Η αύξηση επιτοκίων στα δάνεια και οι επισφαλείς ρυθμίσεις

 

 

Την περασμένη εβδομάδα ήρθε στο γραφείο μου απελπισμένος ένας δημόσιος υπάλληλος, καθώς ήταν αδύνατον πλέον να πληρώνει τη ρύθμιση των δύο δανείων του. Σκέφτηκα ότι θα πρέπει να είναι υπερβολικός, αφού σε αντίθεση με πολλούς άλλους δανειολήπτες, έχει δουλειά και σταθερό μισθό. Κοίταξα τα χαρτιά του και πλέον οι δόσεις των ρυθμίσεων ήταν σχεδόν όλος ο μισθός του, έφταναν τα 1.000 ευρώ. Η αύξηση των επιτοκίων είχε κάνει πλέον ανεδαφική την ρύθμιση. Το δεύτερο που είδα ήταν ότι επρόκειτο για δύο δάνεια (στεγαστικό και επισκευαστικό) που λήφθηκαν το  2003 ύψους 130.000 ευρώ και σήμερα εξακολουθεί  να χρωστάει το ίδιο περίπου ποσό, το οποίο θα πρέπει να το ξοφλήσει σε είκοσι χρόνια, όταν από τα είκοσι προηγούμενα χρόνια τουλάχιστον τα δεκαπέντε πλήρωνε δόσεις ή ρυθμίσεις.

Σαν την πέτρα του Σίσυφου, που προσπαθείς να την ανεβάσεις στην κορυφή και όλο πέφτει, ρύθμιση στη ρύθμιση και το δάνειο δεν εξοφλείται ποτέ. Είναι τα δάνεια που στα στατιστικά της Τράπεζας της Ελλάδος και στα λογιστικά βιβλία των τραπεζών φαίνονται ρυθμισμένα, όμως ουσιαστικά έχει μετατεθεί στο μέλλον η εξόφληση. Ιδίως από την περίοδο 2013 και μετά πολλές τέτοιες ρυθμίσεις έγιναν, όπου οι οφειλέτες πλήρωναν μόνο τόκους (και φαινόταν συνεπώς έσοδα για τις τράπεζες) αλλά ουσιαστικά τίποτα δεν εξοφλείτο. Τώρα με την αύξηση και των επιτοκίων, η πέτρα ξανακύλησε και πρέπει να γίνει από την αρχή μια καινούργια ρύθμιση, που θα μεταφέρει το βάρος ακόμα περισσότερο στο απώτερο μέλλον.

 

Στον προθάλαμο των πλειστηριασμών

 

Πολλές φορές έχουμε ασχοληθεί με τους πλειστηριασμούς. Σύμφωνα με την σχετική πλατφόρμα οι πλειστηριασμοί των επόμενων μηνών είναι 10.972. Πρόκειται για την κατηγορία των οφειλετών, κυρίως επαγγελματίες, έμποροι που η κρίση τους άφησε χωρίς δουλειά, τα δάνεια καταγγέλθηκαν και τους κυνηγάνε οι εισπρακτικές, η εφορία και ο ΕΦΚΑ. Ακόμα και να βρουν να πουλήσουν το ακίνητο τους συναινετικά, ώστε τουλάχιστον να πάρουν κάποια επιπλέον χρήματα, όταν οφείλουν σε Εφορία και ΕΦΚΑ είναι αδύνατον, γιατί χρειάζονται φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα.

Όμως υπάρχει πολύς κόσμος που είναι στον προθάλαμο αυτής της κατάστασης. Κατ’ αρχήν όσοι έχουν τα δάνεια σε ελβετικά που ακόμα εξακολουθούν να πληρώνουν χωρίς να κατεβαίνει ποτέ το χρέος. Σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είτε έγιναν νομοθετικές ρυθμίσεις προστασίας των δανειοληπτών σε ελβετικό, είτε δικαστικά κρίθηκαν άκυρες οι σχετικές ρήτρες. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που δεν έκανε τίποτε, με ευθύνη,  κατά την άποψη μου, όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων. Ο δε Άρειος Πάγος ούτε τόλμησε να παραπέμψει το θέμα στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο, όπως έκαναν τα δικαστήρια των άλλων χωρών.

 

Το επιτόκιο των ρυθμίσεων

 

Μία δεύτερη κατηγορία είναι όλοι εκείνοι που βλέπουν τις ρυθμίσεις τους στα funds και τις τράπεζες να καταρρέουν, όπως ο δημόσιος υπάλληλος που αναφέρθηκε στην αρχή, λόγω της αύξησης των επιτοκίων αλλά και της γενικότερης ακρίβειας που τρώει το διαθέσιμο εισόδημα. Αν τελειώνει ο μισθός από τις είκοσι του μήνα, είναι βέβαιο ότι η ρύθμιση του δανείου θα πάει περίπατο.

Το επιτόκιο των ρυθμίσεων για τις οφειλές στην εφορία έφτασε τον περασμένο Μάρτιο στο 8,18% ετησίως, όταν πριν δύο χρόνια ήταν στο 3%. Η κυβέρνηση αναγκάστηκε να φέρει νομοθετική ρύθμιση στη Βουλή τον περασμένο μήνα και περιόρισε το επιτόκιο στο 5,84% για ένα έτος. Πάλι είναι ένα ημίμετρο, κατά την προσφιλή τακτική της κυβέρνησης, καθώς δεν σε σκοτώνει, αλλά σε αφήνει σε ημιθανή κατάσταση στην εντατική.

Το 2023, το συνολικό ιδιωτικό χρέος ήταν 371 δισ. ευρώ εκ των οποίων τα 224 δισ. ευρώ  είναι ληξιπρόθεσμα, όταν το 2019 ήταν 333 δισ. ευρώ εκ των οποίων τα 233 ληξιπρόθεσμα. Από τα 371 δισ. ευρώ 105 δις. είναι προς την εφορία, 47 δισ. στον ΕΦΚΑ και τα υπόλοιπα τράπεζες και funds. Το ιδιωτικό χρέος σήμερα είναι μεγαλύτερο από το χρέος του Δημοσίου, για το οποίο μπήκαμε στα μνημόνια. Το δημόσιο χρέος έχει ένα επιτόκιο εξυπηρέτησης 1,53%, το ιδιωτικό χρέος έχει επιτόκια πάνω από 7%. Με λίγα λόγια μπορεί να γλιτώσαμε την πτώχευση ως κράτος, αλλά είναι βέβαιο ότι έχουμε πτωχεύσει ως πολίτες αυτού του κράτους.

Το ερώτημα και η πρόκληση που τίθεται, ιδίως για τις δυνάμεις της Αριστεράς, είναι οι προτάσεις που μπορούν να διαμορφωθούν, ώστε να πάψει αυτό το μαρτύριο του Σίσυφου. Γιατί αν το 2015 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να γλιτώσει την χρεοκοπία του ελληνικού δημοσίου, δεν κατάφερε να κάνει πολλά πράγματα για την χρεοκοπία των πολιτών του, πλην προσωρινά με το νόμο Κατσέλη-Σταθάκη. Πλέον είμαστε σε μία συγκυρία, που η αγνόηση του προβλήματος το μόνο που κάνει είναι να στρέφει τους απελπισμένους ανθρώπους στην αντισυστημική ακροδεξιά.

 

Γιάννης Αντωνιάδης Ο Γιάννης Αντωνιάδης είναι δικηγόρος Περισσότερα Άρθρα
Πρόσφατα άρθρα ( Κοινωνία )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet