ΔΙΕΘΝΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΕΟ ΑΡΧΗΓΟ ΤΗΣ ΝΔ



Του Νίκου Σερβετά

Αν δεν υπήρχαν δύο δημοσιεύματα ξένων εφημερίδων, αυτή την εβδομάδα, αναφορικά με τις εκλογές για την ανάδειξη νέου προέδρου του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Ελλάδα, η σημερινή αναμέτρηση μεταξύ Βαγγέλη Μεϊμαράκη και Κυριάκου Μητσοτάκη θα ήταν μία απλή διαδικασία κατά την οποία θα επιστρατεύοντο λίγο παραπάνω από τους μισούς απ’ αυτούς που ψήφισαν στον πρώτο γύρο, προκειμένου να διαμορφώσουν την τελική ποσοστιαία διαφορά μεταξύ των δύο υποψηφίων.
Όταν όμως η ναυαρχίδα του γερμανικού συντηρητισμού Frankfurt Allemagne Zeitung (FAZ) και η «παγκόσμια οικονομική βίβλος» Wall Street Journal (WSJ) κυκλοφορούν με άρθρα υπέρ του αουτσάιντερ, ακόμα και του πρώτου γύρου, τότε το θέμα αλλάζει. Η βεβαιότητα για τον νικητή μετατρέπεται σε ισχυρή ένδειξη ότι το θέμα του αρχηγού στον ελληνικό συντηρητικό χώρο παραμένει ανοικτό και επιβεβαιώνεται ότι αν σε αυτόν τον πολιτικό χώρο υπήρχε ένα πρόσωπο που θα μπορούσε να γίνει ηγέτης του, το πολιτικό σκηνικό στη χώρα θα ήταν τελείως διαφορετικό.

Cui boni

«Ένας φιλελεύθερος αντάρτης θέλει να προκαλέσει τον Τσίπρα σε μονομαχία» είναι ο τίτλος άρθρου της γερμανικής εφημερίδας FAZ, ενώ η αμερικάνικη εφημερίδα «Wall Street Journal» σε άρθρο με τίτλο «Αχτίδα του νέου έτους για την Ελλάδα», μεταξύ άλλων, αναφέρει: «Μια αναμορφωμένη και ανανεωμένη Νέα Δημοκρατία, ικανή να ασκήσει δυναμική αντιπολίτευση, θα πίεζε τον ΣΥΡΙΖΑ να ανταποκριθεί στις φιλόδοξες αλλά κυρίως ανεκπλήρωτες μεταρρυθμιστικές του υποσχέσεις. Θα αναπτέρωνε επίσης το ηθικό του δοκιμαζόμενου ιδιωτικού τομέα, η τύχη του οποίου είναι καθοριστική για την προοπτική της Ελληνικής οικονομίας». Ο αρθρογράφος, Simon Nixon, τονίζει ότι το ενδεχόμενο εκλογής του Κυριάκου Μητσοτάκη θα είχε ευρύτερο αντίκτυπο: «Θα έστελνε το μήνυμα ότι πολιτική ανανέωση στην Ευρώπη είναι εφικτή, ακόμα και υπό τις πλέον αντίξοες συνθήκες».
Τα δημοσιεύματα στον ξένο τύπο παίζουν βέβαια τον ρόλο τους και δίνουν στίγμα για την επόμενη μέρα αλλά δεν μπορούν να επηρεάσουν με κανένα τρόπο εκείνους που θα πάνε σήμερα να εκλέξουν τον νέο τους πρόεδρο. Σε αυτό το επίπεδο οι δύο αντίπαλοι κατάφεραν αυτό που μόνο υποψήφιοι πρόεδροι για τη Νέα Δημoκρατία θα κατάφερναν να κάνουν. Δεν ήρθαν σε απευθείας διάλογο, αλλά ακολούθησαν παράλληλους μονολόγους λέγοντας ο καθένας τα δικά του, χωρίς όμως να καταστήσουν σαφείς τις διαφορές τους. Με τον τρόπο αυτό επέτρεψαν να δημιουργηθούν πάμπολλα σενάρια για το μέλλον του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τα περισσότερα όμως δημιουργήθηκαν προκειμένου να δικαιολογήσουν την παρουσία τους αυτοί που τα έγραψαν και αυτοί που οργάνωσαν τη δημοσίευσή τους.
Αν κάποιος επιμείνει, με τα δεδομένα που υπάρχουν, να ξεκαθαρίσει τις διαφορές τους μπορεί να διαπιστώσει ότι οι δύο υποψήφιοι περισσότερο εστίασαν στο τι δεν είναι παρά ξεκαθάρισαν στο τι είναι και τι θέλουν:
Βαγγέλης Μεϊμαράκης:
-Δεν θα συμμετέχει σε οικουμενική κυβέρνηση.
-Δεν θέλει τη ΝΔ θατσερικό κόμμα των ελίτ.
-«Δεν έχουμε ιδεολογική διαφορά αλλά διαφορές στον τρόπο εφαρμογής της πολιτικής»
 
Κυριάκος Μητσοτάκης:
-Όχι συναινετική αλλά σκληρή αντιπολίτευση.
-«Υπάρχει θέμα αποχωρήσεων από δεξιά, αλλά δεν με απασχολεί».
-«Είμαι αυτός που μπορεί να αντιμετωπίσει τον Τσίπρα».
-Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης θα κάνει τη ΝΔ λαϊκίστικο γαλάζιο ΠΑΣΟΚ.
Αυτή τη στιγμή παίζεται το παιχνίδι των ψήφων. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που θα κάνουν ένα σύστημα αξιών, των συντηρητικών, να λειτουργήσει ακριβώς όπως έχει μάθει να λειτουργεί, προκειμένου να επιβεβαιώσει και να διαιωνίσει τον εαυτό του. Κόμματα τύπου ΝΔ χρησιμοποιούν την ψήφο των μελών τους –που ποτέ δεν είχαν λόγο στην διαμόρφωση της πολιτικής, αλλά στην καλύτερη περίπτωση είχαν να επιλέξουν μεταξύ συγκεκριμένων απόψεων- ως άλλοθι δημοκρατικότητας, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα της τάξης που εκπροσωπούν. Αυτή τη φορά οι ψηφοφόροι δεν έχουν καν να επιλέξουν μεταξύ απόψεων, αλλά μόνο μεταξύ διαφορετικού ύφους στην έκφραση της πολιτικής. Όσο κι αν οι δύο υποψήφιοι ανταγωνίστηκαν στο να παρουσιάσει ο καθένας τον εαυτό του ως εκφραστή της Καραμανλικής Δεξιάς, στη μέση κοινή αντίληψη, στον κόσμο που ψηφίζει κυρίως με προσωπικά και όχι με ιδεολογικά κριτήρια, ο ένας υποψήφιος εκφράζει τον «νοικοκύρη» και ο άλλος «τους πλούσιους».

Τελικό αποτέλεσμα

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι από αύριο το πρωί όλοι στη Νέα Δημοκρατία θα μιλάνε για «ενότητα», ο ηττημένος θα δώσει συγχαρητήρια στον νικητή, ο νικητής θα δηλώσει ότι δεν ξεχωρίζει αυτούς που τάχθηκαν υπέρ του από αυτούς που αγωνίστηκαν υπέρ του αντιπάλου του. Αυτό απαιτεί η «αστική ευγένεια», ένας όρος που χρησιμοποιήθηκε πολύ κατά την προεκλογική περίοδο, αλλά κανένας δεν ξέρει πόσο θα κρατήσει αυτή η ευγένεια καθώς το δηλητήριο που χύθηκε και από τις δύο πλευρές ήταν πολύ. Στη μάχη έλαβαν μέρος τα περισσότερα από τα στελέχη του κόμματος, άλλα άμεσα με δημόσια τοποθέτηση υπέρ ενός υποψηφίου και άλλα έμμεσα δουλεύοντας παρασκηνιακά. Σε συνθήκες πόλωσης, όπως αυτή που επικρατεί αυτή τη στιγμή στη ΝΔ, μικρή διαφορά στο τελικό αποτέλεσμα θέτει, εκ των πραγμάτων, τον νέο αρχηγό υπό αμφισβήτηση.
    Οριακό σημείο, για το μέλλον του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θεωρείται η στιγμή που η νέα ηγεσία της θα αποφασίσει να μην καταψηφίσει νομοσχέδιο που θα φέρει στη βουλή η κυβέρνηση. Τότε θα φανούν και οι πραγματικές διαθέσεις της: αν αφήσει τους βουλευτές της να ψηφίσουν «κατά συνείδηση» ή αν επιβάλει κομματική πειθαρχία στην ψηφοφορία. Τότε θα ξαναέρθουν στην επικαιρότητα τα δημοσιεύματα του ξένου τύπου και θα οριστούν επακριβώς οι διαφορές μεταξύ της Κεντροδεξιάς και της Νεοφιλελεύθερης Δεξιάς.




Τι είναι η “Λαϊκή Δεξιά”

Τι σημαίνει «Νεοφιλελευθερισμός» το μάθαμε πολύ καλά, ακόμα το νιώθουμε στο πετσί μας. Καθώς κανένας από τους υποψήφιους προέδρους της ΝΔ δεν μας έδωσε τα χαρακτηριστικά, τουλάχιστον, της «Λαϊκής Δεξιάς» δανειζόμαστε απόσπασμα από κείμενο ψηφοφόρου της Νέας Δημοκρατίας που, κατά δήλωση του, θα συμμετέχει στις σημερινές εκλογές και θα ψηφίσει τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα «www.liberal.gr» στην οποία δημοσιεύονται άρθρα και αναλύσεις κυρίως υπέρ του Κυριάκου Μητσοτάκη:
«... τόσο η λαϊκότητα όσο και η μεταρρυθμιστική λογική ενυπάρχουν στο DNA του κεντροδεξιού χώρου. Για το λόγο αυτό και πρέπει να διασφαλίζεται ότι συνυπάρχουν στην εφαρμοζόμενη πολιτική. Η λαϊκότητα πολύ απλά (ως στόχευση) θέτει τα όρια, αποτελεί κοινώς το μέτρο, με βάση την οποία πρέπει να προχωρεί η φιλελεύθερη μεταρρυθμιστική λογική (η οποία αποτελεί και το μέσο). Η τελευταία πρέπει να υπακούει στην πρώτη και όχι η πρώτη στην τελευταία.
Με αυτή την έννοια, μεταρρύθμιση είναι η φορολογική πολιτική, η οποία κινητροδοτεί και δεν στραγγαλίζει τη μικρομεσαία επιχείρηση, η πολιτική, η οποία αγκαλιάζει την καινοτόμο επιχειρηματικότητα, η φορολογική πολιτική, η οποία είναι φιλική και δεν εξοντώνει τους νέους ελεύθερους επαγγελματίες (δικηγόρους, γιατρούς, μηχανικούς), μεταρρύθμιση είναι η αποφασιστική, με ορθολογικά και όχι ισοπεδωτικά κριτήρια μείωση του δημόσιου τομέα, η αταλάντευτη εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού στα στενά ολιγοπώλια, αλλά και οι στοχευμένες, με κοινωνικό πρόσημο και όχι άναρχες, βίαιες αποκρατικοποιήσεις...»
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet