ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ – Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ
Ανοίξτε τις πόλεις

Migrants and refugees wait at a promenade after their arrival at the port of Piraeus, near Athens, on Tuesday, Dec. 29, 2015. More than a million people hoping to escape war and poverty have made their way into Europe this year, according to migration monitors, but attention has been focused on two more common routes - across the Aegean Sea from Turkey to Greece or across the Mediterranean from Libya to Italy. (AP Photo/Yorgos Karahalis)

Εκδήλωση για την επόμενη μέρα του προσφυγικού διοργάνωσε την περασμένη Δευτέρα το πειραϊκό δημοτικό δίκτυο «Το λιμάνι της αγωνίας», καλώντας στη συζήτηση τις αρχές αυτοδιοίκησης της περιοχής, τους επαγγελματικούς φορείς της πόλης, τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης και τους δημότες.
«Θέλουμε να λύσετε το πρόβλημα των χαρτιών προσωρινής παραμονής που έχουν λήξει. Φοβόμαστε μήπως συλληφθούμε αν μετακινηθούμε από το λιμάνι στις δομές φιλοξενίας. Αισθανόμαστε όμηροι», εξήγησε στην εκδήλωση ο Χουμαγιούμ, εκπρόσωπος των Αφγανών από το λιμάνι του Πειραιά. Μόνο και μόνο από αυτό έγινε φανερό ότι ακόμα δεν βρισκόμαστε στην επόμενη μέρα, όπως τόνισαν και πολλοί ομιλητές. «Η επόμενη μέρα είναι οι οργανωμένες δομές φιλοξενίας, η μεθεπόμενη είναι η ένταξη», επισήμανε και ο Σωτήρης Αλεξόπουλος από την Παμπειραϊκή Πρωτοβουλία στην ομιλία του.
«Δεν έχουμε τους απαραίτητους πόρους, τις υποδομές και τη γνώση για την ένταξη μεγάλων αριθμών προσφύγων. Είναι σημαντικό, όμως, ότι έχουμε την πρόθεση», δήλωσε ο δήμαρχος του Πειραιά, Γιάννης Μώραλης, υπογραμμίζοντας την ανάγκη κεντρικού σχεδιασμού που θα κάνει την κατανομή στους δήμους. Κριτική στην έλλειψη του κράτους άσκησαν και ο δήμαρχος Κερατσινίου, Χρήστος Βρεττάκος και ο δήμαρχος Νίκαιας, Γιώργος Ιωακιμίδης, όπως και για τα μεγάλα κέντρα φιλοξενίας που δημιουργούν τον κίνδυνο της γκετοποίησης.
«Αν οι δήμαρχοι παίρνατε κόσμο, δεν θα είχαμε μεγάλους καταυλισμούς», σχολίασε σχετικά ο Νίκος Μπελαβίλας από το «Καλώς τους». Απάντηση για την έλλειψη κράτους έδωσε και ο υπουργός Ναυτιλίας, Θοδωρής Δρίτσας: «Όλοι λένε ότι δεν υπάρχει κράτος. Όμως, παρά τα μειονεκτήματα, αυτό το κράτος οργάνωσε τη διάσωση 130.000 ανθρώπων που πνίγονταν, χωρίς καμία απώλεια. Αυτό το κράτος οργάνωσε την καταγραφή και ταυτοποίηση 1.000.000 ανθρώπων».

Επικοινωνία με τους πρόσφυγες

Παρά τις διαφωνίες που μπορεί να υπήρξαν, όλοι διατύπωσαν προτάσεις για την ένταξη των προσφύγων. Βασικό στοιχείο που επισημάνθηκε είναι η ανάγκη συνεννόησης με τους πρόσφυγες, ώστε να πειστούν ότι τα σύνορα θα παραμείνουν κλειστά και έτσι να μεταβούν στις δομές φιλοξενίας. Οι δομές θα πρέπει να καταστούν μικρότερες, μέσα στον αστικό ιστό, προκειμένου να μην γίνουν γκέτο και να τις δεχθεί η κοινωνία.
«Να μην φοβηθούμε να αναπτύξουμε μοντέλα αυτοργάνωσης στα κέντρα φιλοξενίας, να περάσουμε από τα συσσίτια σε μορφές αυτοδιαχείρισης, πχ να παρέχουμε υλικά και εγκαταστάσεις που θα αναλάβουν οι ίδιοι», πρόσθεσε ο αντιπεριφερειάρχης Πειραιά, Γιώργος Γαβρίλης.

Εκπαίδευση και εργασία

Απαραίτητο στοιχείο ένταξης αναγνωρίσθηκε από όλους πως αποτελεί η εκπαίδευση. Παρά την επιθυμία για γρήγορη ενσωμάτωση στα γενικά σχολεία, κάτι τέτοιο είναι πρακτικά πολύ δύσκολο, όπως επισημάνθηκε από τον Νίκο Μπελαβίλα. «Πρώτα θα πρέπει να υπάρξει μια προένταξη μέσα στις δομές φιλοξενίας με μαθήματα ελληνικών και αγγλικών και από του χρόνου το καλοκαίρι να προχωρήσουν στα γενικά σχολεία».
Όσον αφορά την εργασία των προσφύγων παράθεσε την ιδέα του δημάρχου της Λέσβου για δουλειά των προσφύγων στη γεωργία και στα χωριά που έχουν ερημώσει. Τη δυνατότητα αυτοργάνωσης των προσφύγων και στον τομέα της οικονομίας, όπως έπραξαν παλαιότεροι μετανάστες, επισήμανε ο Περικλής Διακουμάκος από το Επιμελητήριο Πειραιά. Ενώ ο Εμπορικός Σύλλογος, αφού τόνισε πως είναι ψευδή τα δημοσιεύματα που θέλουν να θίγεται το εμπόριο από τους πρόσφυγες, στάθηκε επιφυλακτικός στο ζήτημα, λόγω της μεγάλης ανεργίας στη χώρα. Για αυτόν το λόγο ο Γιώργος Γαβρίλης πρότεινε τη συνεννόηση με τα συνδικάτα για να αποφευχθεί η αντιπαλότητα.

Σημαντική παρακαταθήκη

Άμεσα υλοποιήσιμες προτάσεις για την ένταξη των προσφύγων κατέθεσε ο Γιώργος Μακρυνός, από τη δημοτική αρχή του Κορυδαλλού, για την αξιοποίηση των συμβουλίων ένταξης μεταναστών του Καλλικράτη και για τους πρόσφυγες, όπως και τη διοργάνωση αθλητικών δραστηριοτήτων για τη γνωριμία της κοινωνίας μαζί τους, στη λογική του «Πιάσε το χέρι μου».
Ιδέες και προτάσεις ακούστηκαν πολλές, άλλες άμεσες, άλλες πιο δύσκολα υλοποιήσιμες, εμφανής ήταν όμως η διάθεση συνεργασίας για το προσφυγικό, γεγονός που υπάρχει ήδη σαν παρακαταθήκη, όπως αναγνώρισαν όλοι. Τη δύναμη της αλληλεγγύης τόνισε και ο δήμαρχος Περάματος, Γιάννης Λαγουδάκης, μεταφέροντας την εμπειρία του από το κέντρο φιλοξενίας του Σχιστού, όπως και το πλεονέκτημα που προκύπτει για την κοινωνία από τη διαβίωση με τους πρόσφυγες. «Δεν προσφέραμε μόνο εμείς στους πρόσφυγες, αλλά και εκείνοι. Μας έδωσαν πάλι την ανθρωπιά και ανταλλάσσουμε στοιχεία πολιτισμού».

 

ΚΑΤΑΛΗΨΗ CITY PLAZA
Μια μεγάλη οικογένεια

city plaza
«Είμαστε σαν μια μεγάλη οικογένεια εδώ, η ατμόσφαιρα που επικρατεί είναι πολύ καλή και συμβιώνουμε όλοι μαζί, καθαρίζοντας, μαγειρεύοντας κτλ», περιγράφει η Σουφρία στην «Εποχή» για τη διαμονή της στην κατάληψη του εγκαταλελειμμένου ξενοδοχείου City Plaza. Η ίδια ήρθε από τη Συρία με τα παιδιά της και τα εγγόνια της. Αφού ταξίδεψαν κατά μήκος των τουρκικο-συριακών συνόρων πέρασαν στην Σμύρνη και από εκεί στη Λέσβο. Ερχόμενη με την οικογένειά της στην Αθήνα, πήγαν σε κέντρο φιλοξενίας, αλλά τους είπαν ότι δεν είχαν χώρο. Έτσι πήραν το δρόμο για την Ειδομένη, όπου παρέμειναν για 23 μέρες μήπως ανοίξουν τα σύνορα. Τελικά γύρισαν άπραγοι στο λιμάνι του Πειραιά και από εκεί βρέθηκαν, μετά από τόσες κακουχίες, στις αξιοπρεπείς συνθήκες της κατάληψης πριν από λίγες μέρες.
Η όμορφη εικόνα που έχει η Σουφρία και η οικογένειά της για την κατάληψη δεν οφείλεται μόνο στις ταλαιπωρίες που πέρασαν, ζώντας στις λάσπες της Ειδομένης, αλλά όντως πρόκειται για ένα χώρο πλήρως εξοπλισμένο, ιδανικό για το σκοπό που σκέφτηκε να τον χρησιμοποιήσει η Πρωτοβουλία αλληλεγγύης στους πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες. Τη μεγαλύτερη απόδειξη, άλλωστε, της καλής ατμόσφαιρας  αποτελούν τα γέλια των παιδιών που ακούγονται σε όλο το χώρο και η απίστευτη κοινωνικότητά τους με όλους τους ανθρώπους.
«Υπάρχουν εγκαταλελειμμένα κτίρια και ταυτόχρονα εγκαταλελειμμένοι άνθρωποι. Τι κάνεις; Τους αφήνεις να κοιμούνται στο δρόμο, ενώ υπάρχουν άδειοι χώροι να τους στεγάσουν;» εξηγεί με τον πλέον απλό τρόπο η Γεωργία Νικολοπούλου από την Πρωτοβουλία, το πώς πάρθηκε η απόφαση της κατάληψης. Ο χώρος είχε μείνει αναξιοποίητος εδώ και έξι χρόνια και όταν έγινε στέγη για τους πρόσφυγες την προηγούμενη Παρασκευή εμφανίστηκε η ιδιοκτήτρια, που ζητούσε την αποχώρησή τους, αφού, σύμφωνα με την ίδια, επιθυμεί να το πουλήσει. «Προτού απευθυνθεί σε εμάς, θα πρέπει να λύσει τα ζητήματα που εκκρεμούν με τους εργαζόμενους του πρώην ξενοδοχείου, καθώς έχει προσφύγει στα δικαστήρια γιατί δεν είχε δεχτεί να πουλήσει το φορητό εξοπλισμό για να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους», επισημαίνει η αλληλέγγυα Λουκία Κοτρωνάκη, για το ό,τι ο χώρος ήταν και θα συνέχιζε να είναι εγκαταλελειμμένος λόγω αυτού. Σημαντικό να σημειωθεί είναι ότι η Επιτροπή των Εργαζομένων του ξενοδοχείου, που τους ανήκει ο εξοπλισμός και τα υπόλοιπα του ξενοδοχείου που χρησιμοποιούνται, έχει βγάλει ανακοίνωση δηλώνοντας την αλληλεγγύη τους στο εγχείρημα και στους πρόσφυγες.

Μάθημα συνύπαρξης

Στο χώρο φιλοξενούνται μέχρι στιγμής, περίπου 200 άτομα, κυρίως οικογένειες με παιδιά, αλλά και μονογονεϊκές οικογένειες, 8 ασυνόδευτα ανήλικα και άτομα με ειδικές ανάγκες, που πριν διέμεναν στο λιμάνι του Πειραιά, στο Ελληνικό και στη πλατεία Βικτορίας. Η χωρητικότητα της κατάληψης είναι περίπου 500 άτομα, όμως θα υπάρχει μέριμνα, σύμφωνα με τον Νασίμ Λομανί από την Πρωτοβουλία, να μένουν πάντα κάποια δωμάτια κενά για έκτακτες περιπτώσεις, ανθρώπους που έρχονται από τα νησιά και ευάλωτες ομάδες.
Ένα πολύχρωμο μωσαϊκό παίρνει πνοή στην κατάληψη. Άνθρωποι από την Συρία, το Αφγανιστάν, το Ιράν, το Ιράκ, το Κουρδιστάν και αλλού, μαζί με τις ομάδες τις Πρωτοβουλίας (Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Ροσινάντε, ΑΡΑΝ, Ο.Ν.Ρ.Α. Ανασύνθεση κ.ά) και τους ανεξάρτητους εθελοντές από Ελλάδα και εξωτερικό συναποφασίζουν στις γενικές συνελεύσεις και οργανώνουν τη λειτουργία του χώρου, παραδίδοντας μαθήματα αρμονικής συνύπαρξης.
Στην κατάληψη, αν και μετρά μόλις λίγες μέρες ζωής, έχει ήδη διαμορφωθεί παιδότοπος, ομάδες καθαρισμού και μαγειρέματος, αποθήκη, μετάφραση, γραμματεία, ιατρείο που δέχεται τους ενήλικες κάθε Τετάρτη και τα παιδιά κάθε Πέμπτη, με διάθεση γιατρών, βέβαια, κάθε μέρα σε περίπτωση επείγοντος περιστατικού. Ακόμα, στα άμεσα σχέδια είναι και η οργάνωση μαθημάτων τόσο για τα παιδιά, όσο και για τους ενήλικες, με κάποιες προσπάθειες να έχουν αρχίσει από τώρα να υλοποιούνται.
«Αλληλεγγύη, συνύπαρξη, αυτοοργάνωση», τονίζει ο Νασίμ Λομανί τις αρχές που διέπουν την κατάληψη, καθώς και τους «κανόνες καλής συμβίωσης» που συναποφασίστηκαν, όπως ότι όλοι καθαρίζουν τον χώρο τους και τον σέβονται, αλλά και ότι οποιαδήποτε μορφή βίας, ή παράνομη ενέργεια απαγορεύεται και όσοι δεν το τηρούν, αποβάλλονται από το χώρο.

«Κάποια προβλήματα ακόμα υπάρχουν, όπως με το ηλεκτρικό κάποιες φορές ή ότι δεν υπάρχουν αρκετοί μεταφραστές, αλλά σίγουρα θα λυθούν», περιγράφει ο Ραπί, 25χρονος πρόσφυγας από τη Συρία, που μετέχει στην ομάδα μετάφρασης. «Όλες οι εθνικότητες εδώ ζούμε αρμονικά. Οι συμπλοκές που δείχνουν τα κανάλια δεν έχουν να κάνουν με τις εθνικότητες, αλλά με μεμονωμένους ανθρώπους που τα προκαλούν αυτά και  τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν παντού», εξηγεί γιατί δεν επικρατεί η εικόνα έντασης που πολλές φορές παρουσιάζουν τα Μέσα.

Αντίδοτο στην ξενοφοβία

Εκτός των πολύ καλών εγκαταστάσεων και της οργάνωσης της κατάληψης, ιδιαίτερα θετικό στοιχείο αποτελεί το γεγονός ότι βρίσκεται μέσα στον ιστό της πόλης, ώστε οι άνθρωποι να μην γκετοποιούνται, να βρίσκονται κοντά στις υπηρεσίες και να επικοινωνούν με την κοινωνία, της οποίας θα γίνουν κομμάτι.
«Ο μόνος τρόπος για να μπορέσεις να αναχαιτίσεις το φασισμό είναι να μην τον φοβάσαι. Η λογική που λέει ότι βάζουμε τους μετανάστες εκτός πόλεων, έξω από το δημόσιο βλέμμα, για να αποτραπεί η εμφάνιση ρατσιστικών αντιδράσεων, είναι απολύτως λανθασμένη και αυτό έχει αποδειχτεί στην πράξη. Όταν υπάρχει αλληλεγγύη και οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους είναι ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης των ρατσιστικών φαινομένων», σύμφωνα με την Λουκία Κοτρωνάκη. Άλλωστε, παρότι στην περιοχή παλαιότερα έχουν σημειωθεί πολλά ρατσιστικά περιστατικά, πολλοί κάτοικοι έχουν δείξει έμπρακτα την αλληλεγγύη τους, προσφέροντας πράγματα, και σίγουρα νιώθουν ανακούφιση όταν βλέπουν τις οικογένειες με τα παιδιά να έχουν μια στέγη και να μην είναι στο δρόμο, όπως επισημαίνει και η Γεωργία Νικολοπούλου.

Αναμονή

Το μόνο αρνητικό που συνεχίζει να ακολουθεί τους πρόσφυγες, κάτω και από αυτές τις συνθήκες, είναι το ζήτημα της αναμονής για να μάθουν ποιο θα είναι το μέλλον τους. Όλοι περιμένουν να περάσουν από συνέντευξη μέσω skype, στο οποίο όμως δεν τους απαντούν, είτε για επανένωση με την οικογένειά τους, όπως η Σουφρία που έχει τον άντρα της στη Γερμανία, είτε για μετεγκατάσταση, όπως ο Ραπί: «Δεν με νοιάζει που θα πάω, αρκεί το μέρος να είναι ασφαλές και να συνεχίσω τις σπουδές μου στην Πολιτική Επιστήμη».

 

ΚΑΤΑΛΗΨΗ 5ΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ
Αυτοργάνωση των προσφύγων

sxoleio

μοτο:
«Εδώ στο σχολείο είναι πολύ καλύτερα από τον καταυλισμό της Χίου ή το λιμάνι του Πειραιά. Είναι τελείως διαφορετικό να έχεις ένα δωμάτιο να μείνεις, κι ας μην είσαι μόνος σου, και άλλο πράγμα να μένεις στο δρόμο σε μια σκηνή. Εδώ νιώθω ασφάλεια», Αχμέτ

«Εδώ στο σχολείο είναι πολύ καλύτερα από τον καταυλισμό της Χίου ή το λιμάνι του Πειραιά. Είναι τελείως διαφορετικό να έχεις ένα δωμάτιο να μείνεις, κι ας μην είσαι μόνος σου, και άλλο πράγμα να μένεις στο δρόμο σε μια σκηνή. Εδώ νιώθω ασφάλεια», εξηγεί ο Αχμέτ, ο νεαρός σεφ της κατάληψης που ήρθε από τη Συρία, όταν η πόλη που ζούσε και το ξενοδοχείο στο οποίο ασκούσε το επάγγελμά του καταστράφηκαν από τον πόλεμο.
Την ίδια εντύπωση για τον χώρο έχει και η Αμπίρ, δασκάλα αγγλικών από τη Συρία, που ήρθε στην Ελλάδα πριν δυο μήνες με τα δύο της παιδιά (τα άλλα δύο βρίσκονται με τον άντρα της στη Γερμανία). «Είναι καλύτερα και γιατί εδώ δεν έχουμε κάποιον να μας διατάζει όλη την ώρα τι να κάνουμε και τι όχι».
Αυτό είναι και το βασικό πνεύμα της κατάληψης του 5ου σχολείου Εξαρχείων, σύμφωνα με τον Κάστρο από τη Συριακή Κοινότητα, ότι οι πρόσφυγες αυτοργανώνονται και διαχειρίζονται μόνοι τους τη ζωή τους και τον χώρο τους.

Η προϊστορία της κατάληψης

Η κατάληψη λειτουργεί εδώ και λίγους μήνες, όμως η γέννηση της ιδέας ξεκίνησε πιο πριν στη Μυτιλήνη, όπως μας αφηγείται ο υπεύθυνος από το Σύλλογο των σύρων μεταναστών. Τότε είχαν την κατάληψη στο εργατικό κέντρο του νησιού, από όπου όμως αποχώρησαν μετά από παρέμβαση του ΚΚΕ. Μαζί με τις ευάλωτες ομάδες που φιλοξενούνταν εκεί (άρρωστοι, φτωχοί, μονογονεϊκές οικογένειες κτλ) μεταφέρθηκαν σε μια μονοκατοικία για ένα διάστημα, μετά από συμφωνία με τον ιδιοκτήτη, και από εκεί στην Αθήνα.
Ο σύλλογος προσπαθούσε να πείσει τους πρόσφυγες τότε να μην πάνε προς την Ειδομένη γιατί τα σύνορα θα έκλειναν. Παρόλο όμως τους κακούς οιωνούς για το ταξίδι, η επιθυμία να ζήσουν στην Ευρώπη, και οι περισσότεροι να επανενωθούν με τις οικογένειές τους, ήταν μεγαλύτερη. Τελικά δεν τα κατάφεραν και γύρισαν πίσω, χωρίς να έχουν που να μείνουν. Η Συριακή Κοινότητα ήρθε σε συνεννόηση με το Nosotros και για λίγες μέρες έμειναν εκεί, ενώ 62 οικογένειες φιλοξενούνται ακόμα σε σπίτια που διέθεσαν άνθρωποι μετά το ιντερνετικό κάλεσμα που έγινε. Καθώς ο κόσμος αυξανόταν, η παραμονή στο στέκι ήταν αδύνατη και λόγω της παράδοσης στη Συρία ότι τα σχολεία φιλοξενούν κόσμο κατά τη διάρκεια του πολέμου, σκέφτηκαν να αξιοποιήσουν το εγκαταλελειμμένο σχολείο των Εξαρχείων.

Συλλογικότητα χωρίς ιεραρχία

Αν και ο χώρος μπορεί να μην είναι ο πιο ενδεδειγμένος για μόνιμη στέγαση, οι διαμένοντες από τη Συρία, το Ιράκ, την Παλαιστίνη και το Αφγανιστάν έχουν καταφέρει να τον κάνουν λειτουργικό και βιώσιμο. «Για κάθε δουλειά υπάρχει μια ομάδα που την έχει αναλάβει και αποφασίζουν όλοι μαζί χωρίς ιεραρχία και διαταγές», περιγράφει η Αμπίρ. Από την πρώτη στιγμή διαμορφώθηκε ομάδα κουζίνας, με 16 άτομα που μαγειρεύουν τρεις φορές την ημέρα, ενώ φτιάχτηκαν τα μπάνια και η αποχέτευση, ώστε να υπάρχει ζεστό νερό για τους ενοίκους, καθώς και πλυντήρια για τα ρούχα τους.
Ακόμα λειτουργεί ομάδα υγείας, με γιατρούς, νοσηλευτές, φαρμακοποιό και δύο ψυχολόγους και παραδίδονται κανονικά μαθήματα σχολείου με έξι τάξεις για τα παιδιά, ενώ διδάσκονται και αγγλικά και γερμανικά σε παιδιά και ενηλίκους. Όλα αυτά γίνονται από τους ίδιους τους πρόσφυγες που ασκούσαν αντίστοιχα επαγγέλματα και διαμένουν τώρα εκεί. Οι εθελοντές προσφέρουν μόνο επικουρική βοήθεια, προμήθειες και νομική υποστήριξη για τις αιτήσεις ασύλου, μετεγκατάστασης και επανένωσης, καθώς η γραφειοκρατία τόσο στην υπηρεσία ασύλου (ο Αχμέτ δεν έχει πιάσει γραμμή στο skype εδώ και δύο βδομάδες), όσο και στις ευρωπαϊκές πρεσβείες για την επανένωση είναι μεγάλη.
Η συνύπαρξη και σε αυτή την περίπτωση είναι αρμονική και μόνο λίγες εντάσεις έχουν σημειωθεί, καθώς πρόκειται και για άτομα που έχουν τραυματικές εμπειρίες από τον πόλεμο, σύμφωνα με τον Κάστρο. Εκτός από τους ψυχολόγους που βοηθούν στο να ξεπεραστούν τέτοια προβλήματα, σημαντική αρωγή αποτελούν οι δημιουργικές δραστηριότητες, αλλά και ότι νιώθουν την ελευθερία και την υπευθυνότητα της αυτοργάνωσης.
«Τώρα δεν βγαίνουμε στο προαύλιο να παίξουμε, γιατί ο κόσμος κοιμάται», με σταμάτησε στην πόρτα ένα μικρό αγοράκι, σκιαγραφόντας πιο έντονα από όλες τις αφηγήσεις ότι οι άνθρωποι εκεί αισθάνονται το χώρο δικό τους και τον σέβονται.

 

Στήριξη των προσφύγων

Οι καταλήψεις του City Plaza, του 5ου σχολείου των Εξαρχείων, αλλά και της Νοταρά 26 που δραστηριοποιείται επίσης στο ζήτημα, χρειάζονται την υποστήριξη όλων των αλληλέγγυων ανθρώπων προς τους πρόσφυγες, ώστε να συνεχίσει η εύρυθμη λειτουργία τους, τόσο με τη φυσική παρουσία μας όσο και με τη διάθεση προμηθειών. Λίστες αναγκών υπάρχουν στο: http://solidarity2refugees.gr/ , http://www.notara26.info/blog/ και στο facebook της Φιλοξενίας προσφύγων του 5ου Λυκείου Αθηνών.

 

Ρεπορτάζ: Τζέλα Αλιπράντη
Πρόσφατα άρθρα ( Κοινωνία )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet