Παιδιά στους δρόμους της γης…

Exif_JPEG_420

Κάποια παιδιά ζωγραφίζουν σπιτάκια, δάση και θάλασσες. Άλλα πάλι, Ταλιμπάν να σφάζουν άμαχους ανθρώπους. Δεν είναι περίεργα, απλά αναπαριστούν κι αυτά, όποια πραγματικότητα τους αφήσαμε να βιώνουν.
Αυτή η ζωγραφιά είναι μια από τις σκληρές πραγματικότητες που μας καλεί να δούμε ο φωτογράφος GMB Akash στην έκθεση φωτογραφίας στο Μουσείο Μπενάκη, μέχρι τις 22 Μαΐου.  Η ΜΚΟ «Μέριμνα» που ασχολείται με τα παιδιά, που βιώνουν απώλειες, σε συνεργασία με το ελβετικό καλλιτεχνικό ίδρυμα «ABCD» κάλεσαν το φωτογράφο, να παρακολουθήσει το ταξίδι των προσφύγων με το φακό του και να καταγράψει τις εμπειρίες τους.
«Στόχος μας είναι να αφυπνίσουμε το θεατή για τα τραυματικά γεγονότα που αντιμετωπίζουν αυτά τα παιδιά, όχι μόνο του πολέμου, αλλά και αφού ξεφύγουν από αυτόν. Θέλαμε να αναδείξουμε το αναφαίρετο δικαίωμά τους να ζήσουν μια αξιοπρεπή ζωή σε ένα κόσμο που θα σέβεται τα δικαιώματά τους. Δεν θέλουμε με αυτή την έκθεση να δώσουμε έτοιμες απαντήσεις στον επισκέπτη, αλλά να του δημιουργηθούν ερωτήματα σχετικά με την ευθύνη που έχει ο καθένας για αυτά τα παιδιά», εξηγεί στην Εποχή η Δανάη Παπαδάτου από την «Μέριμνα».

Εύθραυστες ζωές

Οι φωτογραφίες είναι τυπωμένες σε μεγάλους χάρτινους κυλίνδρους, που βρίσκονται σκόρπιοι μέσα σε ένα δωμάτιο, «εύθραυστοι σαν τη μοίρα των παιδιών που αφήνουν τις ζωές τους στην τύχη, σαν μηνύματα σε μπουκάλια που ξέβρασε η θάλασσα», όπως εξηγείται στην έκθεση. Στον τοίχο βρίσκονται κολλημένα χαρτιά Α4, που περιγράφουν σύντομα λίγες στιγμές αυτών των παιδιών, από τη δημοσιογράφο Χαμπίν Σιμονί. Δεν χρειάζεται, άλλωστε, περισσότερος χώρος και επεξήγηση, για να καταλάβεις την  ερώτηση που τίθεται «Γιατί παιδιά στους δρόμους;».
Στις φωτογραφίες τα παιδιά πότε παίζουν χαρούμενα, διατηρώντας την αθωότητα τους σε πείσμα όλων των πολέμων και αντιμεταναστευτικών πολιτικών, πότε μέσα στις λάσπες με τα μάτια γεμάτα απορία και φόβο ή κρυμμένα πίσω από τις κουβέρτες για την υποθερμία, που τύλιγαν στα νησιά όσα από αυτά ήταν αρκετά τυχερά και γλίτωσαν τον πνιγμό. Άλλα σε κοιτούν με βλέμμα αυστηρό, όπως το κοριτσάκι που κρατάει ένα χυμό και μια κούκλα στο χέρι. Δικαστής τα μάτια του για την ντροπή της Ευρώπης και του «πολιτισμένου κόσμου». «Κάποια από αυτά τα παιδιά μπορεί να αναπτύξουν ψυχικά προβλήματα, λόγω των προκλήσεων που βιώνουν, αλλά αυτό δεν είναι σίγουρο, γιατί ο ρόλος των γονιών τους, αλλά και όλων εμάς στο πώς θα τα υποδεχτούμε, μπορεί να καταστήσει αυτή την εμπειρία ψυχικό απόθεμα για το μέλλον», τονίζει η Δανάη Παπαδάτου.
Οι πρόσφυγες μας έδωσαν τροφή για σκέψη, μας έκαναν να αναστοχαστούμε τις αξίες μας και τα δεδομένα μας. Μας ξανάφεραν σε επαφή με την ανθρωπιά μας, μας θύμισαν το εύθραυστο της μικροαστικής ατομικής ζωής μας, μας έκαναν συλλογικότητα, γέμισαν τις σελίδες και τις κάμερές μας με συναίσθημα, ιστορίες και εμπειρίες, έγιναν πηγή έμπνευσης για την τέχνη. Εμείς τελικά τους δώσαμε τίποτα;

Τζέλα Αλιπράντη
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet