paraskeuopoulos

 

Με αυτή την υπόθεση του ΝΑΤΟ, δηλαδή την εμπλοκή του στο προσφυγικό, έχουμε μπλέξει άσχημα. Είναι απολύτως βέβαιο ότι όποια δύναμη του ΝΑΤΟ (πάει να πει: πολεμικά πλοία κρατών μελών της συμμαχίας) και αν καταπλεύσει για να περιπολεί «στα τουρκικά χωρικά ύδατα», όπως επίσημα δήλωσε η ελληνική κυβέρνηση, δεν έχει να προσφέρει τίποτα στη διαχείριση των προσφυγικών ροών από τα τουρκικά παράλια στην Ελλάδα –δηλαδή στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ακόμα και αν οι τουρκικές αρχές επιτρέψουν στους νατοϊκούς καπετάνιους να συλλαμβάνουν παράνομους διακινητές, να εμποδίζουν πλοιάρια και βάρκες να περάσουν τα ελληνοτουρκικά θαλάσσια σύνορα και να μπουν σε ελληνικά χωρικά ύδατα, το εγχείρημα έχει ανυπέρβλητες δυσκολίες και είναι επικίνδυνο.
Οι δυσκολίες είναι, πρώτον, ότι πολεμικά καράβια δεν μπορούν να απωθήσουν πλοιάρια και βάρκες, παρά με την απειλή της καταβύθισης και αυτό θα θέτει σε κίνδυνο τη ζωή των προσφύγων. Δεύτερον, ότι τα ελληνοτουρκικά θαλάσσια σύνορα αμφισβητούνται από την Τουρκία κι έτσι θα υπάρξουν αμφισβητήσεις για τη ζώνη στην οποία θα επιτρέπεται να επιχειρούν τα νατοϊκά πλοία. Για τις ελληνικές αρχές θα έχει ζωτική σημασία να μην επιτραπεί στα πλοία αυτά να περάσουν και να επιχειρήσουν σε ελληνικά χωρικά ύδατα, ενώ για τις τουρκικές αρχές θα είναι σημαντικό να επιβεβαιωθεί με τις νατοϊκές επιχειρήσεις ότι υπάρχουν «γκρίζες ζώνες» στη θάλασσα μεταξύ των δύο κρατών, πιθανόν μάλιστα, αυτό να είναι ένας από τους λόγους που η Άγκυρα δέχτηκε (ή πρότεινε κιόλας) την εμπλοκή του ΝΑΤΟ.
Το πράγμα περιπλέκεται ακόμα περισσότερο, αφού η Ελλάδα δεσμεύεται από τη νομοθεσία της και από διεθνείς συμβάσεις να μην επιτρέψει να μεταφερθούν στην Τουρκία άνθρωποι που ζητούν άσυλο, προτού εξεταστεί το αίτημά τους. Πολύ περισσότερο, αφού η Τουρκία δεν θεωρείται «ασφαλής τρίτη χώρα», όπως, ας πούμε η Ελβετία, και, επομένως, εκεί δεν μπορούν να σταλούν πρόσφυγες έτσι κι αλλιώς.

Πολιτικός ανταγωνισμός η εμπλοκή του ΝΑΤΟ

Είναι αστείο να θεωρήσει κανείς ότι οι τουρκικές αρχές χρειάζονται νατοϊκή συνδρομή για να εποπτεύσουν τις ακτές της χώρας τους. Όχι πως το μπορούν οι ίδιες· κανένα κράτος με τέτοια εκτεταμένη ακτή δεν το μπορεί. Αλλά, όπως εξήγησε πειστικά ο Γ. Καπόπουλος, στο προηγούμενο φύλλο της «Εποχής», τρία, τέσσερα, πέντε, εφτά νατοϊκά πολεμικά, που ούτε το κατάλληλο μέγεθος έχουν, ούτε την κατάλληλη εκπαίδευση, δεν θα κάνουν τη διαφορά. Διαφορετικά είναι τα πράγματα με την Ιταλία, όπου δεν χρειάζεται τόσο η εποπτεία ακτών όσο η εποπτεία ανοιχτού πελάγους. Γιατί, λοιπόν, το αίτημα στο ΝΑΤΟ; Προκειμένου τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να καθησυχάσουν την κοινή γνώμη στις χώρες τους, αφού προηγουμένως κυβερνήσεις, αστικά κόμματα και ΜΜΕ είχαν πείσει τον κόσμο ότι οι άνθρωποι από άλλες χώρες που χτυπούν στην ανάγκη την πόρτα τους είναι επικίνδυνοι. Ο πολιτικός ανταγωνισμός μεταξύ Δεξιάς και Ακροδεξιάς είναι από τους κυριότερους λόγους της εμπλοκής του ΝΑΤΟ στο προσφυγικό.
Ένας δεύτερος λόγος αφορά εκ πρώτης όψεως μόνο την Τουρκία και τις επιδιώξεις της στην περιοχή, χωρίς ο περιορισμός να είναι απολύτως βέβαιος. Η τουρκική κυβέρνηση θέλει να γίνει η Συρία εξ ολοκλήρου, ή εν μέρει, ή ένα μέρος μιας διαμελισμένης Συρίας, ζώνη τουρκικής επιρροής. Μαζί με αυτό θέλει να αποφύγει την αυτονόμηση ή τη σχετική αυτονόμηση του κουρδικού τμήματος της Συρίας. Τα ισχυρά εμπόδια είναι η συμμαχία των Κούρδων με τις ΗΠΑ για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους και η ρωσική επέμβαση στον εμφύλιο της Συρίας. Μια εμπλοκή του ΝΑΤΟ θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τις τουρκικές επιδιώξεις, αφού η Τουρκία είναι μέλος της συμμαχίας. Γι’ αυτήν την εμπλοκή, άλλωστε, κατέρριψε η τουρκική αεράμυνα το ρωσικό μαχητικό Σουχόι. Δεν ισχυρίζομαι ότι οι Ρώσοι δεν παραβίασαν τον τουρκικό εναέριο χώρο –δεν έχω ιδέα αν το έκαναν, ούτε αν το έκαναν κιόλας σκόπιμα. Αλλά πριν από την κατάρριψη υπάρχουν δεκάδες τρόποι αναχαίτισης, εκτός αν πας γυρεύοντας για καυγά κι αν θέλεις να προφασισθείς ξένη επίθεση.  Εν πάση περιπτώσει, η συγκέντρωση νατοϊκών δυνάμεων στην περιοχή ανοίγει μια πόρτα για την εμπλοκή του ΝΑΤΟ στη Συρία και δια του ΝΑΤΟ, της Τουρκίας. Και αν εμπλακεί το ΝΑΤΟ, μπορεί η σύρραξη στη Συρία να πάρει ανεξέλεγκτες και μοιραίες διαστάσεις.

Παγίδευση της ελληνικής κυβέρνησης

Για την ελληνική πλευρά τώρα, το βέβαιο είναι ότι παγιδεύτηκε και δεν μπορούσε να βάλει βέτο, παρά μόνο να ζητήσει και να πετύχει περιορισμό της δράσης του ΝΑΤΟ. Αυτό και έγινε. Υπάρχουν, ωστόσο, ενδείξεις ότι και στην κυβέρνηση κάποιοι επιδιώκουν να βρουν θετικές πλευρές στη νατοϊκή εμπλοκή, δηλαδή στη στρατιωτικοποίηση του προσφυγικού. Προσοχή: είναι άλλο πράγμα η εμπλοκή του μηχανισμού των Ενόπλων Δυνάμεων στην υποδοχή των προσφύγων, που ίσως θα έπρεπε κιόλας να έχει γίνει νωρίτερα, και άλλο η χρήση όπλων (των πολεμικών πλοίων) για την απώθησή τους.
Είναι κατανοητό ότι τα πολιτικά κόμματα (ιδίως τα αριστερά) αντέδρασαν μεν, αλλά αντέδρασαν ήπια. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται εγρήγορση τόσο για την τύχη των προσφύγων, από τη στιγμή που στην εξέλιξή της εμπλέκεται ο πιο θηριώδης στρατιωτικός μηχανισμός της ιστορίας, όσο και για την εξέλιξη αυτής της υπόθεσης. Η ευτυχέστερη εξέλιξη θα είναι να μπλέξουν τα πράγματα και να μην έρθουν τα νατοϊκά καράβια. Αν έρθουν, όσο πιο γρήγορα φύγουν τόσο το καλύτερο, αλλά γι’ αυτό χρειάζεται κάποιος κάτι να κάνει.

Θόδωρος Παρασκευόπουλος
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet