Το κυβερνών κόμμα συνήθως επαίρεται να λέει ότι κατέστησε το μεταναστευτικό, ζήτημα που δεν απασχολεί τους πολίτες στην Ελλάδα στις παρούσες ευρωεκλογές. Είναι όμως έτσι; Τα προεκλογικά σποτ του πρωθυπουργού και πέρσι και φέτος, αν δεν ξεκινούν με την επίλυση της κρίσης του Έβρου τον Μάρτη του 2020, και τη φύλαξη των συνόρων, σίγουρα επιφυλάσσουν μια περίοπτη θέση σε αυτή την πολιτική.

Αντίθετα, λένε, στην Ευρώπη το ζήτημα είναι κυρίαρχο στον δημόσιο λόγο, ιδίως στη Γερμανία και την Ιταλία και αποτελεί το φόβητρο της ανόδου της Ακροδεξιάς. Ψηφίστε Δεξιά λένε, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, εν προκειμένω, για να μην έρθει η Ακροδεξιά. Κάπως έτσι μας ήρθε και το αχρείαστο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο. Αν δεν το κλείσουμε τώρα, μας λέγανε, θα έρθουν οι ευρωεκλογές και η πολωνική προεδρία και θα γίνει χειρότερο.

Έτσι, όμως, όλη η Ευρωπαϊκή Ένωση διολισθαίνει προς λόγους ακραίους, ξενοφοβικούς. Κι έτσι εμφανίστηκε κι η ακροδεξιά της Ακροδεξιάς, το Κόμμα Ταυτότητας και Δημοκρατίας της Λεπέν, του Σαλβίνι και των ακραίων του Γερμανικού AFD, πιο δεξιά κι απ’ τους Συντηρητικούς και μεταρρυθμιστές της Μελόνι. Δεν έχει προς το παρόν θέσεις για τη μετανάστευση, αλλά όλοι καταλαβαίνουμε ότι αυτό που θα υιοθετήσει τελικά, θα είναι επιλογή των λοιπών δεξιών κομματικών σχηματισμών.

Ήδη το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, όπου συμμετέχει και η ΝΔ, έχει ως βασικό σύνθημα την προστασία συνόρων. Τα ευρωπαϊκά κράτη πρέπει να αποφασίζουν ποιοι θα μπαίνουν στην Ευρώπη και όχι οι διακινητές, λέει η πρόεδρος της Επιτροπής Φοντ ντερ Λάιεν. Όμως είναι ακριβώς η αυστηροποίηση της διαδικασίας εισόδου στην Ευρωπαϊκή Ένωση που έχει δημιουργήσει τους διακινητές. Όταν δεν υπάρχουν κανονικές οδοί εισόδου, τότε θριαμβεύει η προσοδοφόρα επιχείρηση της διακίνησης.

Μαζί δε με τους Ευρωπαίους Συντηρητικούς της ιταλίδας πρωθυπουργού (όπου ανήκει το κόμμα του Βελόπουλου), έχουν υιοθετήσει επίσημα ως εξαγγελία για το μέλλον την πολιτική εξωτερίκευσης του ασύλου. Όσοι επιχειρούν να εισέλθουν λαθραία στην Ευρώπη θα μεταφέρονται σε τρίτες ασφαλείς χώρες για να διεξάγεται η εξέταση αιτημάτων ασύλου τους. Το ζήτημα είναι να βρεθούν αυτές οι πρόθυμες τρίτες χώρες και να μην είναι επιπέδου Ρουάντα, όπως έδειξε η αποτυχημένη συμφωνία με την Αγγλία. Εμφανίστηκε η Αλβανία και συμφώνησε με την Ιταλία για 3.000 άτομα ανά μήνα. Τα κέντρα υποδοχής, μάλλον κράτησης, στην Αλβανία αναμένουν ακόμη να φτιαχθούν και το σχέδιο αναμένει να υλοποιηθεί. Έως τότε χρησιμοποιείται για προεκλογικούς λόγους.

Είναι βέβαια και αυτό το σχέδιο καταδικασμένο να αποτύχει, όπως αποτυχαίνει εδώ πάνω από 30 χρόνια το σύστημα Δουβλίνου, ένα άλλο σύστημα εξωτερίκευσης της διαδικασίας ασύλου εντός της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ελλάδα στο σύστημα Δουβλίνου έχει τοις πράγμασι τον ρόλο της Αλβανίας. Δέχεται πρόσφυγες για να εξετάσει τα αιτήματα ασύλου τους, με τον σκοπό να παραμείνουν αυτοί στην Ελλάδα.

Όμως χρόνια τώρα όλοι οι πρόσφυγες καταφεύγουν στις χώρες με προοπτικές ένταξης. Δευτερογενείς μετακινήσεις τις λένε, και τέτοιες θα είναι και των ανθρώπων, που θα καταλήξουν και στην Αλβανία, αν και όποτε εφαρμοσθεί η συμφωνία της με την Ιταλία.

Δίκαια, λοιπόν, φωνάζει όλη η Ευρωπαϊκή Αριστερά για την κατάργηση του συστήματος Δουβλίνου. Και δυστυχώς σφάλλουν ως προς αυτό και οι Σοσιαλιστές και οι φιλελεύθεροι του Renew (δεν έχουμε κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα –θα ήταν ίσως το Ποτάμι) ότι το νέο Σύμφωνο θα πρέπει να υλοποιηθεί ορθά για να φέρει λύσεις. Ένα σύστημα προβληματικό από τη γένεσή του δεν επιδιορθώνεται, θέλει ολική αναθεώρηση. Πολλώ δε μάλλον όταν οι επιδιορθώσεις αυτές αποτελούν κακούς συμβιβασμούς με χώρες συστηματικούς αποστάτες του κράτους δικαίου και της ιδέας της ευρωπαϊκής ενοποίησης, όπως η Ουγγαρία, η Πολωνία και η Σλοβακία.

Αντίθετα προς το σύστημα Δουβλίνου, η Ευρωπαϊκή Ένωση ευτύχησε να δει μια πρωτοποριακή ιδέα που γεννήθηκε από την κρίση της Γιουγκοσλαβίας να εφαρμόζεται αποτελεσματικά και ομαλά: Προσωρινή προστασία των ουκρανών προσφύγων στην Ευρώπη. Σχεδόν ελεύθερη κυκλοφορία εντός ΕΕ, δικαιώματα παραμονής και εργασίας σχεδόν αυτόματα, που διευκολύνουν και την ένταξη. Στο πετυχημένο αυτό παράδειγμα ως υπόδειγμα μελλοντικής αντιμετώπισης μεταναστευτικών κρίσεων ομονοούν και οι Πράσινοι.

Αναφέραμε παραπάνω τα ευρωπαϊκά κόμματα στο Ευρωκοινοβούλιο. Είναι δείγμα υγείας, η άνοδος της πολιτικής συγκρότησης του Ευρωκοινοβουλίου. Οι συστηματικές δε παρεμβάσεις του σε κρίσιμα ζητήματα (όπως το ψήφισμα για το κράτος δικαίου στην Ελλάδα) δείχνουν ότι το Ευρωκοινοβούλιο έχει πολλά να εισφέρει και σε μια δικαιότερη και αποτελεσματικότερη μεταναστευτική πολιτική στην Ευρώπη, αλλά και σε μια προώθηση των ιδεών της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Αν θέλουμε να είμαστε πράγματι Ευρώπη.

 

Πρόσφατα άρθρα ( Κοινωνία )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet