diktiosi

Με ένα εκτεταμένο κείμενο η Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά αποτιμά, με εξαιρετικά αρνητικό τρόπο, τις πρόσφατες εξελίξεις –αξιολόγηση, συμφωνία για το χρέος– και προσδιορίζει τις επιπτώσεις που θα έχουν στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο. Από το κείμενο αυτό δημοσιεύουμε τα κυριότερα και χαρακτηριστικά αποσπάσματα.

Τις τελευταίες εβδομάδες επιβεβαιώθηκε ότι ο κύκλος των εκβιασμών (από τους δανειστές) και των υποχωρήσεων (από την κυβέρνηση) συνεχίζεται και θα συνεχίζεται. Προκειμένου λοιπόν να κλείσει η αξιολόγηση, και σε συνέχεια της περσινής υπογραφής του Μνημονίου, η κυβέρνηση πέρασε από τη Βουλή μια σειρά από μέτρα που δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας για τις κατευθύνσεις και το «μείγμα» της πολιτικής της –κι αυτό, παρά τις διαβεβαιώσεις των κυβερνώντων ότι επρόκειτο για «το καλύτερο δυνατό στις δεδομένες συνθήκες».
Καθώς λοιπόν εκβιασμοί και υποχωρήσεις συνεχίζονται, η μέριμνα για το δημόσιο συμφέρον υποχωρεί και θα υποχωρεί, κεκτημένα δικαιώματα (εργασιακά, κοινωνικά, ατομικά) ακυρώνονται και θα ακυρώνονται, με την κυβέρνηση να εμμένει στην πολιτική των μνημονίων, δηλαδή τη λιτότητα και τον επιθετικό νεοφιλελευθερισμό. Το «παράλληλο πρόγραμμα» που ευαγγελίζεται η ίδια, τίποτα δεν αμφισβητεί από τα παραπάνω,·ως τώρα δε, περισσότερο υπόσχεση αποτελεί –πάντως σε καμία περίπτωση υλική δέσμευση(…)
Μια επισκόπηση των πρόσφατων μέτρων είναι αρκετή: Ασφαλιστικό με περικοπές από χτες, από σήμερα, και κυρίως αύριο, φορολογικό με κοινωνικά επώδυνες ρυθμίσεις, αύξηση των έμμεσων φόρων από 1η Ιουνίου και 1η Ιουλίου σε προϊόντα λαϊκής κατανάλωσης (μπύρα, καφές, τσιγάρα, σταθερή τηλεφωνία και συνδρομητική τηλεόραση), αύξηση του ΦΠΑ από 23 σε 24% και κατάργηση του ειδικού καθεστώτος σε 11 νησιά, φόρος διαμονής από την 1η Ιανουαρίου, πώληση φαρμάκων στα σούπερ μάρκετ, ανεξαρτητοποίηση της Γενικής Γραμματείας Εσόδων, Ταμείο «αξιοποίησης» για 99 χρόνια της δημόσιας περιουσίας, με εποπτικό συμβούλιο ορισμένο απευθείας ή με τη σύμφωνη γνώμη των δανειστών, πώληση των κόκκινων δανείων, με μερική προστασία, για ορισμένο χρόνο, της πρώτης κατοικίας. Και βέβαια, ο μηχανισμός περικοπών δαπανών, που θα ενεργοποιείται αυτόματα στο διηνεκές όταν δεν πιάνονται οι στόχοι – ένα μέτρο-πρόταση της κυβέρνησης, όπως συχνά η ίδια περηφανεύεται, προκειμένου να γλιτώσουμε τα ακόμα χειρότερα. Ποια χειρότερα αποτρέπονται; (…)

Μέλημα η παραμονή στην εξουσία

Όλα τα προαναφερθέντα, και ειδικά το υπερταμείο και ο κόφτης, δεν αποτελούν ένα ακόμα πακέτο μέτρων. Συνιστούν μια βαθιά τομή, σφραγίζοντας μια μακρά περίοδο μνημονιακής «κανονικότητας»(…)
Κεντρικό ρόλο στο τελευταίο κρεσέντο νεοφιλελευθερισμού έχει το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Η κυβερνητική πλειοψηφία δεν υλοποίησε απλώς μια «μνημονιακή δέσμευση», αλλά ένα διαχρονικό αίτημα του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου, δημιουργώντας ένα υπερταμείο στο όποιο εντάσσεται ή πρόκειται να ενταχθεί όλη σχεδόν η δημόσια περιουσία, ώστε να «αξιοποιηθεί», δηλαδή να ιδιωτικοποιηθεί(…)
Με θεσμικούς, λοιπόν, όρους, το ελληνικό κράτος χάνει τον έλεγχο της δημόσιας ιδιοκτησίας και παραχωρεί τη σχετική αρμοδιότητα στους μηχανισμούς της ΕΕ. Θεσμικά, λοιπόν, κάθε δυνατότητα λαϊκού ελέγχου των κινήσεων του ταμείου εκμηδενίζεται: τίποτα δεν χρειάζεται να μπαίνει σε καθεστώς διαβούλευσης με την κοινωνία, ούτε καν να εγκρίνεται από τη Βουλή(…)
Η υποστήριξη, ωστόσο, αυτού του νεοφιλελεύθερου εξτρεμισμού με ψέματα ή επιχειρήματα απλώς αδιανόητα, γελοιοποιεί την κυβέρνηση και φανερώνει τη θέληση βουλευτών και υπουργών να μείνουν στην εξουσία όσο περισσότερο γίνεται, αδιαφορώντας για το περιεχόμενο της πολιτικής που υλοποιούν(…)
Είναι στα συμφραζόμενα αυτά που η περηφάνια για τη συμφωνία ακυρώνει στην πράξη κάθε επιχείρημα περί εκβιασμών: το διεθνές «Τhis is a coup» του περασμένου καλοκαιριού παραδίδεται στη λήθη, και η κυβέρνηση αναβαπτίζεται, αναλαμβάνοντας η ίδια την ιδιοκτησία του μνημονίου. Η κοινή λογική λέει ότι όποιος εκβιάζεται, έστω και κατ’ ελάχιστον, δεν πανηγυρίζει για τη θεσμοθέτηση του εκβιασμού.

Η πολυπόθητη διευθέτηση του χρέους

Το βασικό κυβερνητικό αφήγημα εδώ και καιρό ήταν πως όλες αυτές οι θυσίες έχουν νόημα: ναι μεν έπρεπε και πρέπει να περιοριστούν (ας όψονται οι συσχετισμοί…), όμως θα οδηγήσουν στην πολυπόθητη διευθέτηση του χρέους. Ακριβώς λόγω των συσχετισμών, ωστόσο, οι υπέρμαχοι της πάση θυσία παραμονής του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση διαψεύδονται και εδώ. Η ασαφής και μη ποσοτικοποιημένη λύση που περιγράφεται στην τελευταία απόφαση του Eurogroup, μια λύση που περνά από τρία στάδια και αποκλείει κάθε σκέψη και για την ελάχιστη διαγραφή, εξαρτάται από την εφαρμογή μιας πολιτικής αυστηρής επιτήρησης, ακολουθούμενης εις το διηνεκές. Το αντίστοιχο της πολιτικής αυτής βρίσκεται στον 19ο αιώνα και την περίοδο του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου.
Σε ό,τι αφορά το χρέος, το πραγματικό ερώτημα δεν ήταν αν κάποτε θα ρυθμίζονταν οι όροι της αποπληρωμής, με τόσο γενικούς όρους, αυτό ήταν βέβαιο. Το ζήτημα ήταν (και είναι) το κόστος της μιας ή της άλλης ρύθμισης και οι προοπτικές που αυτή θα δημιουργούσε(…)
Στη Σύνοδο της Ουάσιγκτον επιτεύχθηκε ένας συμβιβασμός Ευρωζώνης και ΔΝΤ, επώδυνος για τη χώρα μας: συνέχιση του σκληρού προγράμματος εσαεί, με ακόμα πιο στενή εποπτεία για την ελληνική οικονομία(…)
Στο πλαίσιο αυτό, ο κόφτης δαπανών, τα τερατώδη πλεονάσματα και η ασφυκτική εποπτεία διασφαλίζουν ότι η όποια εξομάλυνση ή επιμήκυνση στην αποπληρωμή του χρέους, ακόμα και η έξοδος της ελληνικής οικονομίας από την ύφεση, θα συνοδεύονται από πολλή φτώχεια, τεράστιες ανισότητες, εκτεταμένη εμπορευματοποίηση των δημόσιων αγαθών και καταστροφή μοναδικών τόπων φυσικής ομορφιάς(…)

Η Ευρώπη αλλάζει προς το χειρότερο

Οι προαναφερθείσες εξελίξεις, συγκρινόμενες με την κεντρική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ να αλλάξει την Ευρώπη, το δείχνουν πέρα από κάθε αμφιβολία: με την εξαίρεση επιμέρους εκλογικών αποτελεσμάτων, η Ευρώπη αλλάζει πράγματι – αλλά προς το χειρότερο(…)
Η Αριστερά ενσωματώνεται σε ένα σχέδιο συγκυβερνήσεων με τη διεφθαρμένη και παρηκμασμένη σοσιαλδημοκρατία, χωρίς να καταφέρνει να αμφισβητεί το κυρίαρχο δόγμα, πέρα από ανέξοδες φανφάρες, τη στιγμή που ο έλεγχος των ελίτ πάνω στις εθνικές οικονομίες γίνεται όλο και πιο ασφυκτικός(…)
Έτσι, στη νέα συγκυρία φαίνεται να εγκαθιδρύεται ένα καθεστώς, όπου οι ισχυρές χώρες επιβάλλουν κανόνες, εγκρίνουν ακόμα και μόνιμες αποκλίσεις για τον εαυτό τους και μοιράζουν ποινές για τις «απείθαρχες» χώρες της περιφέρειας προς παραδειγματισμό, διαμορφώνοντας μια νέα γεωμετρία για την Ευρώπη, στη βάση της πειθάρχησης/υπακοής(…)

Η δεξιά πολιτική είναι ήδη εδώ

Στις συνθήκες αυτές, η βασική ρητορική της κυβέρνησης περί αποφυγής της αριστερής παρένθεσης μοιάζει άνευ περιεχομένου για τους πολίτες: η δεξιά πολιτική είναι ήδη εδώ. Αυτό δεν σημαίνει πως η επίθεση που δέχεται η κυβέρνηση από τμήματα του κεφαλαίου, της περίφημης διαπλοκής και από τα κυρίαρχα μίντια είναι προσχηματική. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, δεν πρόκειται για διαμάχη μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς, αλλά περισσότερο για το διαγκωνισμό δυο συστημάτων εξουσίας που, στη μεγάλη εικόνα, κινούνται στο ίδιο πλαίσιο(…) Οι διαφορές περιορίζονται πια σε επιμέρους πτυχές της πολιτικής και σε ζητήματα ικανότητας διαχείρισης.
Έχουμε ξαναπεί ότι η αναμφισβήτητα απογοητευτική μετάλλαξη του κυβερνώντος κόμματος δεν αφορά μόνο όσους πάλεψαν για χρόνια μέσα από τις γραμμές του ή πίστεψαν και στήριξαν αυτή την πορεία –ούτε ξεπερνιέται με την ευκολία του αναθέματος της προδοσίας, ή την υπενθύμιση των επιφυλάξεων και των αντιρρήσεων, που κάθε συνιστώσα του ανταγωνιστικού κινήματος είχε εκφράσει εκ των προτέρων. Ειδικά μετά το δημοψήφισμα, η ήττα απλώνεται σε όλη την κοινωνία και αφορά την όξυνση, εκ νέου, της κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης: την ταύτιση κάθε εκδοχής της Αριστεράς με την αναξιοπιστία.

Δεν αρκεί η αποδόμηση της κυβέρνησης

Οφείλουμε, λοιπόν, τόσο να εξηγήσουμε αυτοκριτικά αυτή την πορεία, όσο και κυρίως να χτίσουμε σήμερα μαζί με την κοινωνία ένα νέο αξιόπιστο σχέδιο, που θα αμφισβητεί τους μονοδρόμους της υποταγής, χωρίς να παραγνωρίζει τις πραγματικές δυσκολίες(…)
Δεν φτάνει, λοιπόν, απλά ένας λόγος αποδόμησης της κυβερνητικής προπαγάνδας, αλλά ούτε και ένας εσωστρεφής αναστοχασμός, αποκομμένος από το σήμερα και τις ανάγκες. Δεν φτάνει ένας νέος, πιο «ντούρος» αριστερός κυβερνητισμός, αντίστοιχος του ΣΥΡΙΖΑ του 2012, για να πείσει ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς, ούτε όμως και η υποχώρηση στο καταφύγιο της ιδιαίτερης ιδεολογικής μας ταυτότητας και η περιχαράκωση γύρω από αυτή, με όρους φωτισμένης πρωτοπορίας.

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet