Οι εκκλήσεις για ειρήνη έχουν κάτι το υποκριτικό, όταν προέρχονται από αυτούς που βομβαρδίζουν και εξοντώνουν πληθυσμούς, όπως το απέδειξε και ο Νετανιάχου σε σχέση με την υποτιθέμενα “ισραηλινή” πρόταση που παρουσίασε ο Μπάιντεν την περασμένη εβδομάδα. Κάτι ανάλογο ισχύει και στην περίπτωση των “ειρηνευτικών” διαθέσεων του Πούτιν για την Ουκρανία, την ώρα που έχει επικεντρώσει τα στρατεύματά του στο βομβαρδισμό του Χαρκίβ, από ρωσικό έδαφος, όπως και όσων η ιδέα είναι απλώς μια έκκληση στα θύματα να μην αντιστέκονται. Το ίδιο ασφαλώς ισχύει, σε υποκρισία, και για τους υπόλοιπους μηχανισμούς που αναμειγνύονται. Και αυτό αφορά τόσο τα “αραβικά” κράτη (ή και το Ιράν) από τη μια όσο και τις δυτικές “δημοκρατίες” από την άλλη, που περίπου έκοψαν τις ροές πολεμοφοδίων από τον Οκτώβρη, προκειμένου να στηριχτεί ο δικός τους, ο Νετανιάχου, και που μόνο τώρα είπαν ότι ίσως να επιτρέψουν στους Ουκρανούς να μην βομβαρδίζουν μόνο την Ουκρανία(!) αλλά και το πυροβολικό που τους πλήττει μέσα από τη Ρωσία!

Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι η υποκρισία, είναι η ρίζα της, το πλέγμα συμφερόντων από το οποίο πηγάζει. Για να το πούμε όπως οι Παλαιστίνιοι, είναι οι προϋποθέσεις με τις οποίες εξασφαλίζεται η “ειρήνη”, καθώς “δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη”: τόσο η Νάκμπα του 1947, από τη μια, όσο και η εισβολή στην Κριμαία και στο Ντονμπάς, από την άλλη, δεν είναι μόνο ότι έπληξαν γενοκτόνα και ιμπεριαλιστικά πληθυσμούς, αλλά και ότι, ανοίγοντας την όρεξη των ισχυρών πολεμικών μηχανών, οδήγησαν σε ακόμα μεγαλύτερες καταστροφές. Είναι η ίδια η λογική αυτή που πρέπει να σταματήσει, αν θέλει κανείς την ειρήνη όχι απλώς υποκριτικά.

Έτσι, δεν είναι τόσο στις διακηρύξεις της που χωλαίνει η “Συνάντηση Κορυφής για την Ειρήνη” στην Ουκρανία, που ετοιμάζεται για την εβδομάδα αυτή στην “ουδέτερη” Ελβετία. Είναι κυρίως στις προϋποθέσεις με τις οποίες θα πρέπει να αναμετρηθεί. “Ο στόχος της συνάντησης αυτής αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων είναι να αναπτυχθεί μια κοινή κατανόηση του δρόμου προς μια δίκαιη και μόνιμη ειρήνη στην Ουκρανία” (γράφουν οι ελβετοί διοργανωτές). Στη “συνάντηση κορυφής”, άλλωστε, έχουν προσκληθεί 160 χώρες και έχει ανακοινωθεί ότι τουλάχιστον 90 θα συμμετάσχουν, από το Βορρά και το Νότο. Ωστόσο το κρίσιμο είναι, τελικά, η απουσία της Ρωσίας, που εκ των προτέρων έκρινε τη συμμετοχή της “μάταιη”, πράγμα που έκανε τους διοργανωτές να περιορίσουν τους στόχους τους: “Η Ελβετία είναι πεπεισμένη ότι η Ρωσία πρέπει να εμπλακεί στη διαδικασία. Μια ειρηνευτική διαδικασία χωρίς τη Ρωσία είναι αδιανόητη”.

Η εμβληματική απουσία του εισβολέα είναι προφανώς κρίσιμη (και ενδεικτική). Όμως επιπλέον και οι άλλοι “αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων” εκφράζουν, ως τέτοιοι, υλικές δυνάμεις και συμφέροντα, που δεν είναι αναγκαστικά των ίδιων των πληθυσμών, ούτε καν των δικών τους. Θα πρέπει οι τελευταίοι, κυρίως τα θύματα, να αναμειχθούν οι ίδιοι σε αυτό, αν είναι η “ειρήνη” να είναι μόνιμη -ακόμα και για να υπάρξει ειρήνη, όπως το αποδεικνύει η Ρωσία. Για τους ανθρώπους, υπάρχουν “αξίες” που μπορεί να είναι “απόλυτες”: όπως το γράφουν τα εργατικά συνδικάτα του βομβαρδιζόμενου Κρίβι Ριχ, “η ασφάλεια και η ευημερία των οικογενειών μας και των φίλων μας αποτελεί για εμάς απόλυτη αξία, κάτι που δεν εγκαταλείπουμε”, στην άκρως επίκαιρη έκκλησή τους, με αφορμή τις ευρωεκλογές (“Επιστολή προς τους πολιτικούς εκπροσώπους των λαών της Ευρώπης και του κόσμου: Δικαιοσύνη για τους εργάτες και τις εργάτριες της Ουκρανίας!”).

Όμως η έκκληση της ουκρανικής κοινωνίας δεν αφορά μόνο, ούτε κυρίως, τους θεσμικούς “εκπροσώπους”, πολλοί από τους οποίους, ακόμα και αν δεν είναι απλώς δικτάτορες, είναι πάντως δέσμιοι οι ίδιοι των συμφερόντων των αρχουσών τους τάξεων. Αφορά κατά πολύ και όλους εμάς τους υπόλοιπους, τους εργαζόμενους, τα κινήματα, τους λαούς, (θα πρόσθετα και την “αριστερά”, αν κάτι αυτό σήμαινε ακόμα), για να ξεφύγουμε από τις “υποκρισίες” ενός κόσμου πλουσίων και ισχυρών. Πρέπει δηλαδή να μπορέσουμε να εκφράσουμε, και να επιβάλουμε, την αρχή της “ειρήνης”, δηλαδή του να μην καθορίζουν οι σύγχρονες ιμπεριαλιστικές λόγχες τις ζωές μας. Αυτό ακριβώς που μας ζητάν οι Ουκρανοί (και οι Ρώσοι -όπως και οι Παλαιστίνιοι και οι Εβραίοι), να τους βοηθήσουμε να απαλλαγούν από το νόμο του πολέμου και της κατοχής -και όχι να αδιαφορήσουμε, ούτε να αφήσουμε τους δικούς μας “ηγέτες” να παζαρεύουν τον κόσμο στις πλάτες των ενδιαφερόμενων πληθυσμών, εφαρμόζοντας αυτό που ονειρεύεται η παγκόσμια ακροδεξιά, με τον Πούτιν επί κεφαλής και τον Τραμπ να έπεται...

 

Τάσος Αναστασιάδης Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet