Λίγα εικοσιτετράωρα πριν την κάλπη και ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να ορίσει την προεκλογική ατζέντα, ίσως για πρώτη φορά στην προεκλογική περίοδο. Από όλη τη θεματολογία επέλεξε η αντιπαράθεση να εστιάσει στο ποιος αρχηγός κόμματος, του ΣΥΡΙΖΑ ή της Νέας Δημοκρατίας, έχει το λιγότερο θολό πόθεν έσχες, ποιος από τους δύο νεποτιστές είναι ο πιο «αυτοδημιούργητος», με τα χρήματα και την εξουσία που έφερε το οικογενειακό του όνομα. Ο κ. Κασσελάκης με τον ναρκισσισμό που τον διακρίνει, παρουσίασε τα εκατομμύρια ευρώ που διαχειρίζεται ως «υγιή επιχειρηματικότητα» και ο κ. Μητσοτάκης ως μέλος μιας ισχυρής πολιτικής οικογένειας, επιχείρησε να εμφανιστεί ως ένας πολιτικός που έχει περάσει από το κόσκινο του πολιτικού συστήματος. Παράλληλα, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ θέλησε να βάλει στο κάδρο της διαπλοκής και στελέχη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, που τώρα έχουν συνταχθεί με την Νέα Αριστερά, ενώ από τον ΣΥΡΙΖΑ στοχοποιήθηκε και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ως κάποιος που τον κρατάνε στο χέρι με τις παρακολουθήσεις. Όλη η τελευταία βδομάδα των εκλογών πέρασε έτσι, να κουνάνε περιουσιακά στοιχεία στα μούτρα των ψηφοφόρων, μπας και φύγει η δυσωδία που αναδύεται από τα κόμματα εξουσίας, και πάνε στην κάλπη να ψηφίσουν τον πιο «καθαρό». Άλλη μία χαμένη εβδομάδα από το να ανοίξει η πολιτική συζήτηση για τα διακυβεύματα της ευρωκάλπης, όπως ακριβώς συμφέρει και επιδιώκει ως κάτοχος της ατζέντας η Νέα Δημοκρατία. Και έχουμε μπλεχτεί σε έναν χορό επιρρημάτων -κοντά, μακριά, δίπλα, αύριο, τώρα, μετά, σταθερά, μπροστά, πίσω…- αντί να κάτσουμε και να δούμε για ποια Ευρώπη μιλάμε και ποια Ευρώπη θέλουμε.

 

Κοντά και σταθερά

 

Το σύνθημα που υιοθέτησε η Νέα Δημοκρατία για τις ευρωεκλογές είναι το «σταθερά πιο κοντά στην Ευρώπη», όχι το «Μένουμε Ευρώπη», ούτε το «Είμαστε Ευρώπη», αλλά το ελάτε να της μοιάσουμε, με επικεφαλής εκείνον που «μπορεί». Και ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε το «καλύτερη ζωή τώρα», δείχνοντάς μας ως υπόδειγμα τον πρόεδρό του, ως κάποιον που ζει καλύτερα και μπορούμε να ονειρευτούμε ότι τα καταφέρνουμε και εμείς. Περίπου στην ίδια λογική, αλλά με μία πιο μετριοπαθή στάση που καλύπτει και το παρελθόν του, και το ΠΑΣΟΚ: «μπορούμε και αξίζουμε περισσότερα στην Ελλάδα και την Ευρώπη». Το «για ποια Ευρώπη» μιλάμε ή «σε ποια Ευρώπη» εντασσόμαστε όχι μόνο δεν απαντήθηκε αλλά δεν διεκδικήθηκε και από κανένα από τα τρία κόμματα που επιδιώκουν να κατέχουν την εξουσία. Και τα τρία κόμματα θέλουν να κολυμπήσουν στις δεξαμενές της αδιευκρίνιστης ψήφου, των αναποφάσιστων και της αποχής… μέσα από την ονειροπόληση.

Και όσο ασχολούμαστε με τα σπίτια και τις περιουσίες εκατομμυρίων, διέφυγαν της προσοχής μας καταστάσεις που θα μπορούσαν να αποτελέσουν κριτήριο ψήφου. Το «σταθερά πιο κοντά στην Ευρώπη», σημαίνει ότι δεν είμαστε Ευρώπη, παρότι η Ελλάδα υπήρξε το πρώτο κράτος που συνδέθηκε με την ΕΟΚ το 1961 και είναι μέλος της ΕΕ από το 1981. Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ χαράσσουν όλες αυτές τις δεκαετίες την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Τα τελευταία πέντε χρόνια η Νέα Δημοκρατία κυβερνά και μάλιστα με όρους κυρίαρχου κόμματος, διαχειρίζεται ευρωπαϊκά κονδύλια, διαπραγματεύεται ευρωπαϊκές πολιτικές και στοχεύει σε μια ευημερία, μέσω της ανάπτυξης.

 

Μακριά και πίσω

 

Αν δούμε τα στοιχεία της Eurostat που δημοσιεύτηκαν μόνο την τελευταία βδομάδα, θα δούμε πόσο κοντά και πόσο σταθερά είμαστε στην Ευρώπη. Η Ελλάδα είναι στη δεύτερη χειρότερη θέση στην Ευρώπη στην ακρίβεια. Μάλιστα η θέση της Ελλάδας αναμένεται να χειροτερέψει όταν τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια αυξήθηκαν από 10 έως 40% σε σύγκριση με το προηγούμενο καλοκαίρι, ενώ από 1η Ιουνίου καταργήθηκε το μέτρο της μόνιμης μείωσης των τιμών και εκφράζονται φόβοι για νέα εκτίναξη τιμών. Ακόμα, για τον Ιούνιο τα τιμολόγια ρεύματος θα αυξηθούν από 11,66% μέχρι και 64,87% έναντι του Μαΐου.

Αλλά δεν είναι μόνο η ακρίβεια που μας απομακρύνει από την Ευρώπη, είναι και η ποιότητα ζωής. Ένας στους πέντε ενήλικες (30-34 ετών) στην ΕΕ ζει με τους γονείς του, όταν στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό είναι 57% (ένας στους δύο). Την τελευταία πενταετία τα νοίκια έχουν αυξηθεί κατά 37% στην Ελλάδα, όταν στην ΕΕ αυξήθηκαν κατά μέσο όρο 18% (από το 2010 έως το 2022). Στην Ελλάδα το 40% του διαθέσιμου εισοδήματος καλύπτει το κόστος στέγασης, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 10,7%. Από την άλλη, στην Ελλάδα οι εργαζόμενοι (20-64 ετών) καλύπτουν 39,8 εργατοώρες την εβδομάδα, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 36,1 ώρες (άλλη μία πρωτιά). Την ίδια ώρα, η Ελλάδα είναι η τρίτη πιο γερασμένη χώρα της ΕΕ και έχει τον τέταρτο υψηλότερο δείκτη εξάρτησης των ηλικιωμένων. Πόσο κοντά στην Ευρώπη νιώθουμε με αυτά τα στοιχεία; Μάλλον πολύ μακριά, αλλά μήπως έτσι καλλιεργείται η προσδοκία αν έρθουμε πιο κοντά στην Ευρώπη, να πλησιάσουν και τα ποσοστά μας τον ευρωπαϊκό μέσο όρο; Σαφώς. Και η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον είναι πάντα κινητήριος δύναμη, ακόμα και για τη δεύτερη φτωχότερη χώρα στην Ευρωζώνη, μετά την Βουλγαρία.

 

Γύρω και εντός

 

Τίποτα από αυτά δεν απασχόλησε την προεκλογική ατζέντα. Ούτε η ποιότητα ζωής, αλλά ούτε και η ίδια η ζωή, τη στιγμή που υπάρχουν δύο ενεργά πολεμικά μέτωπα. Αντίθετα, περνούσαν τους τελευταίους μήνες μπροστά από τα μάτια μας εκατομμύρια σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς.  Ως διεθνή αναγνώριση θεωρήθηκε η εκλογή της Ελλάδας (μαζί με Δανία, Παναμά, Σομαλία και Πακιστάν) να είναι μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για τα επόμενα δύο χρόνια. Η Ελλάδα, κατά τον κ. Γεραπετρίτη, «καθίσταται συμπαραγωγός της διεθνούς πολιτικής, σε μία στιγμή που υπάρχουν γύρω μας τεράστιες προκλήσεις». Ο πρόεδρος της ΝΔ αφιέρωσε χρόνο κατά την προεκλογική περίοδο στο να προωθήσει την έκδοση ευρωομολόγων για την αμυντική θωράκιση της ΕΕ, διαπραγματεύτηκε την αγορά νέων εξοπλισμών ή επιθεώρησε  την κατασκευή τους, διεκδικεί κοινή ευρωπαϊκή αεράμυνα, και σε καμία περίπτωση δεν εργάστηκε για την ειρήνη, επιδιώκοντας τις ψήφους από την ακροδεξιά, παρά μόνο την ευχήθηκε και για την Παλαιστίνη (συντάσσεται πλήρως με τις ΗΠΑ και στηρίζει το Ισραήλ, θέτοντας ως αστερίσκο τα θύματα της γενοκτονίας) και για την Ουκρανία (προμηθεύει την Ουκρανία με όπλα, είναι μέρος της μυστικής διπλωματίας για την ενίσχυση των μετώπων).

 

Αύριο και πώς

 

Αύριο, Κυριακή, οι κάλπες θα ανοίξουν και για όσους νιώσουν την πολιτική ευθύνη να πάνε να ψηφίσουν (εκτιμάται ότι ένας στους δύο θα απέχει) θα το κάνουν χωρίς να έχουν αναλογιστεί τα διακυβεύματα των ευρωεκλογών. Ακόμα και η επόμενη μέρα, που προβλέπεται να είναι δυσοίωνη με την ισχυρή θέση που θα κατέχει η ακροδεξιά, θα εστιάσει στο να διαβάσει τα αποτελέσματα με όρους εθνικών εκλογών: είναι η ΝΔ κυρίαρχο κόμμα; Πώς διαμορφώνονται οι συσχετισμοί; Ο Στ. Κασσελάκης στην πρώτη του εκλογική αναμέτρηση αποκτά πολιτική νομιμοποίηση; Για όσα από εμάς συντασσόμαστε με την Αριστερά, η επόμενη μέρα δεν θα πρέπει να απαντήσει μόνο αν (που το ελπίζω) στην ευρωβουλή κατάφεραν να μπουν και αυτές οι φωνές που θα παλέψουν για μια άλλη Ευρώπη εντός της ΕΕ, αλλά και πώς η Αριστερά που πριν λίγα χρόνια βρέθηκε στο τιμόνι της χώρας θα αρχίσει ξανά να συζητά. Για να μιλήσουμε με όρους συνθηματολογίας: «Δώσε φωνή στο δίκιο σου» επέλεξε η Νέα Αριστερά, «Ενόχλησέ τους» το ΜέΡΑ25 -  Ανατρεπτική Οικολογική Αριστερά, «Γίνε μέρος της λύσης» το Κόσμος – Πράσινη Συμφωνία. Και τα τρία μπορούν να συνθέσουν μια βάση, για την επόμενη μέρα, αφού έτσι ήρθαν τα πράγματα. Η κάλπη της Κυριακής διαμορφώνει όχι μόνο τις θέσεις στο ευρωκοινοβούλιο, αλλά και το πώς θα ενεργήσει το πολιτικό σύστημα από εδώ και πέρα. Ας έχουν και κάποιους απέναντι, εκεί όπου έχουν θέσει και την κοινωνία, άλλωστε.

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet