Ένας καλός φίλος σχολίαζε με πικρία τα εκλογικά αποτελέσματα λέγοντας ότι, τελικά, ελληνική Αριστερά απόμεινε μόνο το ΚΚΕ. Δυστυχώς, είναι κάπως χειρότερα τα πράγματα. Η ελληνική Αριστερά κινδυνεύει να διαθέτει περισσότερα από ένα μικρότερα ή μεγαλύτερα ΚΚΕ. Δηλαδή, κόμματα και οργανώσεις που, τόσο προεκλογικά όσο και μετεκλογικά, έδειξαν να δρουν κυρίως για την ατομική τους ύπαρξη και ενίσχυση και ελάχιστα έως καθόλου για την απόκτηση και την εφαρμογή μιας πολιτικής συνεργασίας και πολύ περισσότερο σύγκλισης και ενότητας με ευρύτερες δυνάμεις χωρίς αποκλεισμούς.

Και το χειρότερο, δείχνουν, τώρα που έχει ανοίξει η αντιπαράθεση για το ποια θα είναι η εναλλακτική στην πληγωμένη εκλογικά ΝΔ, να μη βιάζονται να επεξεργαστούν, να συνθέσουν και να προτείνουν μία πειστική δική τους εναλλακτική.

 

Ανεπάρκεια με μορφή αυτάρκειας

 

Μέχρι στιγμής, το μήνυμα που εκπέμπεται εξ αριστερών, παρά τις υπαρκτές διαβαθμίσεις, είναι μήνυμα τύπου ΚΚΕ: ενισχύστε μας, για να γίνουμε όσο ισχυροί χρειάζεται, ώστε η επιρροή μας να αγγίξει την πλειονότητα του πληθυσμού, πράγμα που θα σημαίνει ότι έχουν ωριμάσει οι συνθήκες, ώστε να πραγματοποιηθούν οι ριζικές αλλαγές που έχει ανάγκη ο τόπος. Σε έναν απροσδιόριστο χρονικά και ιστορικά ορίζοντα και χωρίς το παραμικρό ίχνος αντιστοίχισης των δυνάμεων της Αριστεράς με την εκ των πραγμάτων σύγκλιση ή απόκλιση στο κοινωνικό επίπεδο μεταξύ των υπαρκτών κοινωνικών δυνάμεων, μέσω μιας έλλογης και δοκιμαζόμενης στην πράξη πολιτικής συμμαχιών.

Ο κόσμος, για την ώρα, αυτό βλέπει από την Αριστερά, μια θεμιτή αγωνία για (αυτο)επιβεβαίωση και ελάχιστη έως μηδενική έγνοια για μετατροπή τής όποιας επιμέρους ενίσχυσης σε υπολογίσιμη δύναμη ανατροπής του υπάρχοντος, με πολιτικούς και κοινωνικούς όρους, ξεκινώντας από σήμερα.

Αν αυτές οι παρατηρήσεις είναι γενικά ορθές, στις σημερινές συνθήκες αποκτούν επείγουσα σημασία. Από την επομένη των ευρωεκλογών έχουν αρχίσει ήδη παντοειδείς ενδιαφερόμενοι να ξεδιπλώνουν τις προθέσεις τους και τα σχέδιά τους για την επόμενη μέρα. Αν η Αριστερά μείνει έξω από αυτή την αντιπαράθεση, με το πρόσχημα ότι δεν την αφορά, απλώς θα αφήσει στα χέρια άλλων τόσο τις τύχες της ελληνικής κοινωνίας όσο και τις δικές της.

 

Διευθετήσεις στον χώρο του Κέντρου

 

Πριν καλά καλά συνειδητοποιήσει το εκλογικό σώμα τι έβγαλαν οι κάλπες της 9ης Ιουνίου, έπεσαν στο τραπέζι οι πρώτες προτάσεις για το δέον γενέσθαι. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, την πρόταση Τεμπονέρα – Κοτσακά (σύγκλιση ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Νέας Αριστεράς) και τις αντιδράσεις στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ απέναντι στην ηγεσία Ανδρουλάκη. Οι τοποθετήσεις που έχουν γίνει μέχρι αυτή τη στιγμή σχετικά, έχουν πολλές και διάφορες πτυχές, αλλά αυτή την ώρα μας ενδιαφέρει μία πολύ συγκεκριμένη.

Θα σημειώσατε τον τρόπο με τον οποίο απάντησε ο κ. Κασσελάκης: καμιά συζήτηση με τους αποστάτες της Νέας Αριστεράς. Χρησιμοποιώντας τη φορτισμένη πολιτικά φρασεολογία, προσπαθεί να καλύψει με ηθικοπολιτικά στοιχεία μια ψυχρή πολιτική επιλογή: τον αποκλεισμό της Αριστεράς, των «βαριδιών», από κάθε σχετική συζήτηση. Δεν πρέπει να μας παραπλανά η συνοδός ένδειξη καλής θέλησης προς το ΜέΡΑ25 και την Πλεύση Ελευθερίας. Ξέρει ότι από το πρώτο δεν θα λάβει απάντηση, ενώ με τη δεύτερη αισθάνεται πιο κοντά και δεν τη συμπεριλαμβάνει στις δυνάμεις της Αριστεράς, αφού και η ίδια πια το αποφεύγει.

Εκείνο που πρέπει να κρατήσουμε και να αξιολογήσουμε, γιατί αυτό έχει σημασία, είναι ότι συνόδεψε την απόρριψη της πρωτοβουλίας Τεμπονέρα – Κοτσακά με το σαφές μήνυμα προς όσους πιθανόν την καλοβλέπουν, ότι ο δρόμος εξόδου από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ για όσους συμφωνούν με κάτι τέτοια, είναι ανοιχτός. Για να μείνουν σ’ αυτόν οι πιστοί στα κελεύσματα του αρχηγού. Ποια είναι τα κελεύσματα; Η οριστική τοποθέτηση του νέου κόμματος στο Κέντρο, όπως είχε προαναγγελθεί με την πρώιμη δήλωση της πρόθεσής του να γίνει κάτι σαν το Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ. Και η διεκδίκηση της προσωπικής του πρωτοκαθεδρίας στο συγκεκριμένο χώρο, σε αντιπαράθεση ή συνεννόηση με το ΠΑΣΟΚ, ανάλογα με το τι ήθελε προκύψει από τις δικές του εσωτερικές εντάσεις και αναμετρήσεις.

 

Αδιάφοροι ή παρεμβατικοί;

 

Με άλλα λόγια, βλέπουμε σε πλήρη εξέλιξη μια στρατηγική περιχαράκωσης στο έδαφος του Κέντρου των όποιων κινήσεων ή και ανατροπών, με επικυριαρχία των κεντρώων ιδεών και αποκλεισμό οποιασδήποτε εμπλοκής της Αριστεράς στη διελκυστίνδα. Και με αξιοποίηση, με όρους υποταγής, όσων αυτοπροσδιορίζονται ακόμα ως αριστεροί στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, με στόχο τη διατήρηση αξιοποιήσιμων ιχνών από το αρχικό brand name του κόμματος.

Είναι φανερό πως η Αριστερά δεν έχει λόγο να μετάσχει σε μια τέτοια συζήτηση με αυτούς τους όρους υπό τον τίτλο της «Κεντροαριστεράς», όπου χάνεται η υπαρκτή διάκριση Κέντρου και Αριστεράς, ανεξάρτητα από τη δυνατότητα προσέγγισης μεταξύ τους. Ακόμα πιο βέβαιο, ωστόσο, είναι ότι θα ήταν αυτοκτονικό να κάνει πως αδιαφορεί γι’ αυτή. Τώρα γίνεται φανερό με παταγώδη τρόπο πόσο μεγάλη ανάγκη έχει από μια καλά επεξεργασμένη στρατηγική συμμαχιών, που να ενισχύει τους δικούς της εσωτερικούς δεσμούς και να την καθιστά, ως πληθυντική δύναμη, ικανή να ανατρέψει τα σχέδια που ετοιμάζουν γι’ αυτήν, χωρίς αυτήν, άλλoι, επεξεργαζόμενοι μια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση –χωρίς την αποφασιστική δική της παρέμβαση– ικανή μονάχα για τόσο λίγες αλλαγές, που θα αφήνουν άθικτα τα ουσιώδη. Σε κρίσιμες στιγμές έδειξε πως είχε τη δυνατότητα να καλύψει αυτή την ανάγκη. Σήμερα ποιος θα της δώσει την αναγκαία ώθηση;

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet