georgulas

 

Σ’ αυτές τις δύσκολες ώρες που εφαρμόζονται μνημονιακές συμφωνίες, ψηφίζονται σωροί τα προαπαιτούμενα και συμπληρώματα μεταπαιτουμένων, έρχονται στιγμές που περνούν απ’ το μυαλό αυθόρμητες σκέψεις: μήπως θα ήταν φρονιμότερο να αφήναμε τη ΝΔ να βγάλει τα κάστανα απ’ τη φωτιά, παρά να φορτωνόμαστε εμείς όλη τη ζημιά;

Στο κάτω κάτω της γραφής, κι αυτή είχε αρχίσει να μη συμπαθεί το ΔΝΤ και να μην τα πάει τόσο καλά με τους δανειστές, ήδη από την εποχή Σαμαρά. Πολύ περισσότερο τώρα που, με τη νέα ηγεσία, έχει κάνει στροφή προς το κέντρο και τον εκσυγχρονισμό... Μόνο που καθημερινά υπάρχουν αμέτρητες αφορμές για να τιναχτούν τέτοιες σκέψεις στον αέρα και να σε πείσουν πως τίποτα χειρότερο από τη συντηρητική παράταξη στην εξουσία.

Υπερσυντηρητικά αντανακλαστικά

Κατά ένα αδιευκρίνιστο, για μένα, τρόπο, ήρθε στην επικαιρότητα το ζήτημα της μείωσης του ορίου ηλικίας κατά την οποία αποκτάται το δικαίωμα του εκλέγειν. Σήμερα, μετά από αγώνες, το αποκτούν οι πολίτες στα 18, ενώ ακούγονται σκέψεις για μείωσή του στα 17. Μπορείτε να φανταστείτε πώς αντέδρασαν τα κοφτερά και...εκσυγχρονισμένα μυαλά της δεξιάς στο άκουσμα και μόνο της σκέψης αυτής;

Πρόκειται για «πολιτική κουτοπονηριά του ΣΥΡΙΖΑ, που ψάχνει κάποια δεξαμενή για να αντλήσει ψήφους σε καιρούς παρατεταμένης ανομβρίας», ήταν η πρώτη και πρόχειρη εκτίμηση, γιατί επακολούθησαν και άλλες βαθυστόχαστες. Μια πρώτη ένδειξη της μεγάλης εμπιστοσύνης που νιώθουν για τη νέα γενιά, ώστε να τη θεωρούν ικανή να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ, μόνο και μόνο γιατί θα νομοθετούσε την ψήφο στα 17. Να ήταν τουλάχιστον αυτή η πράξη επιστέγασμα κυβερνητικών μέτρων για τη βελτίωση της θέσης των νέων (που δεν υπήρξαν και δεν βλέπουμε να προγραμματίζονται), θα έλεγε κάποιος ότι έρχεται σαν «λαϊκιστικό» κερασάκι στην τούρτα. Εδώ, όμως, στόχος είναι να τονιστεί η φτήνια της αδαούς πλειοψηφίας των νέων, που είναι έτοιμη να παρασυρθεί με χάντρες και καθρεφτάκια.

Γιατί, όμως, τόση απέχθεια μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο; Γιατί «με την κολοκυθιά της δημοκρατίας είναι να μην αρχίσει, έτσι και άρχισε δεν έχει πάτο. Για να εφαρμοστεί η πλέρια δημοκρατία, θα φτάσουμε στα 13»! Μάλιστα. Σαράντα, σχεδόν, χρόνια από την εποχή που το σύνθημα «ψήφος στα 18» γινόταν, με πρωτοβουλία του Ρήγα, κίνημα, μειώνοντας το όριο μονομιάς κατά τρία χρόνια (από τα 21), ο νεοφιλελεύθερος νεοσυντηρητισμός θεωρεί έσχατο εξευτελισμό της δημοκρατίας την απόπειρα να μειωθεί το όριο κατά ένα μόλις έτος. Δηλαδή, σύμφωνα με τους μεγάλους μεταρρυθμιστές, μια τόσο ανώδυνη μεταρρύθμιση πόσα χρόνια χρειάζεται για να ωριμάσει, δεν της φτάνει σχεδόν μισός αιώνας; Για να εξηγούμαστε, όμως, το κίνημα της νεολαίας ήδη από τότε είχε ένα σταθερό κριτήριο για το πού μπορεί να φτάσει ο...κατήφορος της δημοκρατίας: αν θεωρείται ένας νέος ικανός να δουλεύει, να παράγει, να εκθέτει στην εκμετάλλευση την υπεραξία του, τότε μπορεί και να αποφασίζει μαζί με τους άλλους για την τύχη του, εξασφαλίζοντας το δικαίωμα ψήφου στην ηλικία που ο νόμος του «επιτρέπει» (γιατί πολλές φορές υποχρεώνεται νωρίτερα) να εργαστεί.

 

Τα ίδια πανάρχαια επιχειρήματα

 

Ωστόσο, η φαρέτρα των νεοφιλελεύθερων νεοσυντηρητικών έχει και πιο «επιστημονικά» επιχειρήματα. «Η εφηβεία δεν είναι φύλο, δεν είναι κοινωνική τάξη», ώστε να κατηγορηθεί για διακρίσεις όποιος την αποκλείει. «Είναι στάδιο βιολογικής και πνευματικής εξέλιξης του ατόμου». Αν κατανοούμε, λοιπόν, ορθά το επιχείρημα αυτό, λόγω του πρώιμου σταδίου της βιολογικής και πνευματικής εξέλιξης του δεκαεφτάρη, δεν μπορεί να απαιτήσει τα δικαιώματα του δεκαοχτάρη...Εκεί, όμως, που πάνε να αποφύγουν την κατηγορία της φυλετικής ή κοινωνικής διάκρισης, αποδεικνύουν πόσο κοινές είναι οι ρίζες τής «σύγχρονης» επιχειρηματολογίας τους με τις πεπαλαιωμένες των ιδεολογικών προγόνων τους: με το ίδιο ακριβώς επιχείρημα, της βιολογικής και πνευματικής ανωριμότητας, απέκλειαν επί αιώνες από το δικαίωμα του εκλέγειν (και του εκλέγεσθαι) τους μη έχοντες περιουσία, τους εργάτες, τις γυναίκες. Και κάθε φορά που μία τάξη ή κατηγορία αποκτούσε αυτό το δικαίωμα, το αποκτούσε σε αντιπαράθεση μ’ αυτούς που παριστάνουν τους φιλελεύθερους, για να κρύψουν τον αντιανθρωπισμό τους. Το ιδανικό για κάτι τέτοιους θα ήταν η αδαής πλειοψηφία να αποκτά δικαίωμα ψήφου στην άλλη ζωή.

Πιο δεξιά δεν γίνεται

Δείτε, όμως, πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει για τις ιδέες του ο νεοσυντηρητικός νεοφιλελεύθερος. Επειδή με τα τόσο πειστικά του επιχειρήματα φοβάται ότι δεν έπεισε και πολύ, καταφεύγει στο έσχατο τέχνασμα: διεγείρει το φόβο του γονιού, που φαντάζεται να βιάζουν πιο εύκολα τώρα το παιδί του, και μάλιστα με την άδεια του ΣΥΡΙΖΑ. Θέτει, λοιπόν, το αθώο ερώτημα: «Αν το όριο ενηλικίωσης κατέβει στα 17, τότε θα κατέβει και το όριο της ποινής για βιασμό ανηλίκου;» Δοθέντος του ερωτήματος αυτού, θα μπορούσε δικαιολογημένα να υποθέσει κάποιος ότι η «μεταρρυθμιστική» πρόταση της δεξιάς είναι η επιστροφή στο όριο των 21 – ίσως και λίγο πιο πάνω για τις γυναίκες...

Μ’ αυτούς έχουμε να κάνουμε. Όσες γραβάτες κι αν φορούν, όσο εκσυγχρονιστές κι αν παρουσιάζονται. Αυτή είναι η εναλλακτική που μας προτείνουν. Και εκείνο που μπορεί να πει κανείς για κάτι τέτοιους, παρερμηνεύοντας τον Σεφέρη, είναι: Όχι μ’ αυτούς, ας γίνει μ’ άλλους, λαέ, το θέλημά σου.

                                               Χ.Γεωργούλας

 

Σημείωση: Τα αποσπάσματα προέρχονται από άρθρο της «Καθημερινής» (18-5-2016), με τίτλο «Ψήφο στα 13».
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet