«ΜΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΠΟ ΔΕΝΤΡΑ»
Το τελευταίο ταξίδι

 

Επιμέλεια: Στράτος Κερσανίδης

Διαβάζοντας για την τελευταία ταινία του Γκας Βαν Σαντ, θυμήθηκα την «Μπαλάντα του Ναραγιάμα» του Σοέι Ιμαμούρα, που όταν την είχα δει το 1983 με είχε συγκλονίσει. Η ταινία του Ιμαμούρα μας μεταφέρει στα τέλη του 19ου αιώνα σε κάποιο χωριό της Ιαπωνίας. Εκεί η 70χρονη Ορίν, αφού τακτοποιεί τις οικογενειακές της υποθέσεις, φεύγει για να πεθάνει στο βουνό Ναραγιάμα. Σύμφωνα με το έθιμο, οι γέροι αποσύρονται στο βουνό για να πεθάνουν και για να μην είναι βάρος στις φτωχές οικογένειές τους.
Πώς είναι δυνατόν ένα τέτοιο θέμα να μη σε συναρπάσει. Και πώς είναι δυνατόν να μη σε συναρπάσει με το θέμα της η ταινία «Μια θάλασσα από δέντρα» του Γκας Βαν Σαντ, η οποία έκανε πρεμιέρα στο 68ο Φεστιβάλ των Κανών; Οι δύο ταινίες έχουν κοινό γεωγραφικό χώρο, την Ιαπωνία και κοινό θέμα, τον εκούσιο θάνατο. Στην περίπτωση του Ιμαμούρα πρόκειται για ανθρώπους ηλικιωμένους, στην περίπτωση του Βαν Σαντ πρόκειται για ανθρώπους που επιλέγουν το θάνατο ως λύτρωση.
Ο Άρθουρ Μπρέναν, έχοντας βιώσει την απώλεια της αγαπημένης του γυναίκας, αποφασίζει να δώσει τέλος στη ζωή του. Ως ο τέλειος τόπος για να πεθάνει κάποιος, θεωρείται ένα πυκνό δάσος το οποίο βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Φούτζι. Λένε πως όποιος μπει μέσα στο δάσος με σκοπό να πεθάνει πρέπει να είναι αποφασισμένος, επειδή εάν μετανιώσει δύσκολα μπορεί να επιστρέψει, αφού το δάσος είναι τόσο πυκνό που σε κρατάει σφιχτά στην αγκαλιά του. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ο Τακούμι, ο οποίος αποφάσισε να γυρίσει πίσω. Η συνάντηση του Άρθουρ μαζί του θα είναι καθοριστική, αφού θα αποφασίσει να τον βοηθήσει να βρει το δρόμο της επιστροφής.
Ο σεναριογράφος Κρις Σπάρλινγκ λέει: «Όταν διάβασα για το δάσος αυτό, μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα μιας μυστηριώδους, βαθιά πνευματικής αλλά και ανατριχιαστικής τοποθεσίας. Μου φάνηκε σαν κάτι το απόκοσμο. Μου έκανε επίσης εντύπωση ότι οι άνθρωποι που πάνε εκεί, ταξιδεύουν τεράστιες αποστάσεις για να φτάσουν, έχοντας ως μοναδικό στόχο να αυτοκτονήσουν. Βρήκα συναρπαστικό το ότι κάποιος μπορεί να πάρει μια τόσο σοκαριστική απόφαση, να ταξιδέψει εκατοντάδες χιλιόμετρα, συναντώντας πολλούς ανθρώπους καθ’ οδόν και έχοντας όλων των ειδών τις εμπειρίες, και παρόλα αυτά να μην αλλάξει την απόφασή του».
Όμως η ταινία, εκτός από ένα ταξίδι αυτογνωσίας και επαναπροσδιορισμού είναι και μια ματιά στις ανθρώπινες σχέσεις. Παρακολουθούμε σε φλας μπακ τις σκέψεις και τις αναμνήσεις του Άρθουρ από το γάμο του με την Τζόαν. Τα προβλήματα που δημιουργούνται στα ζευγάρια μετά από πολλά χρόνια συμβίωσης.
Ο πρωταγωνιστής, Μάθιου Μακ Κόναχι, λέει για τον Γκας Βαν Σαντ: «Έχει την αυτοπεποίθηση να μην πει τίποτα αν όλα πάνε καλά, αλλά και να σου ζητήσει να κάνεις κάτι ξανά και ξανά μέχρι να το πετύχεις. Η ταινία θα μπορούσε να ήταν πολύ σκοτεινή και δύσκολη. Αλλά ο Γκας έψαξε τρόπους να φέρει αισιοδοξία και ανάλαφρες στιγμές στην αφήγηση, ακόμη και χιούμορ. Απόλαυσα τη συνεργασία μαζί του και του είχα απόλυτη εμπιστοσύνη να πει την αλήθεια της ιστορίας».

strakersan@gmail.com http://kersanidis.wordpress.com

 

Μια Ανάσταση και... μια Επανάσταση

 

Η φετινή συγκυρία που η Πρωτομαγιά συμπίπτει με το Πάσχα, δηλαδή η πιο σημαντική γιορτή του εργατικού κινήματος συμπίπτει με τη μεγαλύτερη γιορτή των ορθοδόξων χριστιανών, μου δίνει την ευκαιρία, σε ένα κείμενο, να ασχοληθώ με δύο ταινίες οι οποίες έχουν ως θέμα την Ανάσταση, η μία, και την Επανάσταση, η άλλη. Mάλιστα η πρώτη μέσα από τη χριστιανική μυθολογία εξελίσσεται σε ένα αστυνομικό φιλμ εποχής, ενώ η δεύτερη μέσα από τα ιστορικά γεγονότα της Γαλλικής Επανάστασης είναι μια ξεκαρδιστική κωμωδία.
Στην «Ανάσταση» (Risen) του Κέβιν Ρέινολτς παρακολουθούμε τα όσα προηγήθηκαν και τα όσα ακολούθησαν την Ανάσταση του Ιησού. Ο ρωμαίος στρατιωτικός Κλάβιος και ο υπασπιστής του Λούκιος έχουν πάρει εντολή από τον Πόντιο Πιλάτο να ανακαλύψουν τι απέγινε το σώμα του νεκρού Ιησού. Ο Πιλάτος θέλει να βρεθεί το σώμα το συντομότερο, ώστε να σταματήσουν οι φήμες οι οποίες μιλούν για ανάσταση του νεκρού και να αποφευχθούν έτσι οι πιθανές εξεγέρσεις. Μια άκρως ενδιαφέρουσα και ανατρεπτική προσέγγιση, η οποία αντιμετωπίζει το κείμενο του κατά Μάρκον Ευαγγελίου, ως μια υπόθεση μυστηρίου η οποία πρέπει να διαλευκανθεί.
«Θέλαμε να κάνουμε κάτι τελείως διαφορετικό απ’ ό,τι έχει γίνει μέχρι τώρα, οπότε σκέφτηκα να κάνω μια ταινία για την ανάσταση του Ιησού σαν ταινία μυστηρίου», λέει ο σκηνοθέτης. Και συνεχίζει: «Κάποιοι μπορούν να αξιοποιήσουν την ταινία ως ένα όχημα για το δικό τους πνευματικό ταξίδι. Άλλοι απλώς θα απολαύσουν την ιστορία μέσα από μια καθαρά κινηματογραφική οπτική».
Στην ταινία «Πάμε για Επανάσταση;» (Les visiteurs: La Revolution) του Ζαν Μαρί Πουαρέ ταξιδεύουμε στα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης και πιο συγκεκριμένα στα τρομερά χρόνια της Τρομοκρατίας. Εκεί μεταφέρονται, ταξιδεύοντας στο χρόνο, ο Γκοντεφρόι ντε Μοντμιρέ και ο υπηρέτης του, Ζακουίγ Παπάρας (κατά τους μεταφραστές). Εκεί βλέπουμε πως οι πρόγονοι του δεύτερου, οι οποίοι έχουν ταχθεί με την Επανάσταση, καταλαμβάνουν το κάστρο και την περιουσία των αριστοκρατών προγόνων του πρώτου, οι οποίοι το σκάνε αφού η ζωή τους κινδυνεύει. Η ταινία αποτελεί τη συνέχεια της προ εικοσαετίας μεγάλης επιτυχίας, με τους ίδιους πρωταγωνιστές (Ζαν Ρενό και Κριστιάν Κλαβιέ) να υποδύονται του ίδιους κωμικούς ταξιδιώτες του χρόνου, οι οποίοι πάνε πίσω στο παρελθόν.
Με κόστος 25 εκατομμυρίων ευρώ, οι παραγωγοί φιλοδοξούν να επαναλάβουν την επιτυχία της πρώτης ταινίας, η οποία είχε κόψει 20 εκατομμύρια εισιτήρια.


Σ. Κ.

 

 

 

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

 

«Η γιορτή της μητέρας» (Mother’s day) του Γκάρι Μάρσαλ: Πέντε γυναίκες άμεσα σχετιζόμενες με τη μητρότητα είναι οι ηρωίδες αυτής της ταινίας, στην οποία ο Γκάρι Μάρσαλ αποτίει φόρο τιμής στη Γιορτή της Μητέρας. Πέντε γυναίκες οι ιστορίες των οποίων συνδέονται μεταξύ τους. Οι γυναίκες αυτές καλούνται, μια βδομάδα πριν από τη Γιορτή της Μητέρας, να αποδείξουν τη δύναμη του μητρικού δεσμού, να γιορτάσουν η καθεμία με τον τρόπο της και να αναδείξουν το ηρωικό κομμάτι του ρόλου τους, ως μητέρες. Μια τρυφερή κωμωδία με ένα πολύ δυνατό καστ.


«Ο κυνηγός: Η μάχη του χειμώνα» (The huntsman winter’s war) του Σεντρί Νικολά Τρογιάν: Περιπέτεια φαντασίας που αφηγείται το πόσο δεμένη είναι η μοίρα του κυνηγού Έρικ με τη βασίλισσα Ραβένα, διευρύνοντας έτσι τα όσα γνωρίζαμε για την ταινία «Η Χιονάτη και ο Κυνηγός» που σκηνοθέτησε το 2012 ο Ρούπερτ Σάντερς. Η Ραβένα προδίδει την καλόκαρδη αδελφή της Φρέια, βασίλισσα του χιονιού, η οποία καταφεύγει σε μια χώρα του βορρά. Στο στρατό της περιλαμβάνονται ο Έρικ και η Σάρα. Η σύγκρουση ανάμεσα στις δύο βασίλισσες έρχεται και το Κακό απειλεί τον κόσμο. Όλα αυτά συμβαίνουν πριν από όσα γνωρίζουμε, δηλαδή το θάνατο της κακιάς Ραβένα από το ξίφος της Χιονάτης.

«Ράτσετ και Κλανκ» (Rutchet and Clank) των Κέβιν Μουνρό και Τζέρικα Κλέλαντ: Ο Πρόεδρος Ντρεκ είναι ένας μοχθηρός εξωγήινος ο οποίος απειλεί να καταστρέψει ολόκληρο το γαλαξία Σολάνα. Ο Ράτσετ, ο τελευταίος Λόμπαξ, και ο Κλανκ, ένα ρομπότ, αναλαμβάνουν να σώσουν την κατάσταση. Ταινία κινουμένων σχεδίων η οποία βασίζεται σε δημοφιλές βιντεοπαιχνίδι.

«Το τελευταίο μας τάνγκο» (Un tango mas) του Τζέρμαν Κραλ: Ντοκιμαντέρ το οποίο καταγράφει μέσα από άφθονη μουσική επτά δεκαετίες της καριέρας των θρύλων του αργεντίνικου τάνγκο, Χουάν Κάρλος Κόπες και Μαρία Νιέβες. Ο 84χρονος Κόπες συνάντησε με την 81χρονη Νιέβες όταν εκείνος ήταν 17 και εκείνη 14. Χόρεψαν μαζί για περισσότερα από 50 χρόνια και η σχέση τους πέρασε από πολλές διακυμάνσεις.

Χτύπησε ο Δαίμων: Την προηγούμενη εβδομάδα, ο σκηνοθέτης της ταινίας «Έρωτας δίχως αύριο», μετατράπηκε από Όλε Κρίστιαν Μάντσεν σε Όλε Κρίστιαν… Άντερσεν. Ζητώ την κατανόησή σας.

Σινεφίλ
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet