Στην αρχή της χρονιάς, το Ευρωβαρόμετρο πρότεινε μια λίστα με 15 θέματα και ζήτησε από τους πολίτες των 27 χωρών της ΕΕ να πουν ποια θεωρούν ότι πρέπει να αντιμετωπίσει το Ευρωκοινοβούλιο κατά προτεραιότητα. Με τις διακυμάνσεις που μπορεί να φαντάζεται κανείς από χώρα σε χώρα (η «Ευρώπη», ας μην το ξεχνάμε, δεν είναι ενιαία επειδή ένα μέρος της έχει κοινό νόμισμα), οι συχνότερες απαντήσεις ήταν: α) «Μάχη ενάντια στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό», β) «Δημόσια Υγεία», γ) «Δράση ενάντια στην κλιματική αλλαγή», δ) «Στήριξη της οικονομίας και της δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας» και ε) «Δημοκρατία και κράτος δικαίου».

Το Ευρωβαρόμετρο επιβεβαίωσε ότι η ατζέντα της Αριστεράς –ασφαλώς με αποχρώσεις κι εδώ–, αντανακλά πλειοψηφικές ανησυχίες. Όπως, όμως, μας βεβαιώνουν οι μετρήσεις των τελευταίων μηνών, α) η παραδοσιακή Δεξιά θα κερδίσει περί τις 173 έδρες, από τις 720 του επόμενου Ευρωκοινοβουλίου· β) οι δύο ευρω-ομάδες της Ακροδεξιάς περί τις 144 (και μένει να δούμε πόσο καλά –και πόσο δεξιά– θα πάνε τα μη εγγεγραμμένα και τα νεο-εισερχόμενα κόμματα)· γ) σε 9 χώρες η Ακροδεξιά είναι πιθανό να βγει πρώτη δύναμη και σε άλλες 9 δεύτερη ή τρίτη, δυναμική που της επιτρέπει από τώρα να επηρεάζει πλευρές της ήδη ασκούμενης πολιτικής, και μάλιστα στις χώρες της πρώτης «ταχύτητας» της ΕΕ (δείτε τον νόμο της κυβέρνησης Μακρόν για το μεταναστευτικό ή με πόση βία και λογοκρισία αντιμετώπισε η γερμανική  κυβέρνηση ως «αντισημιτική» την κριτική στα κρατικά εγκλήματα του Ισραήλ). Στο κλίμα αυτό, ο φόβος ενός δεξιού-ακροδεξιού Ευρωκοινοβουλίου (μιας συμμαχίας, εφ’ όλης της ύλης ή «θεματικής», μεταξύ Λαϊκού Κόμματος και των εθνικιστών όλων των αποχρώσεων), αντί να κινητοποιεί, απογοητεύει και μουδιάζει – ιδίως τον κόσμο της Αριστεράς. Το είχαμε δει νωρίτερα και στις εθνικές εκλογές: τεράστια αποχή, παρά τον κίνδυνο να βγει η Μελόνι το 2022 – αποχή-ρεκόρ, παρά τον κίνδυνο επανεκλογής της εδώ Δεξιάς και εισόδου τρία ακροδεξιών κομμάτων στη Βουλή.

Όχι, το σκηνικό αυτό δεν σημαίνει ότι, μετά την Κυριακή θα έχουμε «λιγότερη Ευρώπη» ή ότι «θα διαλυθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση». Μπορεί η, κατά τα φαινόμενα δεύτερη, «Εναλλακτική για τη Γερμανία» να δηλώνει ότι, αν κερδίσει, θα κάνει δημοψήφισμα για την έξοδο. Όμως, πρώτον, αυτή δεν είναι η κυρίαρχη τάση – ούτε στη Γερμανία, ούτε στην ευρωπαϊκή Ακροδεξιά (ενδεικτικά, η ευρω-μάδα των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών, όπου ανήκει ο Βελόπουλος, δηλώνει «ευρω-ρεαλιστική»)· δεύτερον, η πλειοψηφία στο νέο Ευρωκοινοβούλιο, των ούτως ή άλλως περιορισμένων εξουσιών, θα είναι εντελώς «φιλοευρωπαϊκή»· τρίτον, η Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει το πλαίσιο που προτιμούν οι κυρίαρχοι κύκλοι στην Ευρώπη, για τους πιο διαφορετικούς λόγους (από τη γεωπολιτική σταθερότητα ως την έκθεση «εθνικών» κεφαλαίων στον ζωτικής σημασίας γι’ αυτά ανταγωνισμό και τις τέσσερις «ελευθερίες» της Ενιαίας Αγοράς).

Η Ακροδεξιά εκπροσωπεί έναν σοβαρό κίνδυνο: η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης να συνεχίσει πιο γρήγορα στην πεπατημένη, σε αυτά που ενώνουν – ενώ, το είδαμε, οι πολίτες της θέλουν τα ακριβώς αντίθετα. Το πρόβλημα δεν είναι η ελαχιστοποίηση της Ευρώπης, αλλά η ενίσχυση της υφιστάμενης. Παράδειγμα: το παιχνίδι του καλού και του κακού ακροδεξιού που παίζουν οι κυρίαρχοι κύκλοι με τη Μελόνι. Όπως θα έχετε καταλάβει, το «Κακό» γι’ αυτούς με την άνοδο της Ακροδεξιάς είναι ο φιλοπουτινισμός της γερμανικής «Εναλλακτικής» και της Λεπέν – η πειθαρχία που δείχνει η Μελόνι όσον αφορά το χρέος, το έλλειμμα και το ουκρανικό, στα μάτια τους της επιτρέπει να είναι όσο αυταρχική θέλει στο εσωτερικό ή απέναντι στους πρόσφυγες, που κλειδαμπαρώνει στην Αλβανία του Ράμα για να μη ζητήσουν άσυλο στην Ιταλία.

Από την Ουκρανία μέχρι τη Λωρίδα της Γάζας, πότε με πράξεις και πότε με εγκληματικές παραλείψεις, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδεικνύεται μέρος του προβλήματος – όχι της λύσης. Ο ένας μετά τον άλλο, κορυφαίοι ευρωπαίοι αξιωματούχοι προειδοποιούν ότι ο πόλεμος δεν είναι πια «ταμπού» ή υπόθεση του 1939-45· οι ηγέτες του ευρωπαϊκού Νότου ζητούν ευρωομόλογο για τον εξοπλισμό της ΕΕ· η άλλοτε ειρηνική Σκανδιναβία εξοπλίζεται βαριά για να στηρίξει το ΝΑΤΟ, συζητά υποχρεωτική στρατιωτική θητεία για τις γυναίκες ή σηκώνει φράχτες υψηλής τεχνολογίας στα σύνορα με τη Ρωσία. Προσθέτοντας εδώ το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου, γίνεται προφανές: αυτή η πολιτική δεν αποδυναμώνει την Ακροδεξιά.

 

Κι εμείς; Ξέρω ότι η παράθεση κινδύνων και προβλημάτων ούτε εμπνέει από μόνη της, ούτε κινητοποιεί: αντίθετα, όλο και συχνότερα, μουδιάζει. Υπάρχει, όμως, και η άλλη όψη: θυμίζει τους λόγους να ξαναθυμώσουμε. Παρά την κούραση, τα διαφορετικά συμπεράσματα, μια ορισμένη απαισιοδοξία, είναι ώρα να ξαναθυμώσουμε. Έλλογα, προφανώς: όχι ακυρώνοντας τις δυνατότητες αντίστασης, όπως με την αποχή. Αλλά με συνείδηση ότι είμαστε μέρος μιας σύγκρουσης σε εξέλιξη: ο άλλος πόλος. Ο κόσμος της αντίστασης και της αλληλεγγύης, που τώρα επείγει να ξαναβρεί, να ξαναβρούμε, τρόπο να χτυπάμε μαζί – έστω βαδίζοντας χωριστά. Ψηφίζουμε: Αριστερά!

 

Δημοσθένης Παπαδάτος Αναγνωστόπουλος Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet