Για την ενωτική πρωτοβουλία στα πανεπιστήμια, την ενεργοποίηση των φοιτητικών συλλόγων και την επανοικειοποίηση της καθημερινότητας μας.

foititiko

Της Χριστίνας Μαργιώτη

Σε μια συνθήκη όπου ο κυρίαρχος λόγος περιγράφει τη νεολαία ως τον πιο αδύναμο κρίκο του κοινωνικού ιστού, με βασικότερες προβληματικές της, την ενσωμάτωση του δόγματος ΤΙΝΑ στο μεγαλύτερο μέρος της και την αδυναμία συγκρότησης κοινωνικών αντιστάσεων στο εσωτερικό της, ένα κομμάτι των δυνάμεων της ριζοσπαστικής, αντικαπιταλιστικής αριστεράς αποφασίζει να συμπορευτεί μετωπικά σε μια προσπάθεια να επαναφέρει την «άνοιξη» σε κάθε κοινωνικό χώρο και να αντιμετωπίσει τον ελέφαντα της αποσυσπείρωσης των φοιτητικών συλλόγων, μπροστά στον οποίο έκλεινε συνειδητά τα μάτια τόσο καιρό. Κοινή παραδοχή στους αριστερούς χώρους αποτελεί η ύπαρξη βασικών αντιφάσεων μεταξύ της αποσυσπείρωσης των φοιτητικών συλλόγων, της απαξίωσης των συλλογικών διαδικασιών εντός αυτών, της φοβικότητας των νέων απέναντι στην πολιτική εμπλοκή και της έντονης αναγκαιότητας για τη δημιουργία ενός αντιπαραδείγματος, που θα έρθει σε κόντρα με τις κυρίαρχες αφηγήσεις και θα αναζωπυρώσει το φοιτητικό κίνημα. Έτσι, κρίσιμο ερώτημα αποτελεί το πώς θα λυθούν αυτού του είδους οι αντιφάσεις.
Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα φαίνεται να απασχολεί εντόνως το τελευταίο εξάμηνο το μεγαλύτερο κομμάτι της φοιτητικής αριστεράς και μέχρι τώρα φαίνεται να έχει διττή διάσταση. Από τη μια, κρίνεται αναγκαία η απαλλαγή από τη λογική της καθαρότητας των πολιτικών γραμμών και αυτή της φοβικότητας απέναντι σε άλλους πολιτικούς χώρους, που κυριαρχούσε μέχρι στιγμής στους κόλπους της. Από την άλλη, κρίνεται αναγκαία η λειτουργιά των αριστερών σχημάτων στη βάση της κοινωνικής τους χρησιμότητας, η δημιουργία δηλαδή μιας κοινής παρέμβασης προσανατολισμένης στις φοιτητικές ανάγκες. Με λίγα λόγια κρίνεται αναγκαία η μαζική-μετωπική επιστροφή της αριστεράς στη καθημερινότητα.

Η πανεπιστημιακή νεοφιλελεύθερη καθημερινότητα

Προκειμένου να βρούμε τον τρόπο που η αριστερά θα επιστρέψει στην καθημερινότητα, θα πρέπει να μελετήσουμε πώς έχει διαμορφωθεί αυτή η καθημερινότητα εντός του πανεπιστημίου. Θα πρέπει να ξεκινήσουμε αναλύοντας πρώτα τους στόχους του νεοφιλελεύθερου πανεπιστημίου. Παρατηρείται, λοιπόν, η προσπάθεια πλήρους επαγωγής της γνώσης στο κριτήριο της οικονομικής ανταποδοτικότητας, γεγονός που συνεπάγεται τον κατακερματισμό των επιστημονικών αντικειμένων, την εξειδίκευση, την εντατικοποίηση των σπουδών, την εισαγωγή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στο πανεπιστήμιο και την κατάργηση των συλλογικών εργασιακών δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα φαίνεται να αναπαράγονται συγκεκριμένες ταυτότητες, με στόχο την πειθάρχηση των φοιτητών στα κυρίαρχα πρότυπα, πράγμα που επιτυγχάνεται μέσα από την οικειοποίηση του απολιτίκ προτάγματος, την ενσωμάτωση του δόγματος ΤΙΝΑ και την πρωτοκαθεδρία του ατομισμού στην αξιολογική πυραμίδα του φοιτητή. Έτσι η φοιτητική καθημερινότητα διαμορφώνεται με συγκεκριμένους όρους. Η ταυτότητα του φοιτητή διαμορφώνεται στη βάση του καριερισμού, ενώ ο ίδιος αντιλαμβάνεται το πανεπιστήμιο με όρους ανταγωνισμού και ατομικής ανέλιξης με όποιο κόστος.
Σε αυτό το πλαίσιο και έπειτα από μια περίοδο βαθιάς αυτοκριτικής για τον κάθε χώρο ξεχωριστά, καλούμαστε να διαμορφώσουμε τη φοιτητική καθημερινότητα με τους δικούς μας όρους σε ριζοσπαστική και ανατρεπτική κατεύθυνση, μέσα από συλλογικές διαδικασίες και δομές, μέσα από συνεχείς πολιτικές και κινηματικές διεργασίες και κοινό συντονισμό. Χρειάζεται να εκφράσουμε ένα συγκροτημένο και συντονισμένο πολιτικό λόγο, προκειμένου να καταφέρουμε να σπάσουμε την κρίση εκπροσώπησης στους φοιτητικούς συλλόγους.

Συμπόρευση της αριστεράς

Χρειάζεται να δημιουργήσουμε ένα διαφορετικό στίγμα στη φοιτητική αριστερά, μια νέα νεολαιίστικη κουλτούρα, που δεν θα σταματά στη δημιουργία μιας συνθηματολογίας, αλλά θα οργανώνεται και θα αγγίζει τα θέματα της επικαιρότητας με τη δικιά της ανατρεπτική ματιά, ώστε να δημιουργήσουμε τις διαδικασίες και τους χώρους εκείνους, στους οποίους η αλληλεγγύη η αυτοοργάνωση και η διεκδίκηση θα περνούν από το θεωρητικό στο πρακτικό επίπεδο. Χρειάζεται να επανακτήσουμε του πανεπιστημίου από την αγορά εργασίας και να το επανασυνδέσουμε με την κοινωνία μέσα από εξωστρεφείς δράσεις.
Χρειάζεται να δημιουργήσουμε νέες σχέσεις συντροφικότητας στη φοιτητική αριστερά, να οικοδομήσουμε ένα νέο μοντέλο συλλογικής συμπόρευσης/δικτύωσης σχημάτων στη βάση των ανοιχτών διαδικασιών, της δημοκρατίας της συνδιαμόρφωσης, της εμπλοκής διαφορετικών πολιτικών ρευμάτων και της δεκτικότητας απέναντι σε αυτά, μακριά από σεχταρισμούς, διαμάχες για τους συσχετισμούς και μικροηγεμονίες.
Χρειάζεται να προχωρήσουμε σε μετωπική συμπόρευση αριστερών σχημάτων, σίγουρα όχι με όποιο κόστος, όχι με την κοινή εκλογική καταγραφή ως αυτοσκοπό, και σίγουρα με συγκεκριμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά (τα οποία προκειμένου να διαμορφωθούν, απαιτούν χρόνο -ο όποιος, μάλιστα, διαφέρει από τον ένα κοινωνικό χώρο στον άλλο), συγκεκριμένη και κοινά συμφωνημένη μεθοδολογία. Χρειάζεται επιτέλους να φέρουμε αυτή την «άνοιξη» που τόσο καιρό επικαλούμαστε.
Πρόσφατα άρθρα ( Κοινωνία )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet