Οι εκδηλώσεις για το Athens Pride 2024 ξεκίνησαν και θα κορυφωθούν το Σάββατο 15 Ιουνίου, με την πορεία υπερηφάνειας στο κέντρο της Αθήνας. Οι δράσεις είναι δεκάδες και καθημερινές: προβολές, εκθέσεις, συζητήσεις, παραστάσεις, εργαστήρια, πάρτι. Το αναλυτικό πρόγραμμα μπορείτε να το βρείτε στην ιστοσελίδα του Athens Pride. Κεντρικό φετινό σύνθημα «ένας νόμος δεν αρκεί», στον απόηχο της υπερψήφισης του νομοσχεδίου ισότητας στον γάμο, τον περασμένο Φεβρουάριο.

 

Η αντίληψη πως το πρόσφατο ν/σ θα επιφέρει πλήρη νομική ισότητα για όλα τα πρόσωπα είναι τελείως λανθασμένη και μάλλον θα εκφραστεί από άτομα που απολαμβάνουν τα προνόμιά τους.

 

Οι διακρίσεις καλά κρατούν…

 

Το 2024 είναι μία ιστορική χρονιά για τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς η ελληνική Βουλή έκανε ένα σημαντικό νομοθετικό βήμα επέκτασης δικαιωμάτων γάμου και γονεϊκότητας. Το βήμα, ωστόσο, ήταν «μισό» αφού –για μία ακόμα φορά– αγνοήθηκαν τα τρανς και ίντερσεξ πρόσωπα, που εξακολουθούν να είναι «αόρατα» και να βιώνουν αδιανόητες διακρίσεις, ενώ και για τα ομόφυλα πρόσωπα δεν έγινε καμία προσπάθεια απλοποίησης δυσλειτουργικών γραφειοκρατικών διαδικασιών, με αποτέλεσμα η τεκνοθεσία να γίνεται «μετ’ εμποδίων». Τα ζευγάρια cisgender ανδρών αποκλείονται από την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, διατηρώντας μία ακόμα διάκριση.

 

Ένας νόμος, λοιπόν, δεν αρκεί. Διότι οι αποκλεισμοί στην εργασία, την υγεία, την παιδεία και τον δημόσιο χώρο είναι πολλαπλοί. Τα γραφειοκρατικά εμπόδια για όσα δεν ταυτίζονται με το δίπολο «άντρας – γυναίκα» θέτουν διαρκή κωλύματα, αναπαράγουν κακοποιητικές αντιλήψεις και αποκλείουν άτομα από καθημερινές εργασίες συνδιαλλαγής με το Δημόσιο –εξαιρετικά απλές για όλα τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας.

 

Ένας νόμος δεν αρκεί, διότι παρά τη νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου, η διαδικασία είναι χρονοβόρα και δαπανηρή, θέτοντας ταξικά χαρακτηριστικά στη νομική κατοχύρωση της ταυτότητάς σου! Τα τρανς άτομα μιλούν συχνά για μία χλευαστική διαδικασία. Επίσης, η μη αναγνώριση της τρανς γονεϊκότητας και η αδυναμία αλλαγής των ληξιαρχικών εγγράφων του γονέα συνιστούν διαρκή κακοποίηση με ευθύνη του κράτους.

 

Ένας νόμος δεν αρκεί. Διότι στις ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου έχουμε μόλις πέντε (!) ανοικτά ΛΟΑΤΚΙ+ υποψηφιότητες, ανάμεσα σε 1.168 συνολικά άτομα… Δηλαδή το 0,4% των υποψηφίων. Δύο υποψηφιότητες στο ΜέΡΑ25, δύο υποψηφιότητες στον «Κόσμο» και μία στη Νέα Αριστερά.

 

Ο συνήθης πατερναλισμός των προνομιούχων στρέιτ πολιτικών που θα συναντηθούν με ΛΟΑΤΚΙ+ οργανώσεις και θα υποστηρίξουν on camera τα αιτήματά τους έχει «μπαγιατέψει» προ πολλού, είναι βαθιά προσβλητικός και πέρα από κάθε έννοια συμπεριληπτικότητας. Η αναζήτηση ΛΟΑΤΚΙ+ υποψηφιοτήτων στο «παρά πέντε» των εκλογών για «να φτιάξουμε καλό ψηφοδέλτιο» είναι σκέτη κοροϊδία.

 

…όπως και η υποκρισία

 

Ένας νόμος δεν αρκεί. Διότι –ακόμα και σε κόμματα της Αριστεράς– το νομοσχέδιο ισότητας στον γάμο «μπήκε στο ζύγι», ήταν αιτία εσωκομματικών αντιπαραθέσεων, φανερώνοντας πως η «ισονομία» και η «αυτοδιάθεση του σώματος» δεν ερμηνεύονται απ’ όλα τα πρόσωπα με τον ίδιο τρόπο. Ορισμένοι επιθυμούν τη διατήρηση αποκλεισμών. Διατυπώθηκαν αρκετές αντιεπιστημονικές, κακοποιητικές θέσεις με ρητορική Ακροδεξιάς, μπόλικους ηθικούς πανικούς και επίκληση στον φόβο και το μίσος.

 

Ένας νόμος δεν αρκεί, διότι τα κόμματα –που αυτοτοποθετούνται στον πολυφορεμένο «προοδευτικό χώρο»– οφείλουν να πάρουν ξεκάθαρη θέση για τις ΛΟΑΤΚΙ+ διεκδικήσεις, όπως διατυπώνονται εδώ και χρόνια από κινηματικές και επιστημονικές οργανώσεις. Έτσι ώστε, στο επόμενο νομοσχέδιο να μην ξαναδούμε αυτή την… «αμηχανία» που φανέρωσε και αρκετή υποκρισία.

 

Ποια είναι η θέση των κομμάτων για τη σεξεργασία; Τα σεξεργαζόμενα άτομα σήμερα είναι ανασφάλιστα, αποκλεισμένα από την υγειονομική περίθαλψη. Το κράτος και τα πολιτικά κόμματα αγνοούν συνειδητά το ζήτημα, αφήνοντας πολίτες να ζουν «στο σκοτάδι». Η εργασιακή πραγματικότητα (π.χ. διαδικτυακές πλατφόρμες σεξεργασίας) έχει αλλάξει ριζικά σε σχέση με το παρελθόν, αλλά τα κόμματα «στρουθοκαμηλίζουν». Δεν θέλουν να έρθουν σε ρήξη με το ακροατήριό τους ή αδυνατούν να εκφράσουν πολιτικό λόγο επί του θέματος; Αυτό φανερώνει ανεπάρκεια. Οι κινηματικοί χώροι πάντως έχουν διατυπώσει θέσεις εδώ και χρόνια.

 

Ένας νόμος δεν αρκεί, διότι –παρά την ύπαρξη αντιρατσιστικής νομοθεσίας– εκκλησία, πολιτικά πρόσωπα, δημοσιολόγοι κακοποιούν καθημερινά ΛΟΑΤΚΙ+ πρόσωπα με ρητορική μίσους, δίχως νομικές συνέπειες. Αμέσως μετά την ψήφιση του ν/σ για τον πολιτικό γάμο είδαμε τρανσφοβικές και ομοφοβικές επιθέσεις σε δημόσιους χώρους. Οι ηθικοί αυτουργοί αυτών των επιθέσεων δεν θα λογοδοτήσουν ποτέ.

 

Χιλιοειπωμένη και η απουσία ολοκληρωμένης και συμπεριληπτικής σεξουαλικής εκπαίδευσης, με σχολικά βιβλία που αναπαράγουν αντιεπιστημονικές, παρωχημένες «θεωρίες» στη βάση συντηρητικών ετεροκανονικών στερεοτύπων. Τα προηγούμενα χρόνια είδαμε την προσπάθεια ένταξης στα σχολεία και μισογυνικών θεωριών «αγέννητου παιδιού» και αμφισβήτησης της αυτοδιάθεσης του σώματος.

 

Πολλά, και κινηματικά, Pride

 

 

Το Athens Pride είναι και φέτος εδώ, 55 χρόνια μετά την εξέγερση του Stonewall, έχοντας καταγράψει ιστορικά βήματα και νίκες. Το 1980 και ‘82, η ΑΚΟΕ επιχείρησε να διοργανώσει τις πρώτες gay πολιτικές εκδηλώσεις στην Ελλάδα. Με πιο μαχητικό τρόπο τα φεστιβάλ διοργανώθηκαν και τη δεκαετία του ‘90 σε διάφορα πάρκα της πρωτεύουσας, αλλά και της Θεσσαλονίκης. Επίσημα, το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας – Athens Pride ξεκίνησε το 2005. Κάθε χρόνο συγκεντρώνει όλο και περισσότερο κόσμο, έχοντας αποκτήσει σταδιακά έναν πιο «θεσμικό χαρακτήρα» και λιγότερο κινηματικό.

 

Η συζήτηση για το rainbow washing (ξέπλυμα) οργανισμών και εταιρειών είναι διαρκής και εύλογη. Οι διεθνείς, αντιπολεμικές φοιτητικές κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη και το αίτημα των φοιτητών για απεμπλοκή των πανεπιστημίων από επιχειρηματικές, ακαδημαϊκές συνεργασίες με το κράτος του Ισραήλ μπορούν ενδεχομένως να θέσουν εκ νέου προς συζήτηση και τη σχέση του εκάστοτε φεστιβάλ υπερηφάνειας με πολυεθνικές και πρεσβείες. Εξάλλου, οι ΛΟΑΤΚΙ+ διεκδικήσεις και τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπορούν εξ ορισμού να είναι απολιτίκ και αποϊδεολογικοποιημένα.

 

Θα ήταν λάθος να αγνοήσουμε, όμως, πως την τελευταία δεκαετία διοργανώνονται σε διάφορες πόλεις της χώρας (π.χ. Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Πάτρα, Χανιά, Γιάννενα, Βόλος) αυτοοργανωμένα φεστιβάλ Pride, με σαφώς κινηματικά και πολιτικά χαρακτηριστικά, που υποστηρίζονται από χιλιάδες άτομα και επαναφέρουν διαρκώς και σε ιδεολογική βάση το ζήτημα της έμφυλης ισότητας και της σεξουαλικής απελευθέρωσης.

 

Ένας νόμος, λοιπόν, δεν αρκεί, εάν δεν εντάξουμε –πρωτίστως στην Αριστερά– στην καθημερινή πολιτική σφαίρα συζήτησης την ερωτική επιθυμία, την ορατότητα – συμπερίληψη των πολλών και διαφορετικών ταυτοτήτων και τη ρευστότητα της έκφρασης φύλου.

 

 

Υ.Γ.: Η γλώσσα παράγει ιδεολογία και οι κοινωνίες εξελίσσονται, εμπλουτίζοντας το λεξιλόγιο με ορολογίες που μας βοηθούν να κατανοήσουμε πληρέστερα μία θεματική. Στην ιστοσελίδα της οργάνωσης Colour Youth υπάρχει ειδική κατηγορία επεξήγησης της ορολογίας. Ο μη κακοποιητικός λόγος είναι πάντα πιο cool! Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα.

 

Πρόσφατα άρθρα ( Κοινωνία )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet