Refugees and migrants are stranded at the port of Piraeus, due to the road blocks of the farmers on the central national roads, in Piraeus, on Feb. 25, 2016 / Εγκλωβισμένοι μετανάστες και πρόσφυγες στο λιμάνι του Πειραιά λόγω των μπλόκων που εχουν στήσει οι αγρότες στίς κεντρικές εθνικές οδούς, στον Πειραιά, στις 25 Φεβρουαρίου, 2016
Η “Εποχή” συνομιλεί με δύο νέα παιδιά, μετανάστες που ζουν χρόνια στην Ελλάδα, από το Σχολείο Μεταναστών Πειραιά, για την εμπειρία τους από την αλληλεγγύη που προσφέρουν καθημερινά στους πρόσφυγες στο λιμάνι ως διερμηνείς. Ένας από τους δύο ζήτησε να μπουν μόνο τα αρχικά του, καθώς “όταν κάνω κάτι καλό, δεν υπάρχει λόγος να φαίνεται το όνομά μου, για άλλο λόγο το κάνω”.

 

Ρεπορτάζ της Τζέλας Αλιπράντη

Πώς σας φαίνεται η ανταπόκριση της κοινωνίας προς τους πρόσφυγες; Πιστεύετε έχουν μειωθεί τα ρατσιστικά φαινόμενα των προηγούμενων χρόνων;
Νακάμ Ο. Φατάχ: Πάνω από όλα είναι ο άνθρωπος. Ξέρουν ότι έρχονται γιατί προσπαθούν να ξεφύγουν από τον πόλεμο και οι Έλληνες έχουν βρεθεί σε αντίστοιχη κατάσταση ξενιτιάς, άρα νομίζω ότι τους νοιάζει να βοηθήσουν.
Α.Χ: Σε ένα βαθμό υπάρχει ακόμα ο ρατσισμός. Εγώ το συναντάω πολύ συχνά στην καθημερινότητα, αλλά σίγουρα έχει αλλάξει η ψυχολογία του κόσμου. Όπως εμένα με βοήθησε να δω κάπως αλλιώς τα πράγματα η εμπειρία μου στο λιμάνι, γιατί είχα μείνει χωρίς δουλειά και ήμουν πεσμένος ψυχολογικά και εδώ κατάλαβα ποια είναι τα σημαντικά και με βοήθησε που μπορώ να βοηθάω, έτσι νομίζω ότι λειτούργησε σε όλη την κοινωνία ο ερχομός των προσφύγων. Είδαμε πως είναι οι άνθρωποι που έχουν χάσει τα πάντα, το σπίτι τους, την οικογένειά τους και λίγο ξεχάσαμε τη δυστυχία της κρίσης. Καταλάβαμε ότι συγκριτικά δεν είμαστε σε τόσο άσχημη μοίρα και τους αγκαλιάσαμε.

Ποια είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν στο λιμάνι του Πειραιά;
Α.Χ: Η εκμετάλλευση που υφίστανται οι πρόσφυγες και που το υπουργείο και η αστυνομία δεν κάνουν τίποτα για αυτό. Έρχονται άνθρωποι και τους πουλάνε πράγματα, κλέβοντας στην ουσία τα λεφτά τους, τους διώχνουμε ακόμα και με αστυνομία, και την επόμενη μέρα είναι πάλι στο λιμάνι. Κάθε μέρα τσακώνομαι μαζί τους και έχω αρχίσει να φοβάμαι μην μου συμβεί τίποτα.
Νακάμ Ο. Φατάχ: Χρειαζόμαστε απαραίτητα κι άλλους γιατρούς, αλλά και άτομα για την καθαριότητα, γιατί όταν είναι τόσο πολλοί άνθρωποι μαζί σε ένα χώρο, αναγκαστικά δημιουργείται πρόβλημα. Στο θέμα του φαγητού η κατάσταση είναι καλή. Ένα ακόμα σημαντικό ζήτημα είναι ότι πρέπει να έρθουν και άλλοι διερμηνείς, γιατί είναι πολλά θέματα που δεν μπορούν να λυθούν επειδή οι άνθρωποι δεν ξέρουν τη γλώσσα. Για παράδειγμα πώς να πάρουν τα λεφτά τους από τη χώρα που έρχονται ή από τους συγγενείς τους στην Ευρώπη που τους στέλνουν.

Τι πρέπει, λοιπόν, να κάνει το κράτος για την κατάσταση κατά τη γνώμη σας;
Νακάμ Ο. Φατάχ: Θα πρέπει να φτιάξει πολλούς χώρους που θα τους φιλοξενούν και οι άνθρωποι αυτοί να είναι ελεύθεροι. Θα πρέπει να φροντίζει για το φαγητό τους, ακόμα και με κουζίνα που θα μαγειρεύουν οι ίδιοι, και την καθαριότητά τους, ώστε να μην τους βλέπει ο κόσμος και τους λυπάται ή τους φοβάται και δεν τους θέλει, γιατί θα είναι βρώμικοι και πεινασμένοι. Να μην αναγκάζονται να τρέχουν οι άνθρωποι πίσω από τα φαγητά που μοιράζονται.
Α.Χ: Είναι τόσο δύσκολη η κατάσταση που η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να φανταστώ τι άλλο θα μπορούσε να γίνει, ώστε να αλλάξει ουσιαστικά κάτι. Πρέπει σίγουρα να φροντίσει για την ασφάλειά τους, που μέχρι τώρα δεν γίνεται.

Βάσει της εμπειρίας σας, πώς μπορεί να επιτευχθεί η καλύτερη ενσωμάτωση όσων προσφύγων αποφασίσουν να μείνουν εδώ;
Α.Χ: Να φανταστείτε είμαι 16 χρόνια στην Ελλάδα και πάλι προχτές έπρεπε να τρέχω να φτιάχνω τα χαρτιά μου. Ο αδερφός μου που βρίσκεται στη Σουηδία, μέσα σε τρεις μήνες του δόθηκε άδεια παραμονής για αρκετά χρόνια και εγώ πρέπει κάθε χρόνο να κάνω την ίδια διαδικασία. Πρέπει σίγουρα, λοιπόν, να μειωθεί η γραφειοκρατία και για εμάς που είμαστε τόσα χρόνια εδώ και για τους νέους που έρχονται για μείνουν. Δεν ξέρω, όμως, κατά πόσο υπάρχουν πρόσφυγες που θέλουν να μείνουν εδώ. Με όσους μιλάω καθημερινά, όλοι θέλουν να συνεχίσουν το ταξίδι και να φτάσουν σε κάποια άλλη χώρα της Ευρώπης.

 

Πώς είναι η εμπειρία σας δίπλα στους πρόσφυγες στο λιμάνι του Πειραιά;
Α. Χ: Δεν ξέρω τι να νιώσω από αυτή την εμπειρία. Να θυμώσω, να λυπάμαι; Από τη μια πλευρά νιώθω χαρά που μπορώ και βοηθάω και, από την άλλη, νιώθω θυμό για όλα αυτά που δεν γίνονται και θα έπρεπε. Δεν υπάρχει το κράτος, δεν υπάρχει οργάνωση. Αυτό, όμως, που με θυμώνει περισσότερο είναι τα πρακτορεία στα νησιά, που φωνάζουμε ένα μήνα τώρα να μην κόβουν εισιτήριο και για το καράβι και για το πούλμαν από εκεί και αποκλείονται οι πρόσφυγες στο λιμάνι. Και αν δεν θέλουν να βγάλουν από εκεί το εισιτήριο για το πούλμαν, δεν τους δίνουν ούτε για το καράβι. Κανείς δεν έχει κάνει κάτι να σταματήσει αυτή η εκμετάλλευση. Φωνάζουμε ακόμα για γιατρούς. Δεν υπάρχει μέρα που να μην έχω συνοδεύσει κάποιον στο νοσοκομείο.

Νακάμ Ο. Φατάχ: Είμαστε εκεί για να τους βοηθήσουμε να συνεννοηθούν, ώστε όταν κατεβαίνουν από το πλοίο να βρουν ένα καθαρό μέρος να κοιμηθούν και κάτι να φάνε. Οι πρόσφυγες, όμως, βλέπεις ότι νιώθουν ασφάλεια, ακόμα και αν δεν καταλαβαίνουν τη γλώσσα,  γιατί καταλαβαίνουν ότι υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να τους βοηθήσουν στην πράξη. Αυτό που τους φοβίζει συνήθως είναι η παρουσία της αστυνομίας και των σεκιουριτάδων, γιατί μέχρι να εξοικειωθούν με αυτό, δεν καταλαβαίνουν για ποιο λόγο είναι εκεί και τι θα τους κάνουν.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet