giourgos

Του Κωστή Γιούργου

Επικαλούμενος το δικαίωμα όλων στην αγανάκτηση όταν η νοημοσύνη προσβάλλεται δημόσια και κατ’ επανάληψη, αναθέτω για λίγο την υπεράσπισή της στο θυμικό – όπως ο συντάκτης ενός ενδιαφέροντος άρθρου δημοσιευμένου στον αθηναϊκό τύπο στις 8 Νοεμβρίου 2012 με τον αγανακτισμένο τίτλο «Μπορεί να είναι τόσο ξεφτιλισμένοι οι Ευρωπαίοι;»
Η μεν κυρία, όποτε εκφέρει δημόσιο λόγο, όπως, π.χ., την περασμένη Κυριακή στο Mega, επιμένει στο ίδιο λογικό ατόπημα: τη μια στιγμή να κατηγορεί τον Αλέξη Τσίπρα για ανήκεστη ανικανότητα, προτρέποντάς τον να παραιτηθεί αμέσως, με τη διαπραγμάτευση στη μέση και με τους εταίρους να τρίβουν τα χέρια τους, και την αμέσως επόμενη να προτείνει σχηματισμό κυβέρνησης «μέσα από αυτή Βουλή», δηλαδή μαζί με το «τσίρκο της συγκυβέρνησης». Ο δε κύριος, παγιδευμένος στα δικά του «ναι μεν αλλά», επαναλαμβάνει με πληκτική εμμονή ότι «ο κ. Τσίπρας έχει διαψεύσει» τους πάντες και τα πάντα, ότι «τίποτα δεν πάει καλά», ότι δεν πάει άλλο «με αυτή την κυβέρνηση». Για να παραδεχτεί, στην επόμενη κιόλας φράση, ότι κι αλλιώς δεν γίνεται. Γιατί; Διότι, απλούστατα, «δεν μπορούμε να πάμε σε εκλογές αν δεν γίνει πρώτα αξιολόγηση», μετά την οποία πρέπει «να βρούμε [εμείς] εναλλακτικές λύσεις, γιατί αυτή η κυβέρνηση δεν πάει άλλο κ.λπ., κ.λπ.». Η στοιχειώδης νοημοσύνη, ακόμα και αν παραβλέψει προς στιγμή ότι η παραπάνω λογική εμπιστεύεται την αξιολόγηση σε μια κυβέρνηση «που δεν μπορεί να προχωρήσει άλλο», πώς πρέπει να αντιδράσει όταν θα έρθουν [αυτοί] να της παρουσιάσουν ως αποτυχημένη μια κυβέρνηση που θα έχει επιτύχει την αξιολόγηση για την οποία αυτοί κόπτονται;
Έτσι είναι, για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Για να λέμε, όμως, και τα πρόσωπα με τ’ όνομά τους, πρόκειται, βέβαια, για την κ. Γεννηματά και τον κ. Θεοδωράκη. Δύο παραλλαγές του ίδιου λογικού αδιεξόδου, που πρέπει, ωστόσο, να τους αναγνωριστεί το ελαφρυντικό ότι έχουν σοβαρούς λόγους να λένε ότι βιάζονται να πέσει η κυβέρνηση.

Κόπτονται να πέσει η κυβέρνηση

Στο πλήθος , απ’ την άλλη, όσων κόπτονται για το αντίθετο, και στο οποίο συγκαταλέγονται γνωστοί δημοσιολογούντες, ενδεικτικά οι κκ. Πρετεντέρης, Παπαχρήστος, Μανδραβέλης και Θεοδωρόπουλος, όσο κι αν η νοημοσύνη προσβάλλεται από τα γραφόμενά τους, οφείλει να τους αναγνωρίζει, αν μη τι άλλο, το δικαίωμα της γνώμης, στο μέτρο που οι διαστρεβλώσεις τους φέρουν όνομα και επώνυμο.
Διαβάζω με ενδιαφέρον τη στήλη «Δαιμονικά», που φιλοξενείται σταθερά στην «Εποχή» με την υπογραφή του «δικηγόρου του διαβόλου». Η δική μου ανάγνωση των προκλήσεων της ιστορικής συγκυρίας που ζούμε κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση από τις απόψεις της στήλης. Αλλά η αξία ή η απαξία τους δεν κρίνεται, φυσικά, από το ποια είναι η δική μου ιδέα γι’ αυτές. Αυτό δα έλειπε. Δεν ξέρω αν όλοι μας, πάντως πολλοί διδαχτήκαμε πολλά για την αξία του δημοκρατικού διαλόγου και για τις βλαπτικές συνέπειες της εμπάθειας από την εμπειρία μας ως πολιτικά όντα τον τελευταίο μισό αιώνα. Αλλού βρίσκεται η δική μου ένσταση, αν έχει κάποια αξία να ακουστεί. Τι εννοώ;
Σταχυολογώ από τα «Δαιμονικά» των πρώτων μηνών του 2016: 3 Ιανουαρίου, τίτλος: «Ο βασιλιάς της σκόνης», στο εδώλιο ο εκ των ηγετών των μνημονιακών κυβερνήσεων Αλέξης Τσίπρας. 24 Ιανουαρίου, τίτλος: «Ο διαχρονικός ρόλος του “συνετού” Γιάννη Δραγασάκη, στο εδώλιο ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης , που «διατήρησε τη χώρα στην τροχιά της νεοφιλελεύθερης ευρωζώνης ως απόλυτα εξαρτημένη οικονομική και πολιτική αποικία». 31 Ιανουαρίου, «Ο εξαίρετος κύριος Αντώνης Ρεπάνης!», στο εδώλιο ο Αλέξης Τσίπρας και ο ένας χρόνος «κυβέρνησης της αριστεράς». 28 Φεβρουαρίου, «Για την Κομμουνιστική Ανανέωση», στο εδώλιο, η «Εποχή» και ο Μπάμπης Γεωργούλας. 20 Μαρτίου, «Το όνειρο του Πάολο», στο εδώλιο η μεταλλαχθείσα αριστερά, που «διέλυσε τον αριστερό μας μύθο (sic) και μας προσγείωσε στη συμβιβασμένη σοσιαλδημοκρατία». 26 Μαρτίου, «Το κόμμα ως δεξιός ψάλτης της κυβέρνησης», στο εδώλιο, «ο γραμματέας της Κ.Ε. Πάνος Ρήγας». 3 Απριλίου, «Ο επιτελικός ρόλος του “θείου” Αλέκου», στο εδώλιο, ο «εξ απορρήτων άνθρωπος του προέδρου» Αλέκος Φλαμπουράρης. 10 Απριλίου, «Η δεύτερη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην τελική ευθεία», στο εδώλιο ο «χρήσιμος Τσίπρας και η στήριξή του από τους Σόιμπλε και Σαπέν». 17 Απριλίου, «Το χαμόγελο του Πιτσιόρλα», στο εδώλιο ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ , ο Γιάννης Δραγασάκης, και «τα πλατιά τους χαμόγελα» για τη συμφωνία πώλησης του ΟΛΠ, συνοδευόμενα «από την πολιτικά γελοία ατάκα του Αλέξη Τσίπρα για τη “συντόμευση του δρόμου του μεταξιού”». Πληκτική απαρίθμηση; Το περιεχόμενο, σας βεβαιώ, δεν είναι καθόλου πληκτικό. Αντίθετα προκαλεί σε αναστοχασμό των ιστορικών προκλήσεων ενώπιον των οποίων έθεσε την ελληνική Αριστερά η ανάληψη της κυβέρνησης από ένα κόμμα προερχόμενο από τους κόλπους της.
Αν από τα γραπτά μας κρινόμαστε όσοι γράφουμε, όλοι ανεξαιρέτως κρινόμαστε από τις πράξεις μας – και από τις παραλείψεις μας, βέβαια. Η νοημοσύνη μου επιμένει ότι «δικηγόρος του διαβόλου» δεν θα έπρεπε να παραλείπει όνομα και επώνυμο κάτω από τις τοποθετήσεις του, πολύ περισσότερο όταν αυτές αφορούν σε ονόματα και επώνυμα. Καλό να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, καλύτερο να ξέρουμε με το όνομά τους και τα πρόσωπα.

Χρήσιμη υπενθύμιση

Τελειώνω παραθέτοντας, αποσπασματικά, το άρθρο στο οποίο αναφέρθηκα ξεκινώντας. Στη συγκυρία των ημερών, αξίζει η υπενθύμιση. Ήταν, θυμίζω, Νοέμβριος του 2012, όταν, «Εν μέσω εντάσεων, το Ελληνικό Κοινοβούλιο ενέκρινε το πακέτο των πρόσθετων μέτρων που απαιτούσαν δανειστές και εταίροι προκειμένου να συνεχίσουν την απρόσκοπτη χρηματοδότηση της χώρας και να διατηρήσουν τη θέση της στην ευρωζώνη ...Όλοι θυμούνται τις προτροπές των γερμανών και άλλων ευρωπαίων πολιτικών να προχωρήσουμε πρώτα ώστε να απολαύσουμε στη συνέχεια έμπρακτη συμπαράσταση και αμέριστη βοήθεια ... Από την επομένη, ωστόσο, άρχισαν τα κόλπα. Ο Σόιμπλε μετέδωσε τις πρώτες αμφιβολίες για το χρόνο καταβολής της δόσης και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επίσης φανέρωσε την πίεση στο ζήτημα του χρέους. Ως γνωστόν το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών χρησιμοποίησε τις εκθέσεις του Ταμείου για να επιτύχει το κούρεμα των ιδιωτών την περασμένη άνοιξη. Και τώρα το Ταμείο επιστρέφει τα ίσα. Επειδή δεν θέλει να συνεχίσει να πληρώνει άλλο την Ελλάδα, αναδεικνύει το βάρος του χρέους ώστε να επιτύχει αυτό πια το κούρεμα του επίσημου χρέους, που θα επιβαρύνει τα ευρωπαϊκά κράτη και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ... Η αντιπαράθεση των δύο μερών είναι εμφανής διά γυμνού οφθαλμού ... Πιθανώς δε να αποτελέσει και ευκαιρία υπαναχωρήσεων από την πλευρά τους ... Η ελληνική πολιτική ηγεσία πρέπει να είναι προετοιμασμένη για μια προσχηματική κωλυσιεργία από την μεριά των εταίρων ... Αν επιχειρήσουν τέτοια προσβολή του αισθήματος του λαού δεν υπάρχει παρά ένας δρόμος, αυτός της οικειοθελούς αποχώρησης και αυτόματης ανατίναξης της ευρωζώνης. Οι ευρωπαίοι δεν μπορούν να παίζουν άλλο με τον ελληνικό λαό. Τελεία και παύλα...».
Σε μια απόλυτα κατανοητή έκρηξη προσβεβλημένης νοημοσύνης, ο έμπειρος αρθρογράφος του «Βήματος» πήρε όλη την ευθύνη των γραφομένων του, με όνομα και επώνυμο: Αντώνης Καρακούσης. Δεν τον έβλαψε. Ίσως μάλιστα και να τον ωφέλησε, αν υπήρξαν στιγμές που μπορεί να το ξανασκέφτηκε πριν κατακεραυνώσει τον Αλέξη Τσίπρα στην παραμικρή ευρω-παρέκκλιση. Καλό να θυμόμαστε τα πρόσωπα ότι έχουμε υπογράψει με όνομα και επώνυμο.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet