drakopoulos

Του Άλκη Ρήγου

Την προηγούμενη βδομάδα –στις 18 Μαΐου- έκλεισαν 25χρόνια από τότε που έφυγε από την ζωή ο Μπάμπης Δρακόπουλος. Το γεγονός πέρασε τελείως απαρατήρητο. Ούτε μια αράδα δεν γράφτηκε γι’ αυτόν τον πρωτοπόρο κομμουνιστή της ανανέωσης και ταυτόχρονα τόσο απλό, σεμνό και άδολο διανοούμενο αντί-ηγέτη, τον ιστορικό Γραμματέα του ΚΚΕ Εσωτερικού.
Ξεφυλλίζοντας κιτρινισμένα αποκόμματα εφημερίδων του τότε, μου καρφώθηκε μια φράση του Μπάμπη Γεωργούλα –σ’ αυτή την εφημερίδα την επομένη της κηδείας του- για την «άλλου είδους θλίψη» που του δημιουργήθηκε εκεί. «Η μνήμη σου», έγραφε, «θα δυσκολευτεί να ζήσει αξιομνημόνευτε σύντροφε, όχι σαν ανάμνηση, αλλά σαν τρόπος ζωής» .
Ίσως τούτη η φράση, να κρύβει το βαθύτερο κλειδί εξήγησης, της παράξενης λησμονιάς, που περιβάλλει αυτόν τον σύντροφο -με ότι βαθύτερο και ουσιαστικότερο κρύβει τούτη η ταλαιπωρημένη έκφραση- που σφράγισε με το παράδειγμα της ίδιας της ζωής του, όχι μόνο την πορεία του εγχειρήματος της Κομμουνιστικής Ανανέωσης στον τόπο μας, αλλά και όσους και όσες μπολιάστηκαν από την χωρίς μεγαλοστομίες και περιττές ρητορείες, στάση και δράση του.

Επαναστατικό δίδαγμα ζωής

Όσους προσπάθησαν και προσπαθούν να ακολουθήσουν στον καθημερινό αγώνα αντίστασης στο πνιγηρό και αλλοτριωτικό καπιταλιστικό γίγνεσθαι και στο διάχυτο προσωποκεντρικό μικροαστισμό μας, το επαναστατικό δίδαγμα ζωής, που μας άφησε συμβαδίζοντας μαζί του:
Την άδολη αφιέρωση στα κοινά από όποιο πόστο και αν βρισκόμαστε, χωρίς να χάνουμε την όρεξη της ζωής, την ηθική προσωπική ανησυχία, την επαναστατική πολιτική – ευρύτερα πολιτιστική- στάση και δράση από τα πιο «μικρά και ιδιωτικά» μέχρι τα πιο «μεγάλα και δημόσια», από τον τρόπο που παίζουμε με ένα παιδί, μέχρι την αίσθηση διάκρισης του περιττού από το χρήσιμο, την κατανόηση του επαναστατικού προτάγματος του γυναικείου κινήματος, της πολιτικής οικολογίας, τη συνεχή αναμέτρηση με τις αγωνίες, τα ερωτήματα, τις αμφισβητήσεις μας, το ανίχνευμα των νέων προκλήσεων- αναζητήσεων- αντιφάσεων των καιρών, την ικανότητα να διδασκόμαστε από τους νέους, τη συνεχή εσωτερική ανανέωση θεσμών και ανθρώπων και μέσα στους κομματικούς μηχανισμούς και τους κυβερνητικούς θώκους, χωρίς να τα κυνηγάμε ή να γαντζωνόμαστε από αυτούς.
Το να παλεύουμε ανυποχώρητα τις απόψεις μας, χωρίς προσωπικές εμπάθειες, αλλά και να υποτάσσουμε, πράγμα πολύ πιο δύσκολο, το ατομικό στο συλλογικό , να συνθέτουμε και όχι να συνθλίβουμε τις αντίθετες απόψεις. Την ουσιαστική, δηλαδή, βίωση της Δημοκρατίας, ως τρόπου ζωής και δράσης σε όλα τα επίπεδα προσωπικά και δημόσια.
Πολλά που φαίνονται καινοφανή, του πολιτικού ριζοσπαστικού μας σήμερα, ο Δρακόπουλος τα είχε σε προσωπικό επίπεδο κατακτήσει: η παραίτηση του από τη θέση του Γραμματέα που κανένας δεν αμφισβητούσε, η σκέψη του για ανάληψη της θέσης του, από εκτός της κομματικής επετηρίδας νέο και μη επαγγελματικό στέλεχος, που αξίζει να σημειωθεί είχε συγκρουσθεί μαζί του στο συνέδριο του κόμματος… Άλλο αν ο κομματικός μηχανισμός δεν τα άντεχε  άλλο αν ο ίδιος δεν εκβίαζε για την επιβολή τους.

«Είμαστε με τους αντιπάλους της δικτατορίας»

Όπως δεν άντεξε και τη σαφή ταξική, επαναστατική και βαθιά δημοκρατική ουσία – την τόσο αντίθετη με την μεταπολιτευτική ΕΑΔΕ – της απολογίας του στο πενταμελές Εφετείο, τον Γενάρη του 1973. Αυτή την πρώτη εμφάνιση του ΚΚΕ Εσωτερικού στα χρόνια της δικτατορίας, που αξίζει να αναστοχαστούμε. Μια απολογία που μαστιγώνει τη δικτατορία και ταυτόχρονα απευθύνει δημόσια τον καινούργιο και επαναστατικό λόγο της κομμουνιστικής ανανέωσης.
Δήλωνε από τότε απερίφραστα: «Είμαστε μαζί με τους αντιπάλους της δικτατορίας όλων των αποχρώσεων… ταυτόχρονα συσφίγγουμε τις σχέσεις μας μ’ όλες εκείνες τις δυνάμεις της Αριστεράς, μαρξιστικές και μη, που από ποικίλες αφετηρίες και μέσα από ποικίλους δρόμους ζητούν να οδηγήσουν την Ελλάδα σ’ ένα δρόμο δημοκρατικής ανάπτυξης με σοσιαλιστική κατεύθυνση, προσπαθώντας πριν απ’ όλα να σφυρηλατήσουμε τη συνεργασία μας μ’ αυτές τις δυνάμεις στον κοινό αντιδικτατορικό αγώνα…» Ένα αγώνα που με «το συνδυασμό νόμιμης με την παράνομη δουλειά με τις μέθοδες που ταιριάζουν στις σημερινές συνθήκες… για τη διεύρυνση των ρωγμών του δικτατορικού καθεστώτος…» αποσκοπεί όχι μόνο στην ανατροπή της χούντας αλλά να ανοίξει το δρόμο «σε μια δημοκρατική προοπτική… (όπου) η πολιτική δημοκρατία πρέπει να διευρυνθεί και να επεκταθεί… με την οικονομική και κοινωνική δημοκρατία, με την ανεξαρτησία, με την εξασφάλιση των όρων για μια ολόπλευρη ανάπτυξη της χώρας, προς όφελος του λαού…με ριζικό εκδημοκρατισμό και εκσυγχρονισμό της Παιδείας και της Κουλτούρας …με την ενίσχυση των παλιών δημοκρατικών θεσμών, με την ανανέωση τους και με την εγκαθίδρυση νέων θεσμών που καθιερώνουν τη συμμετοχή του λαού στη διεύθυνση της οικονομίας και του κράτους…Πρόκειται για μια βαθιά μεταβολή, για μια επανάσταση δημοκρατικού – αντιμονοπωλιακού- αντιϊμπεριαλιστικού χαρακτήρα, με κατεύθυνση το σοσιαλισμό…»
Διακηρύσσοντας «στη δημοκρατία προς την οποία αποβλέπει το πρόγραμμα μας, όχι μόνο δεν θα περιοριστούν, αλλά αντίθετα θα επεκταθούν και θα γίνουν πιο ουσιαστικά τα δημοκρατικά δικαιώματα και οι λαϊκές ελευθερίες… που κατέκτησε ο λαός μας μέσα από πολύχρονους αγώνες, σ’ όλους τους τομείς… (ενώ) παράλληλα θα καθιερωθεί η άσκηση του λαϊκού ελέγχου σ’ όλες της δημόσιες λειτουργίες… η έμμεση και άμεση συμμετοχή του λαού στη διεύθυνση της κοινωνίας και του κράτους… Θα αποκλειστεί κάθε παρέμβαση του κράτους, άμεση είτε έμμεση, στην πνευματική και καλλιτεχνική δημιουργία. Το κράτος δεν θα έχει επίσημη κρατική φιλοσοφική κοσμοθεωρία. Ακόμη θα είναι χωρισμένο από τα κόμματα που θα συμμετέχουν στην οικοδόμηση της νέας κοινωνίας…Τα συνδικάτα και οι άλλες κοινωνικές οργανώσεις δεν θα είναι ενδιάμεσοι κρίκοι για τη μεταβίβαση μιας κρατικής ή κομματικής γραμμής, αλλά ανεξάρτητες ταξικές οργανώσεις των εργαζομένων με τη δική τους αυτόνομη δράση και υπεύθυνη συμμετοχή στην οικοδόμηση της νέας κοινωνίας… Γενική τάση θα είναι η μεταβίβαση όλο και περισσότερης εξουσίας προς τα όργανα που βρίσκονται πιο κοντά στο λαό και ελέγχονται πιο άμεσα απ’ αυτόν. Η έννοια της αυτοδιοίκησης όχι μόνο στο γεωγραφικό επίπεδο, αλλά και στο επίπεδο των οικονομικών μονάδων… μετατρέπεται σε μια γενικότερη καθοδηγητική αρχή στην ανάπτυξη της δημοκρατίας… για μια πορεία που θα μετατρέψει τελικά το λαό από αντικείμενο σε υποκείμενο της κρατικής εξουσίας… με την πληρέστερη και καλύτερη ικανοποίηση των υλικών και πνευματικών αναγκών, με τη δημιουργία των όρων για μια νέα ποιότητα ζωής. Κοινωνική δικαιοσύνη με τάση την πλήρη κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Ανεξαρτησία, ουσιαστική και συνεχώς αναπτυσσόμενη δημοκρατία…μόνο μια τέτοια μεταβολή μπορεί να δώσει βιώσιμες λύσεις… Αλλά αυτός ο δρόμος δεν μπορεί να επιβληθεί από κανέναν. Μόνο σαν προϊόν της ελεύθερης βούλησης του ελληνικού λαού μπορεί να χαραχτεί και να οδηγήσει σε επιτυχία… Η μεταβολή που θα σημειωθεί ανοίγει το δρόμο για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό που είναι για μας η φυσιολογική συνέχεια, η κατάληξη και η προοπτική…

«Σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο»

...Ο σοσιαλισμός είναι το σύστημα που κοινωνικοποιούνται τα βασικά μέσα παραγωγής, καταργείται η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη της δημοκρατίας σε βάθος… Ο σοσιαλισμός στη χώρα μας θα είναι ένας ελληνικός σοσιαλισμός, βαθιά ριζωμένος στο εθνικό έδαφος. Ο δρόμος για αυτόν δεν θα χαραχθεί μόνο από το ΚΚΕ, αλλά και από άλλες δυνάμεις που προσβλέπουν προς την σοσιαλιστική αλλαγή, με την πλατιά συμμετοχή των εργαζομένων της χώρας μας. Είμαστε αντίθετοι στα στερεότυπα και τις μιμήσεις. Δεν υπάρχει για μας κράτος και κόμμα οδηγός. Δεν παραδεχόμαστε αυθεντίες. Εμπνεόμαστε από τον Μαρξισμό-Λενινισμό, θεωρία που είναι αντίθετη στην ουσία της, προς κάθε δογματισμό και κλείνει μέσα της τη δύναμη της συνεχούς ανανέωσης… Δεν επιδιώκουμε την επιβολή δικτατορίας οποιασδήποτε μορφής… Το ΚΚΕ Εσωτερικού αντιλαμβάνεται τις διαδικασίες προς ευρύτερες ενότητες και ολοκληρώσεις, που πρέπει να οδηγούν όχι στην οργάνωση κλειστών και ανταγωνιστικών περιοχών που κυριαρχούνται από τα μονοπώλια και τις μεγαλύτερες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, αλλά στην όλο και μεγαλύτερη ενότητα και συνεργασία ανάμεσα σε ισότιμα και ανεξάρτητα έθνη προς όφελος των εργαζομένων, προς όφελος των λαών. Αποβλέπουμε σε μια ενωμένη σοσιαλιστική Ευρώπη… σ’ ένα σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο…»
Πόσες και πόσοι σήμερα που όλα τούτα αποτελούν τα αυτονόητα αξιακά προτάγματα της δικής μας Αριστεράς, μπορούν να τα αποδεχτούν σε όλα τα επίπεδα των συγκυριακών πολιτικών τους επιλογών; Και πολύ περισσότερο στην πράξη της καθημερινής τους στάσης και δράσης;
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet