Κανείς δεν θα έπρεπε να έχει αυταπάτες ότι, υπό τις δεδομένες συνθήκες της οικονομίας και τους μνημονιακούς καταναγκασμούς, ο διάλογος για το ασφαλιστικό δεν θα είχε αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις. Αυτό ήταν όχι απλώς το αναμενόμενο, αλλά και το εύλογο, το φυσιολογικό. Η άγνοια αυτής της πραγματικότητας από την κυβέρνηση θα δυσκολέψει πρώτα και κύρια την ίδια, το δύσκολο έργο της. Και αυτό συνέβη όπως βλέπουμε με πολύ σοβαρές πλευρές της τακτικής της τις τελευταίες μέρες.
Πρώτον, στο μέτωπο του διαλόγου. Πολύ σωστά η κυβέρνηση κατέθεσε ένα πρώτο περίγραμμα των προτάσεων της στην ΟΚΕ (Οικονομική Κοινωνική Επιτροπή). Όμως έπρεπε να συνεχισθεί ο διάλογος με όλα τα μέρη όταν το σχέδιο ολοκληρώθηκε. Η παράλειψη της κυβέρνησης να συναντηθεί με τις κορυφαίες οργανώσεις των εργαζομένων ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ είναι σοβαρό ατόπημα, που εκθέτει πρώτα απ’ όλα τον ΣΥΡΙΖΑ και πρέπει άμεσα να επανορθωθεί. Το ποια είναι η άποψη των συνδικάτων για την κυβέρνηση, πόσο δίκαια ή άδικα την επικρίνουν, ακόμη και πόσο την πολεμούν, δεν έχει απολύτως καμία σημασία. Είναι θεσμοί και έχουν όλοι την υποχρέωση να τους σέβονται, επομένως και η κυβέρνηση, ακόμη και αν οι ίδιοι οι θεσμοί δεν εκπληρώνουν σωστά το θεσμικό τους ρόλο. Αυτό θα το κρίνουν οι εργαζόμενοι και όχι η κυβέρνηση, η εργοδοσία ή όποια άλλη εξουσία.
Δεύτερον, στο μέτωπο της καταστολής. Η βαναυσότητα που επέδειξε η αστυνομία την Παρασκευή, δίπλα από τη Βουλή, κατά των διαδηλωτών του ΠΑΜΕ και η χρήση χημικών, –γιατί να φέρουν, άραγε, χημικά;– εν μέσω ξυλοδαρμών ακινητοποιημένων ανθρώπων, πρέπει να καταδικαστεί απερίφραστα. Ποιο το πρόβλημα που διαδηλωτές ξεγέλασαν την αστυνομία και πήγαν με τα πανό τους μπροστά στο Μαξίμου ή μετά προσπάθησαν να περάσουν τις αλυσίδες των αστυνομικών και να βαδίσουν προς την εξώπορτα του κοινοβουλίου; Τι απειλούνταν από αυτή την ειρηνική πορεία και συγκέντρωση; Τίποτε!
Ένα από τα θετικά σημεία της πρακτικής της κυβέρνησης που έχει κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο διάλογος. Ήταν η πολύ λιγότερη καταστολή ακόμη και σε δύσκολες περιπτώσεις. Η πολιτική, επίσης, της κυβέρνησης στο μεταναστευτικό, στα δικαιώματα και σε άλλα συναφή θέματα είναι ένα σημείο της υπεροχής της. Τώρα, αυτή την υπεροχή την χαρίζουμε; Πώς εξηγείται, λοιπόν, αυτή η βάναυση στάση; Ποια η απάντηση;
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet