melaskostas1414394919

Τη συνέντευξη πήρε
ο Παύλος Κλαυδιανός

Το Σαββατοκύριακο, από πλευράς διαπραγμάτευσης, όπως φαίνεται θα είναι κρίσιμο, φορτωμένο.
Ναι, και νομίζω θα έχουμε την πρώτη εικόνα προς τα πού πάει η αξιολόγηση. Δεν ξέρω αν θα κλείσει τόσο γρήγορα όσο πιστεύουμε, αλλά θα κλείσει.

Είχαμε ένα ζιγκ – ζαγκ, κατά κάποιο τρόπο, όπως φάνηκε και από τις τοποθετήσεις της κυβέρνησης την Πέμπτη και την Παρασκευή.
Γι’ αυτό κι εγώ ακριβώς, επειδή υπάρχουν αυτά τα μπρος πίσω, που γνωρίζουμε εξάλλου και από προηγούμενες διαπραγματεύσεις, είπα ότι μπορεί και να μην κλείσει τόσο γρήγορα η αξιολόγηση. Δεν μπορούμε να πούμε πότε ακριβώς. Βεβαίως, υπάρχει πρόοδος, αυτό είναι αλήθεια, αλλά υπάρχουν ακόμη ανοιχτά θέματα.

Να ξεκινήσουμε από το δημοσιονομικό–φορολογικό.
Ως προς το πόσο είναι το δημοσιονομικό κενό υπάρχει μία σύγκλιση, δεν πέρασε η άποψη του ΔΝΤ. Ως το 2018 το δημοσιονομικό κενό προβλέπεται να είναι κάτι παραπάνω απ’ αυτό που υπολόγιζε η κυβέρνηση, αλλά πολύ πιο κάτω απ’ αυτό που προέβλεπε το ΔΝΤ. Τώρα, συζητούν με τι μέτρα θα κλείσει. Εδώ υπάρχει μια πρόταση του ΔΝΤ για τους φορολογικούς συντελεστές, κατεβάζει το αφορολόγητο στα 7.000 από 9.500 ευρώ. Η κυβέρνηση, για να το διατηρήσει, επιχείρησε ν’ αλλάξει τα κλιμάκια, δημιουργώντας ένα νέο κλιμάκιο μεταξύ 22.500 και 32.500 ευρώ. Να αυξήσει, δηλαδή, τη φορολογική επιβάρυνση για εισοδήματα από 25.000 και άνω. Γι’ αυτό είχαμε και μια έντονη κόντρα κυβέρνησης με το ΔΝΤ, το οποίο πιστεύει, αντίθετα, ότι πρέπει η φορολογική επιβάρυνση να αγγίζει και τα κατώτερα οικονομικά στρώματα και παράλληλα να μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές στα ανώτερα κλιμάκια. Τελικά, το ένα κομμάτι του δημοσιονομικού κενού θα καλυφθεί από τα ήδη ψηφισθέντα μέτρα, ένα άλλο από τα μέτρα που συζητούνται τώρα και ένα τρίτο κομμάτι θα καλυφθεί από τη μικρότερη δαπάνη για τα ελλείμματα του ασφαλιστικού συστήματος.
Εν τω μεταξύ, τα έσοδα πάνε καλύτερα.
Πάνε, όπως αναγράφονται στον προϋπολογισμό, αυτό είναι σωστό. Σημαίνει ότι υπάρχει μια ανταπόκριση των φορολογουμένων. Όμως, οι ονομαστικοί στόχοι που τίθενται είναι πολύ υψηλότεροι των αναμενόμενων, των επιθυμητών. Το κάνουν για να πέσουν μέσα, προφανώς. Όμως, πρέπει να σημειωθεί ότι υπάρχει μια φορολογική κόπωση όσον αφορά τη συνέχιση των φορολογικών υποχρεώσεων. Για την πορεία των εσόδων, τα επόμενα χρόνια, πολλά θα εξαρτηθούν από την πορεία του ΑΕΠ.

Μέση λύση στο ασφαλιστικό

Το ασφαλιστικό, πού βρισκόταν πριν μπει στο δύσκολο τραπέζι του Σαββατοκύριακου;
Φαίνεται ότι γίνεται μια επίπονη προσπάθεια να μην περικοπούν οι κύριες συντάξεις, αλλά θα γίνει μείωση των επικουρικών συντάξεων και του εφάπαξ. Σε ποιο σημείο ακριβώς θα ισορροπήσει στο τέλος, θα το δούμε. Αυτό κρίνεται τώρα. Βεβαίως, το ΔΝΤ ζητά μείωση σε νέες και παλιές συντάξεις, ενώ μεγάλη κόντρα υπάρχει και για την εθνική σύνταξη. Δηλαδή, εάν η εθνική σύνταξη στα 384 ευρώ θα τα παίρνει ένας με 20 χρόνια εργασίας, όπως λέει το ΔΝΤ, ή όποιος έχει 15 χρόνια, όπως λέει η κυβέρνηση. Η μέση λύση, αφού δεν το δέχεται το ΔΝΤ, είναι: αυτός με 15 χρόνια θα παίρνει μικρότερη σύνταξη, η οποία όμως θα αυξάνεται σιγά–σιγά για τα επόμενα πέντε χρόνια. Για την αύξηση των εισφορών φαίνεται ότι το ΔΝΤ τη δέχεται, τελικά, έστω μικρότερη, κάτι όχι απλό για έναν οργανισμό που έχει ισχυρές απόψεις.
Για τα κόκκινα δάνεια, φαίνεται, ότι υπάρχει η μεγαλύτερη διαφωνία.
Το ΔΝΤ και οι άλλοι θεσμοί επιθυμούν να απελευθερωθεί η πώληση όλων των δανείων, εκτός από τα προστατευμένα της πρώτης κατοικίας, και αυτά που έχουν υποθήκη την πρώτη κατοικία. Και των επιχειρήσεων, φυσικά. Η κυβέρνηση θέλει να εξαιρεθούν τα επιχειρηματικά μέχρι 500.000, των ελεύθερων επαγγελματιών έως 250.000 και τα καταναλωτικά έως 20.000 ευρώ. Ως τώρα υπάρχει η σκέψη, επειδή η αγορά των κόκκινων δανείων κινείται γύρω στο 15% - 17% της ονομαστικής τους αξίας -δηλαδή ένα δάνειο ονομαστικής αξίας 100 ευρώ θα πωλείται από την τράπεζα στο Fund 15- η σκέψη που γίνεται, είναι μαζί τους να πωλούνται και εξυπηρετούμενα δάνεια, τα λεγόμενα πράσινα. Η τιμή των μεικτών δανείων μπορεί και να πλησιάσει το 30%.

Κοινές οι θέσεις των θεσμών

Οι προτάσεις των θεσμών για τα «κόκκινα» είναι κοινές. Τι υπάρχει στο βάθος και φοβούνται; Θεωρούν ότι η πρόσφατη ανακεφαλαιοποίηση δεν ήταν και τόσο ριζική;
Ναι, είναι κοινές. Συναρτώνται απολύτως με την αξιοπιστία, τη φερεγγυότητα και την ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Επομένως, κατά τους δανειστές, αν δεν γίνει αποδεκτός αυτός ο τρόπος διαχείρισης σε λίγο οι τράπεζες θα έχουν πρόβλημα. Διότι, όταν ένα τραπεζικό σύστημα έχει προβλέψεις για κόκκινα δάνεια 60% των κερδών –κέρδη σε εισαγωγικά, διότι δεν προέρχονται από καθαρές τραπεζικές εργασίες– δεν μπορεί να επιβιώσει. Γρήγορα, πιθανότατα, θα χρειαστούν νέα κεφάλαια πράγμα που θα είναι πάρα–πάρα πολύ άσχημο. Να λάβουμε υπόψη μας ότι το τραπεζικό σύστημα, διεθνώς, δεν είναι στα καλύτερά του και δέχεται πιέσεις από τα χρηματιστήρια και αυτό δυσκολεύει τα πράγματα.
Δεν θα έπρεπε να λαμβάνεται υπόψη ότι σύντομα η οικονομία θα αναπτύσσεται, επομένως και οι επιχειρήσεις θα μπορούν να εισπράττουν «κόκκινες» υποχρεώσεις;
Τα «κόκκινα» δάνεια δεν φαίνεται να μειώνονται, αυξάνονται ακόμη, αν και με μικρότερο ρυθμό. Τα σενάρια στηρίζονται στην υπόθεση ότι δεν πρέπει να αυξάνονται. Υπολογίζεται ότι οι τράπεζες θα αποσπάσουν ένα κομμάτι ρευστότητας από αυτά, σε βάθος χρόνου, ώστε να μπορέσουν να τα αξιοποιήσουν για την κανονική τους δραστηριότητα. Εάν πωληθούν αυτά τα δάνεια, μ’ αυτό τον τρόπο, αμέσως–αμέσως, οι τράπεζες θα πάρουν ένα ποσό 20% των δανείων και θα αποκτήσουν κάποια ρευστότητα.
Ποιος ο βασικός λόγος που η κυβέρνηση αντιδρά σθεναρά;
Μπορούμε να υποθέσουμε για κοινωνικούς και πολιτικούς λόγους. Υπάρχει μεγάλο πολιτικό κόστος όσον αφορά τα δάνεια των μεσαίων και μικρών επιχειρήσεων και των επαγγελματιών. Εκεί δίνει τη μάχη. Πέρα από πολιτικό κόστος, όμως υπάρχει και το κοινωνικό. Διότι οποιαδήποτε αναδιάρθρωση γίνει, θα δημιουργήσει προβλήματα ανεργίας στο μεσαίο χώρο, θα κλείσουν επιχειρήσεις. Ακόμη, μπορεί να πεις ότι η κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει να φτιάξει αυτό τον ενδιάμεσο φορέα διαχείρισης «κόκκινων» δανείων, δηλαδή, να συμμετάσχει και η ίδια στην αναδιάρθρωση των δανείων. Διότι, αν η κυβέρνηση δεν συμμετάσχει, δηλαδή στην αναδιάρθρωση εντέλει της ελληνικής οικονομίας, αναλαμβάνοντας βεβαίως και ένα μέρος του χρέους, το κόστος θα είναι μεγάλο. Θέλει, λοιπόν, η κυβέρνηση να έχει λόγο στην πορεία των αναδιαρθρώσεων, αλλά δεν είναι έτοιμη αυτή τη στιγμή, δεν έχει δημιουργήσει τον απαραίτητο μηχανισμό.

Αναγκαία η συμμετοχή της κυβέρνησης

Όμως, αν μια επιχείρηση είναι υπερχρεωμένη μεν, αλλά βιώσιμη, γιατί να λάβει περιθώριο ζωής από ένα Fund;
Εδώ ανακύπτει το μεγάλο θέμα που έλεγα πριν. Εάν υπάρχουν τέτοιες επιχειρήσεις, που με μια αναδιάρθρωση του χρέους, με μετοχοποίηση, με συμμετοχή νέων κεφαλαίων μπορεί να συνεχίσουν να δουλεύουν, αυτές πρέπει να κρατηθούν. Το πρόβλημα είναι ότι αυτές τις έχουμε αφήσει στους διαχειριστές και στις τράπεζες. Δηλαδή, η κυβέρνηση στο θέμα αυτό δεν έχει τη συμμετοχή που θα έπρεπε να έχει. Αν αφεθεί αυτό το έργο στις τράπεζες, αυτές λειτουργούν με ένα συγκεκριμένο τρόπο, ορισμένα κριτήρια. Κριτήρια χρηματοοικονομικά, τα οποία δεν μπορεί να είναι τα ίδια με τα κριτήρια ενός υπουργού Οικονομίας.
 Ένα τελευταίο. Αυτή η διαφωνία του ΔΝΤ που, μάλλον, δεν οδηγεί και σε βέτο, μήπως υπονοεί ότι θα αφήσει να υπάρξει συμφωνία και θα την ξαναδεί αργότερα, ανάλογα με τα νούμερα και κυρίως την πρόταση των Ευρωπαίων για το χρέος;
Πολύ πιθανόν να ισχύουν αυτά που λες, ιδίως το δεύτερο. Το ΔΝΤ μπορεί να βάλει αστερίσκους. Να πει ότι η συμφωνία είναι μεν αυτή, αλλά έχει τις επιφυλάξεις του. Ότι περιμένει να δει και τα του χρέους και από εκεί και πέρα να συμμετάσχει. Πάντως να φύγει αποκλείεται. Άκουσα τον Ρέγκλινγκ σήμερα, ο οποίος είπε να μην περιμένουμε γρηγορότερα από το Πάσχα την αξιολόγηση και από εκεί και μετά θα αρχίσει μια διαπραγμάτευση για το χρέος, η οποία θα έχει επιμήκυνση, περαιτέρω διεύρυνση της περιόδου χάριτος κτλ, κτλ.
Πρόσφατα άρθρα ( Οικονομία )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet