω ασφαλιτών. Πρώτο ξεκαθάρισμα 150 – 200 φοιτητές πρωταίτιοι, μετά αρκετά λιγότεροι με τις γνωστές συνέπειες. Θυμάται τους Θωμά Βασιλειάδη, Λάκη Προγκίδη –κι αυτοί ήταν πριν στη φυλακή– τον Κλέαρχο Τσαουσίδη, τη Ρία Καλφακάκου, τον Γιάννη Βασιλειάδη, τον Χρυσάφη Ιορδάνογλου, τον Πάνο Ερμείδη και άλλους. «Εμείς κάναμε το καθήκον μας ….» είπε, ορίζοντας ως μικρή τη συμβολή στην αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Ο Γιάννης, για δεύτερη φορά διάλεξε το «λογικό» με το ανάλογο κόστος.

Η Εποχή εκφράζει βαθιά συλλυπητήρια στην Δήμητρα, τον Μάκη, τον Τάσο και τους συγγενείς του αξέχαστου Γιάννη Γκιργκούδη για την απώλειά τους.

 

Παύλος Κλαυδιανός Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet