Πρωτοφανής αποχή των Ελλήνων στις Ευρωεκλογές του 2024. Για πρώτη φορά έφτασε το 60%. Λαμβανομένου υπόψιν και του αριθμού λευκών, άκυρων και ψήφων «απελπισίας» και «διαμαρτυρίας» σε πολύ μικρά κόμματα που έφτασαν αθροιστικά το 15% περίπου, καταλαμβάνοντας τη θέση του «δεύτερου κόμματος», αποδεικνύει ότι το 80% των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους “ζητούν” να διοικηθεί η χώρα με βάση το περιεχόμενο της άρνησης σε θετική ψήφο σε μια διαδικασία που καθορίζει τον χαρακτήρα του στο πολιτικό σύστημα, όπως σήμερα λειτουργεί διαμορφωμένο από το καθεστώς Μητσοτάκη. Αυτό λοιπόν το “κομμάτι” των ψηφοφόρων είναι η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση στο πολιτικό σύστημα του καθεστώτος Μητσοτάκη (για να μην είναι κενή περιεχόμενου η διάταξη του άρθρου 1 παρ, 2 του Σ).

Στοιχειώδης πολιτική ερμηνεία του φαινομένου αποτελεί ότι και τα κόμματα που αποτέλεσαν μέρος του κεντρικού πολιτικού διαλόγου δεν έπεισαν, πλην της ΝΔ, που το έχει πιάσει το επικοινωνιακό σκέλος και το χειρίζεται ουσιαστικά ορθά χωρίς αντίπαλο. Άρα θέλουμε να μάθουμε τι σκέφτεται πολιτικά και ας αφήσουμε τις προφάσεις που ισχύουν πάντα αλλά δεν φτάνουν πια για τον πολίτη. Μη γελιόμαστε και μη νομίζουμε ότι “τρώνε το “σανό οι πολίτες”). Αν το ψάξουμε λίγο ουσιαστικότερα θα διαπιστώσουμε ότι στους “αντιπολιτευόμενους” υπήρχε κοινός κριτικός αντιπολιτευτικός λόγος και επιχειρηματολογία στην άσκηση της πολιτικής Μητσοτάκη, ανεξάρτητα αν υπήρχαν επιμέρους διαφοροποιήσεις στις προτάσεις με τη σκέψη να εισπράξουν την ψήφο των πολιτών. Δυστυχώς όμως δεν τα καταφέραν. Όχι τυχαία. Τα πολιτικά εργαλεία της Αριστεράς του 20ου αιώνα ακόμα κι αυτά του ’68 δεν πείθουν τον σημερινό πολίτη με την τεράστια πληροφόρηση και ευχέρεια στον έλεγχο των προβαλλόμενων επιχειρημάτων. Και ο πολίτης στράφηκε πλειοψηφικά στην πολιτική επιλογή της αποχής. Η περιορισμένη χρήση της επιστολικής ψήφου (ο κ. Μητσοτάκης αν πληροφορούμαι καλά πήρε 40%) επιβεβαιώνει ότι υπήρχε έλλειψη διάθεσης συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία, με τους πολίτες να αποδοκιμάζουν την εξάχρονη διαχείριση της εξουσίας στη χώρα και να είναι καθοριστικά απογοητευμένοι από τον τρόπο με τον οποίο άσκησε την απαιτούμενη κριτική η Αντιπολίτευση.

Αυτό αποτελεί μείζον πολιτικό πρόβλημα για τη χώρα και για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματός της, ανεξαρτήτως της εμφανιζομένης πρόφασης της μη συμμετοχής στις εκλογές είτε της συμμετοχής με όρους διαμαρτυρίας (άκυρο-λευκό) και συμμετοχής χωρίς ενδιαφέρον (ψήφος σε μικρά κόμματα) και οφείλει να προβληματίσει το σύνολο των πολιτικών κομμάτων που καλούσαν εναγωνίως τους πολίτες σε συμμετοχή χωρίς ιδιαίτερο προτασιακό και ουσιαστικό ενδιαφέρον για τις εκλογές αυτές.

Την καθοριστική ευθύνη φέρει ο κυβερνήτης της χώρας Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος όσο βρίσκεται στην εξουσία αποδοκιμάζει τους Έλληνες για το “ποιόν” τους· αποδοκιμάζει τον τρόπο που ζουν την καθημερινότητά τους· πέρασε νόμους “κατ’ εντολήν της αλλοδαπής επιτροπείας” με οριζόντια άρνηση σ’ όλες τις πολιτικές ιδεολογίες των πολιτών και με δυσφορία που προσπάθησε να ξεπεράσει με παιδικού χαρακτήρα επιχειρήματα, ακυρώνοντας στη πράξη την ορθή αντιμετώπιση δικαιωμάτων· αρνείται να απορρίψει το θατσερικό ιδεολόγημά του περί αγορά και ανταγωνισμού με την επιβολή κρατικών ρυθμίσεων και αφήνει την Ελλάδα στη φτώχεια και τα μοντέρνα δελτία διατροφής· ως υποτελής Yes man σε ό,τι διατάσσει η επιτροπεία και στη διεθνή πολύ δύσκολη κατάσταση που περνάει η ανθρωπότητα συντάσσεται για πρώτη φορά με αντιδραστικές δυνάμεις προδίδοντας φίλιες χώρες και πληθυσμούς ώστε σήμερα με την κρίση που υπάρχει στην Ελλάδα γενικότερα και τις συγκρουσιακές επιλογές πολιτικής να είμαστε για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια χωρίς φίλους στον περιβάλλοντα μας γεωπολιτικό χώρο.

Δεν άντεχε λοιπόν ο ελληνικός λαός να συμμετάσχει σε μια διαδικασία στην οποία κυριαρχούσε το προφανές ψέμα, το αδιέξοδο της χώρας και η δυστυχώς αδύνατη να εκφράσει τους πολίτες αντιπολίτευση (γενικολογίες, προσωπικές προβολές, έλλειψη εναλλακτικής λύσης και μια εικόνα συναίνεσης στο Μητσοτάκη… με παρατηρήσεις σε επίπεδο πολιτικής που περιορίζονται σε προσωπικές αντιθέσεις).

Θεωρώ ότι όλοι πρέπει να αλλάξουν ρότα, γελοιοποιώντας το επιχείρημα της κ. Κεραμέως ότι ο λαός εκφράστηκε ζητώντας από την κυβέρνηση να εφαρμόσει πιο γρήγορα και πιο σκληρά τα μέτρα και τις μεταρρυθμίσεις που «ευαγγελίζεται» η ιδεολογία του κ. Μητσοτάκη, δηλαδή του ιδιότυπου καπιταλιστικού θατσερισμού. Το ιδιότυπο αυτό ιδεολόγημα δε μπορεί να περάσει στην Ελλάδα λόγω καιρού, χώρας, ιστορίας και γεωπολιτικού περιβάλλοντος. Κ. Μητσοτάκη «πάρτε το αλλιώς», αν θέλετε να βγάλετε την τριετία. Θεωρώ τον εαυτό μου ευρωπαίο στο Νότο και δεν θέλω να αλλάξω, μιμούμενος άλλους, όπως και δεν ζητάω να μοιάσουν οι άλλοι σε μένα. Ναι παγκοσμιοποίηση υπάρχει. Αλλά η τοπική ποικιλότητα στις ανθρώπινες κοινωνίες είναι φυσικά αναγκαία στις επιμέρους ανθρώπινες κοινότητες, για την επιβίωση του ανθρώπου στον όμορφο πλανήτη που ζούμε όλοι.

 

Κώστας Διάκος Ο Κώστας Διάκος είναι νομικός Περιβάλλοντος και οικολόγος (Κίνηση: Ριζοσπαστική Οικολογία) Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet