«Με βοηθήσατε εσείς όταν χρειαζόμουν στήριξη, τώρα είναι η σειρά μου να στηρίξω εσάς», λέει μία κοπέλα στον Τζέρεμι Κόρμπιν, ενώ τον έχει σταματήσει στη μέση του πεζοδρομίου σε ένα μικρό συνοικιακό δρόμο του Islington North. Είναι πρωί εκλογών και σε αυτή την περιφέρεια ο Τζέρεμι Κόρμπιν έχει κερδίσει με συντριπτικά ποσοστά (έως και 73%) δέκα εκλογικές αναμετρήσεις και εκπροσωπεί την περιοχή σταθερά από το 1983 στο Κοινοβούλιο. Η νεαρή κοπέλα που μας είχε σταματήσει λίγο νωρίτερα, είχε μία ιστορία να του υπενθυμίσει, όταν το 2015 είχε έρθει στην Βρετανία πρώτη φορά ως μετανάστρια και τα είχε βρει σκούρα με τη διαδικασία ασύλου. Τότε, το δομικά ρατσιστικό βρετανικό σύστημα είχε προβάλει διάφορες δικαιολογίες, προκειμένου να δυσκολέψει την αίτησή της όμως όταν σε μία τυχαία συνάντηση με τον Κόρμπιν σε μία λαϊκή, εκείνος προσφέρθηκε να την βοηθήσει. Σε λίγες εβδομάδες η αίτησή της είχε ξεμπλοκάρει, η νεαρή κοπέλα είχε κερδίσει την υπόθεσή ασύλου και λίγο μετά άνοιξε ένα μικρό συνοικιακό κατάστημα με ρούχα, το οποίο διατηρεί μέχρι και σήμερα. «Ευχαριστώ που επέλεξες τη χώρα μας για να έρθεις, η προσφορά σου στην κοινότητα μας είναι μεγάλη», απάντησε ο Κόρμπιν χαμογελαστός στη νεαρή μετανάστρια και συνέχισε τον περίπατό του προς τα γραφεία, τα οποία τις τελευταίες έξι εβδομάδες λειτουργούν ως το κεντρικό στρατηγείο της προεκλογικής καμπάνιας.

 

Τί προηγήθηκε

 

Οι τελευταίοι μήνες ήταν αρκετοί έντονοι, με πυκνές διαπραγματεύσεις μεταξύ της τοπικής κομματικής οργάνωσης, η οποία ανήκει κατά μεγάλη πλειοψηφία στην αριστερή ριζοσπαστική τάση των Εργατικών. Αφού έγινε γνωστό ότι δεν επιτρέπεται στον Κόρμπιν να συμμετέχει στις εκλογές ως υποψήφιος του κόμματος του οποίου είναι μέλος πάνω από μισό αιώνα, τα σενάρια κυμαίνονταν από το να αποσυρθεί, να κατέβει ως ανεξάρτητος υποψήφιος ή να εκλεγεί κάποιος άλλος στην θέση του. Για λόγους συμβολικούς, και όχι μόνο, αποφασίστηκε το δεύτερο, προκαλώντας έτσι αλυσιδωτές αντιδράσεις στην ευρύτερη πολιτική γεωγραφία. Περίπου 80 μέλη του κόμματος από την περιοχή από κοινού με την τοπική ηγεσία, καθώς και δημοτικοί σύμβουλοι, παραιτήθηκαν με κοινό κείμενο, προκειμένου να στηρίξουν έμπρακτα την καμπάνια για την επανεκλογή του Κόρμπιν. Θα ήταν δύσκολο για οποιοδήποτε μέλος να παραμείνει στο κόμμα (εφόσον δεν έχει ακόμη διαγραφεί από αυτό), ακόμη και αν είχε προσπαθήσει να προσπεράσει την ντροπιαστική θέση των Εργατικών για την Παλαιστίνη, την παράδοση του κόμματος σε ισραηλινά λόμπι, την εκκαθάριση της αριστερής πλευράς με πρωτοφανή τρόπο, τη νατοϊκή προσήλωση και τη στροφή 180 μοιρών σε ζητήματα ιδιωτικοποιήσεων, περικοπών και κλιματικής κρίσης, την οποία ενορχήστρωσε ο Κιρ Στάρμερ, ηγέτης του κόμματος και νέος πρωθυπουργός της Βρετανίας από την Πέμπτη το βράδυ. Εξάλλου, ο ίδιος ο Στάρμερ, ερωτηθείς για την κληρονομιά της Μάργκαρετ Θάτσερ, την είχε χαρακτηρίσει σε άρθρο του στην Daily Telegraph πέρυσι, ως θετικό παράδειγμα μεταρρυθμισμού.

 

Από την άλλη, ο υποψήφιος βουλευτής που διόρισε άνευ ψηφοφορίας η ηγεσία του κόμματος για να κονταροχτυπηθεί με τον ανεξάρτητο υποψήφιο Τζέρεμι Κόρμπιν, είναι βγαλμένος από το μάνιουαλ της δεξιάς τάσης. Νεαρός, ινδικής καταγωγής, εκατομμυριούχος ιδιώτης γιατρός με ιδιωτική γυναικολογική κλινική με έδρα τις ΗΠΑ η οποία μόλις πέρυσι δήλωσε 16 εκατομμύρια λίρες κέρδη από συμβόλαια που κερδίζει από το NHS (δημόσιο σύστημα υγείας) και τοπικός δημοτικός σύμβουλος. Ο άνθρωπος που μόλις πριν λίγα χρόνια είχε δηλώσει σε ομιλία του σε ιατρικό συνέδριο ότι «η ιδιωτικοποίηση του NHS είναι σημαντική», αποφάσισε πως είναι καλή ιδέα να σταθεί απέναντι στον Τζέρεμι Κόρμπιν, ο οποίος μεταξύ άλλων κατάφερε πριν χρόνια την ακύρωση κλεισίματος τμημάτων του μεγάλου νοσοκομείου της περιοχής, την οποία πέτυχε από κοινού με την τοπική κοινωνία έπειτα από μήνες αγώνων.

 

Οι τελευταίες έξι εβδομάδες

 

Κάπως έτσι το δίλημμα, πέρα από συμβολικό, ήταν και εξαιρετικά πραγματικό για την τοπική κοινωνία. Σε κάθε βήμα, σε κάθε συζήτηση που οι ακτιβιστές και οι ακτιβίστριες είχαν με τους κατοίκους της περιοχής, οι αγωνίες για τη δημόσια και δωρεάν περίθαλψη, οι τοπικές συγκοινωνίες, οι ελεύθεροι χώροι, η στεγαστική κρίση, η άνοδος ρατσιστικών φαινομένων, οι ανισότητες, είχαν ειδικό βάρος. Το Ιslington North έχει το τέταρτο πιο υψηλό ποσοστό παιδικής φτώχειας στη χώρα, αφού ιστορικά αποτελεί ασφαλές καταφύγιο για πολλές μειονότητες και μεταναστευτικές οικογένειες, γεγονός που τις εκθέτει δυσανάλογα στα ρίσκα της ελεύθερης αγοράς.

 

Σε αυτή τη σκακιέρα, στήθηκε πολύ γρήγορα σχεδόν με την ανακοίνωση των εκλογών από τον Ρίσι Σούνακ στα τέλη Μαΐου, μία μεγάλη αναμέτρηση: από τη μία, μία μεγάλη καμπάνια που συσπείρωσε πολλές εκατοντάδες ακτιβιστές και ακτιβίστριες γύρω από τον Τζέρεμι Κόρμπιν και τις πολιτικές προτεραιότητες, στις οποίες εκείνος σταθερά επιμένει εδώ και χρόνια, και από την άλλη, μίας άρτια εξοπλισμένης κομματικής μηχανής, η οποία τη νύχτα των εκλογών της 4ης Ιούλη θα ήθελε πολύ να δει το Islington North να συγκαταλέγεται στα κάστρα της νέας κυβέρνησης. Τα πράγματα όμως δεν ήρθαν ακριβώς έτσι. Η επιλογή του κόμματος στην περιοχή ηττήθηκε, μαζί και οι πολιτική σηματολογία του. Το ποσοστό που συγκέντρωσε ο Τζέρεμι Κόρμπιν είναι 49.4%, έναντι του υποψηφίου του Εργατικού κόμματος που τερμάτισε λίγο πάνω από το 34%. Δεν γνωρίζω αν θα μπορούσαν να είναι αλλιώς τα πράγματα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν εύκολα. Το να έχεις πρόσβαση σε έναν κομματικό μηχανισμό στη Βρετανία, μεταφράζεται σε δεδομένα ψηφοφόρων, εργαλειοθήκες, συσσωρευμένη εμπειρία για το πώς διαμορφώνεις σε σύντομο χρονικό διάστημα μία νικηφόρα καμπάνια. Όλα αυτά, λοιπόν, δεν ήταν αρκετά για να κερδίσουν την ανεξάρτητη καμπάνια του Κόρμπιν, η οποία την ημέρα μόνο των εκλογών κατάφερε και οργάνωσε και εκπαίδευσε πάνω από 1.000 άτομα σε διάφορες γειτονιές, με σκοπό να υπενθυμίσουν στους ψηφοφόρους το στοίχημα που κρίνεται σε αυτή την εκλογή και να τους ενθαρρύνουν να ψηφίσουν. Δεν υπάρχουν πολλές ευκαιρίες στη ζωή ενός ανθρώπου να δει μία τόσο μαζική καμπάνια να αυτοοργανώνεται, να αναπτύσσεται και να πετυχαίνει τη δημιουργία ενός πραγματικά λαϊκού κινήματος, το οποίο βασίζεται πρώτα και κύρια στη δουλειά βάσης, στην αποκέντρωση των αντιστάσεων, την ισότιμη σχέση με την τοπική κοινωνία και σχεδόν καθόλου την πολιτική επικοινωνία.

 

Το ρίσκο της επόμενης ημέρας

 

Παρά τη μεγάλη νίκη του Εργατικού κόμματος, το ευρύτερο πολιτικό περιβάλλον δεν παύει να είναι ρευστό. Τα ποσοστά δημοτικότητας του νέου πρωθυπουργού είναι ήδη χαμηλά και με μικρό ενθουσιασμό, αφού το πρόγραμμα με το οποίο εκλέχτηκε δεν σηματοδοτεί κάποια συγκλονιστική τομή σε σχέση με τις πολιτικές των προηγούμενων συντηρητικών κυβερνήσεων, με τη δημοσιονομική πειθαρχία να είναι η απάντηση της νέας κυβέρνησης σε κάθε αίτημα που αναδεικνύεται από την κοινωνία. Ταυτόχρονα, η μεγάλη άνοδος του Reform του ακροδεξιού Φάρατζ σε πολλές περιοχές, διεκδικεί φύσει ρόλο αξιωματικής αντιπολίτευσης και στην εξαιρετικά πιθανή περίπτωση που ο Στάρμερ δεν προχωρήσει σε τολμηρές παρεμβάσεις προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας, τότε η κρίση εκπροσώπησης και κατά συνέπεια η καύσιμη ύλη για το ακροδεξιό του κίνημα αναμένεται να είναι άφθονη, με πραγματικό ρίσκο να δούμε για πρώτη φορά φαινόμενα Γαλλίας και Γερμανίας. Η εκλογή φωνών όπως ο Τζέρεμι Κόρμπιν, άλλα και άλλων ανεξαρτήτων φωνών στα αριστερά του Εργατικού κόμματος, έχουν και αυτό τον ρόλο –να μπορέσουν να πολιτικοποιήσουν τη διαφαινόμενη κρίση, να την οργανώσουν και να τη χρησιμοποιήσουν ως πίεση για προοδευτικές πολιτικές μετατοπίσεις στο Westminster.

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet