rixinger

Του Μπερντ Ρίξινγκερ*

Οι τοπικές εκλογές της Κυριακής 13 Μαρτίου (στα ομόσπονδα κρατίδια) αποτελούν μια πικρή οπισθοδρόμηση για την αριστερά και για όλους όσοι αγωνίζονται για κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία. Τα εκλογικά αποτελέσματα στη Σαξονία - Άνχαλτ, τη Βάδη - Βυρτεμβέργη και τη Ρηνανία - Παλατινάτο συνιστούν τομή στο πολιτικό τοπίο. Εδώ και αρκετά χρόνια έρευνες καταδεικνύουν μια δυνητική δεξιά δυναμική της τάξης του 15 με 20%. Το AfD (Εναλλακτική Για τη Γερμανία) κατόρθωσε να συνενώσει το δυναμικό αυτό, γεγονός που δεν αποτελεί αιτία επανάπαυσης, καθώς η εκλογική επιτυχία του αποτελεί μόνο την κορυφή του παγόβουνου. Βιώνουμε μια επικίνδυνη αύξηση της βίας από τα δεξιά ενάντια στους πρόσφυγες, ένα δεξιό πολιτιστικό πόλεμο. Ο μεγάλος κυβερνητικός συνασπισμός υιοθέτησε σταδιακά δεξιές θέσεις και οι Πράσινοι με τη συναίνεσή τους στον περιορισμό του δικαιώματος για άσυλο σηματοδοτούν ότι υπό την επίδραση του AfD ο πολιτικός λόγος συνολικά μετατοπίζεται προς τα δεξιά.

Ένα ανησυχητικό σημάδι

Πολλοί άνθρωποι, που βρίσκονται σε δυσχερή κοινωνική θέση και φοβούνται την κοινωνική περιθωριοποίηση, ψήφισαν δεξιά. Με την ψήφο τους έδωσαν στα κατεστημένα κόμματα ένα μάθημα και τιμώρησαν, κυρίως, τα κόμματα του μεγάλου κυβερνητικού συνασπισμού.
Σε όλες τις κοινωνικές, δημοκρατικές δυνάμεις πρέπει να σημάνει συναγερμός, καθώς το AfD αποτέλεσε την πρώτη επιλογή των εργατών/τριών και των συνδικαλιστικά οργανωμένων μισθωτών στη Σαξονία - Άνχαλτ και στη Βάδη - Βυρτεμβέργη. Θα πρέπει να προβληματίσει και εμάς και τα συνδικάτα, το γεγονός ότι ποσοστό μεγαλύτερο από το 15% των μελών σε συνδικάτα στη Βάδη – Βυρτεμβέργη και 24% στη Σαξονία -Άνχαλτ, αντίστοιχα, ψήφισαν AfD, παρόλο που το κόμμα αυτό έχει ένα εχθρικό προς το συνδικαλισμό πρόγραμμα.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι όλοι ρατσιστές ή εθνικιστές, πλην όμως, ενισχύουν ένα ρατσιστικό και δεξιό λαϊκιστικό κόμμα. Δεν καταφέραμε επαρκώς να καταστήσουμε σαφή τον αντικοινωνικό χαρακτήρα του AfD και να εμποδίσουμε τους ανέργους, τους χαμηλά αμειβόμενους και τα απειλούμενα με περιθωριοποίηση μεσαία στρώματα να υποκύψουν στο κοινωνικό αυτοματισμό και να στραφούν ενάντια στους πρόσφυγες. Ο Ρίκο Γκέπχαρτ εξέφρασε με επιτυχία την κεντρική πρόκληση: «Η μεγαλύτερη συνεισφορά που μπορούμε εμείς, ως αριστεροί, να προσφέρουμε ενάντια στη δεξιά τάση, είναι να ξανακερδίσουμε τους εργαζόμενους και τους άνεργους. Αυτό αποτελεί μια κοινωνική πρόκληση με υψηλό αντιφασιστικό αποτέλεσμα».

Επισφάλεια, ανταγωνισμός, ανασφάλεια

Η άνοδος των δεξιών λαϊκίστικων κομμάτων στην Ευρώπη μπορεί να εξηγηθεί μόνο υπό το πρίσμα της επισφάλειας, του αχαλίνωτου ανταγωνισμού και της καθημερινής ανασφάλειας. Γι’ αυτές τις εξελίξεις ευθύνονται τα κόμματα των χριστιανοδημοκρατών, των σοσιαλδημοκρατών και των πράσινων. Η ψαλίδα μεταξύ φτωχών και πλουσίων διευρύνεται όλο και περισσότερο, επειδή τα κόμματα αυτά κάνουν πολιτική για το 1% των μεγιστάνων του πλούτου. Εκατομμύρια άνθρωποι κινδυνεύουν εξαιτίας των μεταρρυθμίσεων στο συνταξιοδοτικό με «φτώχεια στα γηρατειά». Από την ίδρυσή του ο ιδιαίτερος ρόλος και το καθήκον του Ντι Λίνκε είναι να δίνει φωνή σε δημόσιο και κοινοβουλευτικό επίπεδο στους καταπιεσμένους και τους εκμεταλλευόμενους και να δίνει μαζί τους τη μάχη για τη βελτίωση της ζωής τους. Πρέπει και για εμάς να ηχεί συναγερμός, όταν δεν ολοκληρώνουμε με επιτυχία αυτό το έργο.
Αντιδράσαμε σωστά, όταν μετά τις εκλογές συζητήσαμε συλλογικά, αλληλέγγυα, κριτικά και δημιουργικά για το ποια συμπεράσματα μπορούν να εξαχθούν από τις τρεις εκλογικές αναμετρήσεις. Ένα πράγμα δεν θα κάνουμε, σίγουρα. Δεν θα αντιδράσουμε, αλλάζοντας πολιτική κατεύθυνση στο προσφυγικό, δεν θα προδώσουμε τις θεμελιώδεις μας αξίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δημοκρατία. Το δικαίωμα στο πολιτικό άσυλο δε γνωρίζει «ανώτατα όρια».
Δεν επιδιώκουμε υπό αυτές τις συνθήκες συμμαχίες σε επίπεδο κομμάτων, αλλά επικεντρώνουμε στην κινητοποίηση των πολιτών, σε κοινωνικές συμμαχίες, που διαφωτίζουν, που επιζητούν την αναμέτρηση με την πολιτική του AfD και την αποδόμηση των επιχειρημάτων του. Η ίδρυση της κίνησης «ξεσηκώσου ενάντια στο ρατσισμό» αποτελεί το σωστό σήμα. Κοινοβουλευτικές συμμαχίες ενάντια στα δεξιά λαϊκίστικα κόμματα εμπεριέχουν τον κίνδυνο μάλλον να εξαφανίσουν την κοινωνική κριτική των αιτίων της δεξιάς στροφής. Εάν το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα δεν τραβήξει χειρόφρενο και δεν αποφασίσει επιτέλους να κάνει κοινωνική πολιτική για όλους, θα έχει αποτύχει και στη μάχη ενάντια στη δεξιά στροφή.
Ως αριστερή αντιπολίτευση θα αυξήσουμε ακόμα περισσότερο την πίεση για τις δικές μας «κοινωνικές εγγυήσεις»: για μια δίχως τιμωρητικό χαρακτήρα ελάχιστη ασφάλεια, για μια αξιοπρεπή ελάχιστη σύνταξη, για αυξήσεις στους μισθούς, για καλές, σίγουρες, με περισσότερη αυτοδιαχείριση και λιγότερο χρόνο απασχόλησ��ς θέσεις εργασίας, αντί του μόνιμου άγχους και της υπαρξιακής αγωνίας, για κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων και την ενίσχυση των κοινωνικών υποδομών, για φθηνή στέγη, για καλύτερη υγειονομική περίθαλψη και παιδεία.

Η αλληλεγγύη το μόνο μας συμφέρον

Επιθυμούμε να πραγματοποιήσουμε όλα τα παραπάνω με όσους ανησυχούν για την δεξιά στροφή της κοινωνίας. Αυτό είναι που μας δίνει λίγη ελπίδα. Τα πρόσφατα κινήματα, όπως η καμπάνια Refuges Welcome και ο αγώνας ενάντια στο ρατσισμό και τη δεξιά βία, όπως επίσης και οι διαμαρτυρίες ενάντια στην TTIP, τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και τον αυταρχικό καπιταλισμό έχουν πολιτικοποιήσει πολλούς και ιδιαίτερα νέους ανθρώπους τους τελευταίους μήνες. Πολλοί νέοι άνθρωποι εγγράφηκαν στο κόμμα. Στα μεγάλα αστικά κέντρα με την εστίες αριστερών νέων το Ντι Λίνκε μεγαλώνει.
Όμως, εξαιτίας του αχαλίνωτου νεοφιλελεύθερου ανταγωνισμού, πολλοί άνθρωποι δεν βιώνουν την αλληλεγγύη στην καθημερινότητά τους και περιθωριοποιούνται, αντί να αντιστέκονται στην αντικοινωνική πολιτική και να παλεύουν ενάντια στον προκλητικό πλουτισμό των λίγων. Αποτελεί κεντρικό καθήκον μας, να προπαγανδίσουμε ότι η αλληλεγγύη είναι το μόνο μας συμφέρον και να υπογραμμίσουμε σαφώς την αντιπαλότητά μας στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές.
Βρισκόμαστε ως κοινωνία σε ένα σταυροδρόμι: είτε θα στραφούν μεγάλα τμήματα των ανέργων, των επισφαλώς εργαζομένων και των απειλούμενων μεσαίων στρωμάτων στο δεξιό λαϊκισμό, προετοιμάζοντας έτσι το δρόμο για μια ακόμα δραματικότερη, αντικοινωνική, αντιδημοκρατική, αυταρχική εξέλιξη, είτε θα περιθωριοποιηθεί ο άκρατος ανταγωνισμός και ο ατομισμός με την ταυτόχρονη δημιουργία μιας αλληλέγγυας κοινωνικής συμμαχίας ανέργων, επισφαλώς εργαζομένων και μισθωτών της μεσαίας τάξης.

Μια σύγχρονη ταξική πολιτική

Ο προσανατολισμός σε μια τέτοια συμμαχία αποτελεί το βασικό πυρήνα της στρατηγικής μας. Είναι, όμως, φανερό πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι αποτελεί μέγιστη πρόκληση η δημιουργία μιας σύγχρονης, χειραφετητικής, αντιρατσιστικής, φεμινιστικής, ταξικής πολιτικής, που θα προωθεί την αυτενέργεια και την αλληλεγγύη και θα ενώνει τους ανέργους, τους εργάτες, τους επισφαλώς εργαζόμενους, τις μονογονεϊκές οικογένειες και τη μεσαία τάξη, που κινδυνεύει με κοινωνική περιθωριοποίηση.
Με τον αγώνα ενάντια στην επισφάλεια, για την ενίσχυση του ρόλου του δημοσίου για ποιοτική στέγη, για παιδεία, υγειονομική περίθαλψη και φροντίδα για όλους και την ξεκάθαρη θέση για ριζική αναδιανομή του πλούτου, ως στρατηγική μας βάση, αρχίσαμε να ανοιγόμαστε, στοχεύοντας, ειδικά, σε έναν ολοένα αυξανόμενο αριθμό εργαζομένων, οι οποίοι απασχολούνται σε κοινωνικές δομές -έναν τομέα που απασχολούνται κυρίως γυναίκες. Αυτοί είναι που αισθάνονται στην εργασιακή τους καθημερινότητα, τα αποτελέσματα του νεοφιλελεύθερου προσανατολισμού στο άκρατο κέρδος και τον αχαλίνωτο ανταγωνισμό, ενώ ταυτόχρονα, η εργασία τους δε βρίσκει την ανάλογη κοινωνική αναγνώριση. Συλλογικά ως κόμμα, οφείλουμε να εντείνουμε την προσπάθειά μας να ριζώσουμε στην καθημερινότητα αυτών των ομάδων και ταυτόχρονα να εξελίξουμε τις δικές μας εναλλακτικές μεταρρυθμιστικές προτάσεις. Στα πλαίσια αυτά, οφείλουμε να θέσουμε επιθετικότερα το θέμα της αναδιανομής και να κηρύξουμε ανυποχώρητα τον πόλεμο στο 1% των υπερπλουσίων, καθώς και σε μια Καγκελάριο, της οποίας η καρδιά χτυπάει περισσότερο για τους πλούσιους κληρονόμους, παρά για τους πρόσφυγες.

Ένα κόμμα της «φροντίδας»

Χρειαζόμαστε μια δεύτερη έκδοση του «κόμματος της φροντίδας» (βλ. Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού). Μιλάμε πολύ με τον κόσμο, αντί να υλοποιούμε μαζί τους τις υποσχέσεις που συχνά δίνουμε και να τους καλούμε να κινητοποιηθούμε από κοινού. Αυτό δεν σημαίνει ότι πετάμε δοκιμασμένες αριστερές πρακτικές στα σκουπίδια. Μάλλον οφείλουμε να επαναφέρουμε προσεγγίσεις, να τις αναπτύξουμε και να κερδίσουμε νέες θετικές εμπειρίες, τόσο από εμάς τους ίδιους, όσο και από φιλικά προσκείμενα αριστερά κόμματα και οργανώσεις του εξωτερικού. Στη Στουτγκάρδη κερδίσαμε θετικές εμπειρίες από έναν αγώνα «πόρτα-πόρτα»: σε δια ζώσης συναντήσεις μάθαμε για τις εμπειρίες και τα προβλήματά πολιτών, παρουσιάσαμε τις θέσεις μας για μια προσιτή οικονομικά στέγη και τους καλέσαμε να φάμε μαζί πρωινό σε κατά τόπους συλλογικές κουζίνες Πριν ακόμα τις τοπικές εκλογές, είχαμε αρχίσει να εκπονούμε πρότυπα σχέδια οργάνωσης της διαμαρτυρίας για καυτά κοινωνικά θέματα, τα οποία θα ξεκινήσουν να υλοποιούνται αυτή τη χρονιά.
Ο πυρήνας της στρατηγικής μας είναι η οικοδόμηση του κόμματος από τη βάση και η συνυφασμένη με αυτό νέα πολιτική κουλτούρα και γλώσσα. Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη δεξιά στροφή και την κοινωνική αδιαφορία με μια πολιτική της ελπίδας, της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας.

*Ο Μπερντ Ρίξινγκερ είναι συμπρόεδρος του Ντι Λίνκε.

Μετάφραση από τη Neues Deutchland,
Φίλιππος Βαμβουκάκης
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet