Θα μπορούσε να είναι απλή σύμπτωση, αλλά δεν είναι. Τα κεντρικά πολιτικά όργανα της Νέας Αριστεράς και του ΜέΡΑ25, που συνεδρίαζαν ταυτόχρονα, αφιέρωσαν σημαντικό μέρος των συζητήσεων και των αποφάσεών τους στην ανάγκη πρωτοβουλιών για την ανάπτυξη του διαλόγου, της κοινής δράσης και της ενότητας μεταξύ όμορων πολιτικών δυνάμεων.

Λίγο το κοινωνικό αίτημα για την ήττα τής φανερά τραυματισμένης ΝΔ με το σχηματισμό μιας ισχυρής αντίπαλης στη νεοφιλελεύθερη κυριαρχία δύναμης –που ενισχύεται ως τώρα χωρίς μια σοβαρή παρέμβαση από την πλευρά της Αριστεράς–, λίγο τα μηνύματα από τη Γαλλία και το Νέο Λαϊκό Μέτωπο, λίγο τα απογοητευτικά για την ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα, η ανάγκη κάτι να γίνει στον χώρο της πληθυντικής Αριστεράς φαίνεται να βγαίνει από τον κόσμο των καλών προθέσεων και να προσπαθεί να διεισδύσει στον κόσμο της πολιτικής πραγματικότητας.

 

Παράλληλοι προβληματισμοί

 

Στο κείμενο των πολιτικών συμπερασμάτων της Νέας Αριστεράς εντοπίζεται η «πρόκληση της ενότητας στο εσωτερικό της Αριστεράς» και η ανάγκη «ύπαρξης ισχυρής Αριστεράς, ικανής να συζητά με σεβασμό επί διαφορετικών απόψεων, αλλά να διασφαλίζει ενότητα στη δράση». Εκτίμηση που συνοδεύεται από τη δέσμευση ότι «η Νέα Αριστερά θα συμβάλει με όλες τις δυνάμεις στην κατεύθυνση αυτή».

Στο ίδιο κείμενο «η διαδικασία ανασύνθεσης της Αριστεράς» χαρακτηρίζεται «ιστορικά και κοινωνικά επιβεβλημένη» και θεωρείται απαραίτητη για «να δοθεί στο κοινωνικό αίτημα μετώπου κατά της Δεξιάς πολιτικό περιεχόμενο». Και τελικά προτείνεται για το σκοπό αυτό η «συγκρότηση χώρου δράσης και διαλόγου της Αριστεράς».

Στα πολιτικά συμπεράσματα από τις ανάλογες διαδικασίες του ΜέΡΑ25 περιλαμβάνεται «νέο κάλεσμα ενότητας με βάση το τρίπτυχο Ειρήνη-Ρεύμα-Στέγη» και στόχο τη δημιουργία «μεγάλης αντιδεξιάς παράταξης», το οποίο εξηγείται και προσδιορίζεται αναλυτικότερα με άρθρο του Γ. Βαρουφάκη (ΕΦΣΥΝ 29/6). Εκεί, με σημασιολογική χρήση των όρων «μη προνομιούχοι» και «αντιδεξιά παράταξη», προτείνεται η ενότητα ως παρεμβολή για την ακύρωση του συναινετικού δικομματισμού «χωρίς εγωισμούς, αυθεντίες και ηγεμονισμούς», με στόχο την «πλατιά πλουραλιστική συμμαχία σύγκρουσης με την ολιγαρχία».

 

Αφετηρίες που διαφέρουν

 

Παρά τις κατανοητές, αναγκαίες για την τόνωση της αυτοπεποίθησης αναφορές στο ΜέΡΑ25 ως μοναδικού πόλου που παλεύει με αξιώσεις για την ενότητα και παρά την επανάληψη της «ευρηματικής» καταγγελίας της συνομοσπονδίας των «τριών ΠΑΣΟΚ», είναι φανερό ότι το «νέο κάλεσμα ενότητας» γίνεται με νέες προσδοκίες.

Το ζήτημα είναι αν θα βρεθεί έδαφος και τρόπος για μια συζήτηση ειλικρινή, που θα αποτρέπει την εκφώνηση παράλληλων μονολόγων, προσανατολισμένη στο μέλλον και στην αναζήτηση λύσεων σε ένα αντικειμενικά δυσμενές έδαφος, χωρίς την ισχυρή παρουσία λαϊκών κινημάτων, που συνήθως λειτουργούν ως καταλύτες αίροντας δισταγμούς, επιφυλάξεις και φόβους.

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είχε προτείνει έναν πρακτικό τρόπο με άρθρο του στην ΕΦΣΥΝ (29/6), που θα μπορούσε να είναι κάτι σαν εναρκτήριο λάκτισμα ενός αναγκαίου διαλόγου1, προπομπού μιας συζήτησης σε προγραμματική βάση. Η οποία θα καταστεί καταφανώς αναγκαία, καθώς το τρίπτυχο Ειρήνη-Ρεύμα-Στέγη μπορεί να προσφέρεται για το άνοιγμα της συζήτησης, αλλά χωρίς την ανάλυσή του και τον αναγκαίο εμπλουτισμό του, θα μοιάζει περισσότερο με τα παλαιάς κοπής «μίνιμουμ προγράμματα» και λιγότερο με την αναγκαία αντίπαλη εναλλακτική πρόταση στις ανταλλακτικές που ετοιμάζουν για εμάς χωρίς εμάς.

Αξίζει να σημειώσουμε εδώ ότι στα συμπεράσματα της Νέας Αριστεράς επιχειρείται μια κριτική (με στοιχεία και αυτοκριτικής) του κυβερνητισμού, που ορίζεται ως απώλεια της συνείδησης της αυτοτελούς χρησιμότητας της Αριστεράς μέσα στις μάχες στο κοινωνικό πεδίο, στο πεδίο των ιδεών, των κοινωνικών κινημάτων, συνείδηση που προφυλάσσει από την επιδίωξη της κυβέρνησης για την κυβέρνηση.

Από την άποψη αυτή, είναι χρήσιμο να παρατηρήσουμε ότι η χρήση του όρου «μεγάλη αντιδεξιά παράταξη» χωρίς αναφορά σε μια συγκεκριμένη πολιτική συμμαχιών με δυνάμεις που είναι διατεθειμένες να ενταχθούν στη μάχη κατά της Δεξιάς, θυμίζει πιο πολύ τακτικές ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας 1970, παρά στρατηγικές συγκρότησης συνασπισμού πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, που παίρνουν υπόψη τους τον αυτοτελή ρόλο της Αριστεράς μέσα μια τέτοια «παράταξη» και αποτελούν όρο για τη μη διολίσθηση στον κυβερνητισμό.

 

Η πραγματικότητα είναι πιο τολμηρή

 

Έτσι κι αλλιώς, η πραγματική ζωή είναι πιο ευρηματική και απρόβλεπτη από τα δικά μας σχέδια. Ποιος περίμενε ότι αυτή τη φορά στη Γαλλία δεν θα επαναλαμβανόταν το εκβιαστικό δίλημμα Μακρόν ή Λεπέν, ότι θα γινόταν πραγματικότητα ένα τέτοιο Λαϊκό Μέτωπο, ότι θα διεκδικούσε από τον Μακρόν τη θέση του ενός σκέλους του διλήμματος, ότι θα είχε όχι μόνο τη δυνατότητα να αντιπαρατεθεί από αυτή τη θέση στα σχέδιά του, αλλά θα αποκτούσε και την ευχέρεια να προτείνει και να πραγματοποιεί τακτικούς εκλογικούς ελιγμούς προς όφελος υποψηφίων του κόμματος του Μακρόν, προκειμένου να αποκλειστεί ο ακροδεξιός υποψήφιος –κάνοντας πολλούς να μιλούν για «δημοκρατικό μέτωπο»– χωρίς να τολμά κανείς να καταγγείλει τους χειρισμούς αυτούς ως προδοσία. Και όλα αυτά διά χειρός Μελανσόν.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ακραιφνής λενινιστής, για να θεωρεί την περίφημη συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης αυτονόητη επιταγή. Αρκεί να επιχειρείται με αφετηρία τη δική μας ταξική σκοπιά και προοπτική το δικό μας όραμα. Τα υπόλοιπα έπονται.

 

Σημείωση:

1. Η «Ε» τον επιδίωξε προτείνοντας ένα στρογγυλό τραπέζι, αλλά δεν βρήκε ανταπόκριση από όλους. Ίσως η πραγματικότητα δεν είχε ωριμάσει ακόμα τις συνειδήσεις.

 

Χαράλαμπος Γεωργούλας Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet