Και μιας κουλτούρας που την υπερβαίνει

epohiii

Περί πολιτικής ορέξεως ουδείς λόγος. Είναι φυσικό να έχει καθένας τις απόψεις του και να επιχειρηματολογεί υπέρ αυτών, ώσπου, από την αντιπαράθεση των επιχειρημάτων και τη σύγκρισή τους με την πραγματικότητα, κάποιο συμπέρασμα θα προκύψει. Δεν είναι αυτό που ξενίζει, άλλωστε, στο κείμενο του Δικηγόρου του Διαβόλου στην «Ε», της περασμένης Κυριακής. Παρόμοια έχει συνηθίσει να φιλοξενεί η «Ε», αν και «κυβερνητική» και «μνημονιακή» και «τσιπρική» και προδότρα της κομμουνιστικής ανανέωσης.
Εκείνο που προκαλεί έκπληξη και απορία, είναι η λογική με την οποία ουσιαστικά μας υποδεικνύει να αντιμετωπίζουμε το περιεχόμενο ενός εντύπου ειδικότερα της αριστεράς: εάν συμφωνούμε με τη «γραμμή» του, το αγοράζουμε, γιατί μας ενδιαφέρει να υπάρχει· εάν διαφωνούμε, δεν το πιάνουμε στα χέρια μας και αδιαφορούμε για την τύχη του. Από τα γραφόμενα προκύπτει ότι δεν πρόκειται μόνο για ερμηνεία της πτώσης της κυκλοφορίας ενός εντύπου, αλλά και για δικαιολογία εκ του αποτελέσματος: με τέτοια «γραμμή» αυτά σας πρέπουν…
Αν αυτό σας φαίνεται αυθαίρετο συμπέρασμα, τότε πώς θα σας φανεί το γεγονός ότι κάποιοι από αυτούς που έσπευσαν να κάνουν λάικ στο εν λόγω κείμενο, εύχονται ταυτόχρονα «Με το καλό και το λουκέτο» στην «Εποχή»; Και πώς θα σας φανεί, αν σας ενημερώσουμε ότι μέχρι στιγμής κανείς από αυτούς που διάβασαν αυτή την «ευχή», δεν ένιωσε την ανάγκη να παρατηρήσει στον καλό σχολιαστή να είναι πιο συγκρατημένος; Γιατί η ουσιαστική αντιπαράθεση απόψεων δεν υποκαθίσταται από την πνευματική οκνηρία των ολιγόλογων οικτιρμών και των δογματικών αφορισμών στο φέισμπουκ και στο τουίτερ. Κι όμως, δεν ταράχτηκε κανείς, κι αυτό δεν μου φαίνεται ούτε ανανεωτικό ούτε κομμουνιστικό.

Γέφυρες χρειάζονται, όταν υπάρχουν χάσματα

Η εκατό φορές επιβεβαιωμένη εμπειρία λέει πως, ακριβώς όταν οι αποστάσεις ανάμεσά μας φαντάζουν αγεφύρωτες, τότε χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ τις γέφυρες. Με τέτοια γέφυρα ήταν και θα είναι η «Ε». Χωρίς λουκέτα.
Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για την «Ε», αλλά για όλα τα έντυπα της αριστεράς, που μπορούν να λειτουργήσουν σαν γέφυρες, ακόμα και χωρίς να το υποψιάζονται. Γιατί φανταστείτε τι θα συνέβαινε σ’ αυτό το χώρο, αν ίσχυε ο ακριβώς αντίθετος κανόνας. Με τις τόσες διαφωνίες, συγκρούσεις, έριδες, αντιπαραθέσεις και διασπάσεις που έχει ζήσει η αριστερά, τα έντυπά της θα έπρεπε να είχαν εξαφανιστεί από προσώπου γης.
Όμως, αντίθετα, πολλαπλασιάζονται και συχνά μακροημερεύουν. Γιατί άραγε; Διότι μέσα στην αριστερά και την αντιφατικότητά της, την ίδια στιγμή που μοιάζει να νιώθουμε αποστροφή για τη διαφορετική, την αντίθετη άποψη στο εσωτερικό μας, νιώθουμε και την ενδόμυχη ανάγκη να την ακούσουμε και να την εξετάσουμε. Πολύ περισσότερο όσοι αναφερόμαστε στην κομμουνιστική ανανέωση, γιατί ξέρουμε ότι ακόμα και στην πιο αντιθετική γνώμη υπάρχει ένα σπέρμα ορθής εκτίμησης.
Το ζήτημα είναι, τελικά, ποια από τις δύο τάσεις επικρατεί κάθε φορά και ποια δικαιώνεται ιστορικά ως προωθητική. Και, συνεπώς, ποια θα έπρεπε να νιώθουμε την υποχρέωση να στηρίξουμε και να συνταχθούμε μαζί της. Είναι άγονη και αδιέξοδη η πρακτική τού εγκλεισμού του καθενός στην απομόνωση της δικής του, αυταπόδεικτης αλήθειας.

Κανείς δεν περίσσεψε ποτέ

Όσοι παρακολουθούν την εικοσιεπτάχρονη πορεία της «Εποχής», μπορούν ανεπιφύλακτα να πουν από ποια πλευρά έχει τοποθετηθεί και με πόση σταθερότητα. Δεν θα όφειλαν, λοιπόν, γι’ αυτό και μόνο το λόγο να έχουν, ακόμα και όσοι διαφωνούν με το περιεχόμενό της για πολιτικούς λόγους, μια καλή κουβέντα να πουν, μια προτροπή να ξεστομίσουν, για να συμβάλουν στην επικράτηση της άλλης λογικής, του διαλόγου, και, συνεπώς, της γνώσης και της ανάγνωσης της αντίθετης άποψης με την ελπίδα της σύνθεσης σε ένα ανώτερο επίπεδο; Αρκεί η περιγραφή της αρνητικής κατάστασης και η απόδοσή της στη «γραμμή της εφημερίδας»; Θέση, και μάλιστα μαχητική, για την υποστήριξη της πολυφωνίας και της επικοινωνίας μεταξύ των διαφορετικών φωνών δεν χρειάζεται όλοι να πάρουμε;
Αν πούμε όχι, τότε η δήθεν αντικειμενική καταγραφή της κατάστασης αποκαλύπτεται ουσιαστικά ως αδιαφορία για το μέλλον αυτού του είδους των εντύπων. Αδιαφορία για την τύχη του «Δρόμου της Αριστεράς», για το μέλλον του «Πριν», για την προοπτική της «Ουτοπίας», των «Θέσεων»… Όλα αυτά μπορούμε, νίπτοντας τα χείρας μας, να τα αποθέσουμε στη λειτουργία της φυσικής επιλογής: όποιος ζήσει έζησε, όποιος πεθάνει πέθανε… «Ας πρόσεχαν», αποφαίνεται ένας άλλος τιτιβιστής κάτω από το «δαιμονικό» κείμενο.
Υπάρχει, άραγε, ασφαλέστερος δρόμος από αυτόν που προτείνει με την πρακτική της η «Εποχή»; Πιστεύω πως όχι. Αν δεν τον ακολουθούσαμε, θα έπρεπε να είχαμε διακόψει κάθε επαφή, ήδη από τη δεκαετία του ’90, με όσους είχαν συνταχθεί με την ΕΑΡ, με όσους μετείχαν στην κυβέρνηση Τζανετάκη, με όσους συνέπραξαν στην κυβέρνηση Ζολώτα, με όσους συνέπηξαν τον Συνασπισμό, να μην αγγίζουμε έκτοτε την «Αυγή» και τις παραφυάδες της, να μην είχε υπάρξει ποτέ ο Χώρος Διαλόγου και Κοινής Δράσης, να μην είχαμε αποπειραθεί τον ΣΥΡΙΖΑ με τόσους «απαράδεκτους» συντρόφους, να μην είχαμε επιλέξει ποτέ τον Αλαβάνο ως πρόεδρο, καθότι και «συνασπισμένος» και «κολιγιαννικός», να μην είχαμε καν συνομιλήσει όχι συνυπάρξει με μαοϊκούς, με τροτσκιστές… Αφήστε που δεν θα έπρεπε να φανταζόμαστε ούτε κατ’ όναρ όλους εκείνους που αφήσαμε πίσω το 1968 ακολουθώντας το δρόμο της κομμουνιστικής ανανέωσης (ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, δεν είναι ούτε προδιαγεγραμμένος, ούτε με ροδοπέταλα στρωμένος, ούτε ομαλός και άσφαλτος).
Λοιπόν, σύντροφε, κι εσύ που εύχεσαι «καλό λουκέτο», θα νιώσεις σίγουρα φτωχότερος αν λείψει η «Ε» από την πιάτσα. Κι αυτή την απώλεια δεν θα μπορέσει να την αντιρροπήσει η ικανοποίηση από ένα «εγώ σας τα ‘λεγα». Διότι όλοι κάτι έχουμε να πούμε, αλλά πιο πολύ μετράει τι προσπάθειες κάνουμε για να ακούσουμε τους άλλους, ακόμα κι όταν δεν έχουν ευχάριστα να πουν.
Το γεγονός ότι δεν είμαστε σήμερα μαζί, δεν σημαίνει ότι θα είμαστε έτσι για πάντα. Αν δεχτούμε αυτή, την απλή αλήθεια, τότε όλα αλλάζουν. Ας αφήσουμε τα βαθιά χάσματα να χωρίζουν ανθρώπους και απόψεις με πραγματικά αγεφύρωτες διαφορές.

Χ. Γεωργούλας
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet