Λίγο πριν το πέρας της Πολιτικής Γραμματείας την Πέμπτη και τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα Σάββατο, ο Αντώνης Κοτσακάς πρ. μέλος της ΠΓ και πρ. πρόεδρος της Επιτροπής Δεοντολογίας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μίλησε στην «Εποχή» για το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, τη συζήτηση για την ανασύνθεση των «προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων» και όχι κάποιας «νεφελώδους» Κεντροαριστεράς, όπως τονίζει, αλλά και τις νέες εσωκομματικές αναταραχές.

 

 

Να μας κάνατε μια αποτίμηση του ευρωεκλογικού αποτελέσματος για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ; Παρότι η ΝΔ έχασε περίπου 1 εκατ. ψήφους, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επωφελήθηκε από αυτή την πτώση. Αντίθετα, μειώθηκαν και οι δικές του κατά περίπου 340.000, που δεν είναι ότι κατευθύνθηκαν στη Νέα Αριστερά, στο κόμμα δηλαδή των αποχωρήσαντων. Πού οφείλεται αυτό κατά τη γνώμη σας;

Για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση και μετά, έχουμε μια ανισορροπία του πολιτικού συστήματος, η οποία είναι προφανής. Ενώ, δηλαδή, είχαμε πάντα δύο μεγάλα κόμματα, τα οποία καλώς ή κακώς εναλλάσσονταν στην εξουσία, τώρα έχουμε ένα μεγάλο κόμμα και δυο – τρία, ή και περισσότερα, κόμματα που συσσωρεύονται στον άξονα του 10 – 15%. Οι πολιτικές ηγεσίες αυτών των κομμάτων πρωτίστως ενδιαφέρονται για τη σειρά κατάταξής τους. Θεωρούν ότι αν το ποσοστό τους από 12% το κάνουν 16%, έχουν καταγάγει περιφανή νίκη. Αυτό είναι κατανοητό από την πλευρά των ηγεσιών, όμως πρέπει να καταλάβουμε και τους πολίτες. Οι πολίτες για να ενεργοποιηθούν, για να συμμετάσχουν, θέλουν να δουν στο βάθος του ορίζοντα διέξοδο κυβερνησιμότητας, την οποία δεν βλέπουν τώρα. Έτσι διογκώνεται το ζήτημα της αποχής, το οποίο εν τέλει είναι και ζήτημα δημοκρατίας.

 

Κάπως έτσι μετά τα αποτελέσματα έχει πυροδοτηθεί και μια συζήτηση για συστράτευση των προοδευτικών δυνάμεων, ή των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς για άλλους. Εκλογικά φαίνεται λογικό, είναι όμως και πολιτικά εφικτό;

Να σημειώσω ότι διαφωνώ με τον όρο Κεντροαριστερά και την επιλογή των δημοσιολογούντων να αναφέρονται σ’ αυτόν. Η Κεντροαριστερά είναι ένα νεφέλωμα, είναι κάτι που δεν θέλει ή δεν μπορεί να είναι ή Αριστερά ή Κέντρο. Στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης από το ’50, ακόμα και οι δυνάμεις της δεξιόστροφης σοσιαλδημοκρατίας καταγράφονταν ως Αριστερά. Στην Ελλάδα είναι σαν να φοβόμαστε να πούμε πια τον όρο Αριστερά. Πιστεύω, λοιπόν, πως πρέπει να μιλήσουμε όχι για την ανασύνθεση της Κεντροαριστεράς, αλλά του ευρύτερου αριστερού και προοδευτικού χώρου. Αυτό είναι το διακύβευμα που έχουμε μπροστά μας και δεν πρόκειται να το επιτύχουμε αν οι ψηφοφόροι του χώρου δεν καταστήσουν σαφές στις κομματικές τους ηγεσίες ότι «δεν μας ενδιαφέρει η σειρά κατάταξης, απαιτούμε και αποτελεί προϋπόθεση για τη στήριξη και τη συμμετοχή μας η έναρξη διεργασιών μετεξέλιξης του χώρου».

 

Το ερώτημα είναι, όμως, ποιες είναι οι δυνάμεις του χώρου που απευθύνεται αυτό το κάλεσμα και πώς θα υλοποιηθεί; Ο κ. Κασσελάκης αρχικά, για παράδειγμα, είχε αποκλείσει τη Νέα Αριστερά και είχε μιλήσει μόνο για το ΠΑΣΟΚ και την Πλεύση Ελευθερίας. Και με αυτά τα κόμματα, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διαφορές σε σημαντικά πολιτικά ζητήματα, όπως πχ το άρθρο 16 και η Συμφωνία των Πρεσπών, αντίστοιχα.

Νομίζω είναι αποπροσανατολιστικό να μπούμε σε ονοματολογίες. Στη χώρα μας, όμως, έχει αρχίσει να διαμορφώνεται μια ισχυρή κοινωνική αντιπολίτευση εξαιτίας των αδιεξόδων που παράγει η νεοφιλελεύθερη πολιτική του κ. Μητσοτάκη για τα μεσαία και τα χαμηλά στρώματα. Αυτή η ισχυρή κοινωνική αντιπολίτευση αναζητεί πολιτική έκφραση, που δεν τη βρίσκει προς το παρόν. Γι’ αυτό και με κάποιους ακόμα συντρόφους οργανώσαμε την εκδήλωση στο θέατρο Άλφα και την επαύριο των ευρωεκλογών καταθέσαμε μια πρόταση, που λέει πως δεν μπορεί κανείς σήμερα να καταργήσει τα υπάρχοντα κόμματα, αυτά μπορούν και πρέπει να παραμείνουν στο σημερινό τους στάτους, διατηρώντας την αυτοτέλειά τους, ιδεολογικά-πολιτικά-οργανωτικά. Πρέπει, όμως, να ξεκινήσει μια διεργασία, ένα άτυπο συντονιστικό όργανο, στο οποίο θα συμμετέχουν όλα τα κόμματα του προοδευτικού και αριστερού χώρου, χωρίς εξαιρέσεις, περιχαρακώσεις, δεύτερες σκέψεις και σκοπιμότητες. Και να συμμετέχουν ταυτόχρονα σε αυτό το συντονιστικό και εκπρόσωποι από όλες τις τριτοβάθμιες οργανώσεις του μαζικού κινήματος της χώρας: ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΠΑΣΕΓΕΣ κτλ, ώστε να είναι δεμένο όλο αυτό με τις απαιτήσεις της κοινωνίας και να μην αφορά μόνο και στενά τα κόμματα. Γιατί αλλιώς τα κόμματα μπορεί να επιχειρήσουν για μια ακόμη φορά να εγκλωβίσουν το προτσές στα όρια των δικών τους σκοπιμοτήτων.

 

Ο κ. Κασσελάκης στη συνέντευξή του την Τρίτη στον Alpha όσον αφορά στα σενάρια σύγκλισης, μίλησε τώρα για κίνδυνο ρευστοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ. Τίθεται τέτοιο ζήτημα και δίνεται το μήνυμα με αυτή τη συζήτηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να έχει αυτόνομη κυβερνητική πορεία ή ούτως ή άλλως δεν υφίσταται αυτή η δυνατότητα, κατά τη γνώμη σας;

Δεν είμαι ο πλέον κατάλληλος να ερμηνεύσω τον κ. Κασσελάκη και τον κ. Ανδρουλάκη που εκφράζουν τέτοιες ανησυχίες, αλλά είναι εύλογο από τη μεριά των κομματικών ηγεσιών –και συμπεριλαμβάνω όλα τα κόμματα του προοδευτικού και αριστερού χώρου– να υπάρχει μια προτεραιότητα, ένα ενδιαφέρον για τη διεύρυνση της δικής τους εξουσίας και να φοβούνται αν πάμε σε ένα ευρύτερο σχήμα τι θα συμβεί. Αυτό, όμως, δεν αφορά τους πολίτες, παρά μόνο τα εσωκομματικά ακροατήρια. Η απάντηση πως επίκεινται συνέδρια το φθινόπωρο και βλέπουμε, δεν λέει κάτι, καθώς τα συνέδρια αυτά στην καλύτερη των περιπτώσεων θα επιδιώξουν και θα επιτύχουν εσωτερικές διευθετήσεις, καταγραφή συσχετισμών, απονομή ρόλων κτλ, που δεν αφορούν την έξω κοινωνία. Το ουσιαστικό ζητούμενο είναι πως σε αυτή την προσπάθεια ανασύνθεσης πρέπει να εμπλακούν οι προοδευτικοί πολίτες και όχι μόνο οι κομματικές ηγεσίες.

 

Να πάμε, όμως, και στα εσωκομματικά του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς πριν από κάποιες μέρες ανακοινώσατε μαζί με τους κκ Τεμπονέρα και Τσιόκα την αποχώρησή σας από τα όργανα του κόμματος, εκφράζοντας διαφωνία στο οργανωτικό σκέλος, αλλά και ανησυχία για μετάλλαξη του κόμματος.

Κατανοώ το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον γι’ αυτά τα θέματα, αν και εγώ δεν έχω το ίδιο, όντας απελευθερωμένος από προσωπικές επιδιώξεις και στρατηγικές και λόγω ηλικίας και λόγω διαδρομής. Θα τολμήσω, όμως, να πω κάποιες σκέψεις. Εμείς αυτό που είπαμε είναι ότι η ένταξη ενός πολίτη σε ένα κόμμα έχει τρία σκέλη: το ιδεολογικό, το πολιτικό και το οργανωτικό. Εμείς δεν θέλουμε να είμαστε μέρος μιας κατάστασης κρίσης και αποσυρθήκαμε μόνο από το οργανωτικό σκέλος. Δεν διεκδικούμε, δηλαδή, κανένα ρόλο και να είμαστε μέσα σ’ αυτό που εν τέλει είναι ένας αποπροσανατολισμός και μια περιχαράκωση.

 

Υπάρχει εν γένει εσωκομματική αναταραχή και πάλι. Με την επιστολή των 87, τη συζήτηση περί μαύρου χρήματος και υπονομευτών εκ νέου από την πλευρά του προέδρου –βέλος που στράφηκε και προς τον Α. Τσίπρα… Γιατί ένα χρόνο μετά την ήττα στις βουλευτικές, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται να έχει βρει τα πατήματά του και βρίσκεται συχνά σε ταραχώδη κατάσταση;

Στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας υπάρχουν δύο παραδείγματα, ένα την περίοδο 1977-1981 και ένα την περίοδο 2012-2015, που κάποιες ηγεσίες, ο Παπανδρέου και ο Τσίπρας, εξέφρασαν και μετέτρεψαν σε πολιτική γραμμή το κοινωνικά ζητούμενο. Το ’81 το κοινωνικό ζητούμενο ήταν η Αλλαγή και το ’12-’15 ήταν η έξοδος από τα μνημόνια. Σήμερα, άραγε, ποια είναι η απαίτηση της κοινωνίας; Είναι ένα ερωτηματικό. Μήπως τελικά τα έργα και οι μέρες της δεξιάς διακυβέρνησης υπό το νεοφιλελεύθερο δόγμα έχουν πείσει τους πολίτες ότι το πολιτικό σύστημα πρωτίστως ενδιαφέρεται για την υψηλή κερδοφορία των μεγάλων εταιρειών και αδιαφορεί παντελώς για τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα; Μήπως ο προοδευτικός και αριστερός χώρος δεν κατάφερε να εκφράσει αυτή την αβεβαιότητα και αγωνία; Μήπως αυτοί οι άνθρωποι κάτω από αυτή τη διαπίστωση, ψάχνουν αντισυστημισμό, που λαθεμένα βρίσκουν σε κόμματα της Ακροδεξιάς; Αυτά μπορεί να δίνουν μια απάντηση στο ερώτημά σας.

 

Ένα ακόμα σοβαρό ζήτημα που έχει προκύψει, αφορά στον ξαφνικό θάνατο του καθημερινού φύλλου της Αυγής. Οι συνεδριάσεις της Πολιτικής Γραμματείας και της Κεντρικής Επιτροπής (σ.σ. η συνέντευξη υλοποιήθηκε πριν) αναμένεται να δώσουν λύσεις ή αντιθέτως θα ανοίξουν περισσότερα ζητήματα πιστεύετε;

Ήμουν πολλά χρόνια μέλος της Πολιτικής Γραμματείας και επειδή έχει ακουστεί ότι είχε παρθεί τέτοια απόφαση, θέλω να ξεκαθαρίσω πως το θέμα της Αυγής είχε συζητηθεί δύο φορές και είχε αποφασιστεί η διευθέτηση των οικονομικών ζητημάτων της με την Αυγή εν λειτουργία, όχι κλειστή. Αυτή ήταν η πολιτική απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας επί Τσίπρα. Είναι προφανές ότι διαφωνώ απολύτως με το κλείσιμο, αλλά να μιλήσουμε και αυτοκριτικά: η Αυγή δεν στηρίχθηκε όσο θα έπρεπε. Κυκλοφοριακά είχε πάντα προβλήματα, αλλά η Αυγή είναι μια σημαία και με στεναχωρεί πολύ η εξέλιξη.

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet