Σε κάθε ευκαιρία τα κεντρικά κομματικά και κυβερνητικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αμέσως μετά τις σαφείς ενδείξεις ότι η αξιολόγηση κλείνει, δεν παρέλειπαν να τονίσουν, με πρώτο απ’ όλους τον πρωθυπουργό, ότι τώρα, σχετικά απερίσπαστα, η κυβέρνηση θα κυβερνήσει. Οι μεγάλες μεταρρυθμιστικές τομές, κρίσιμα νομοσχέδια που είτε μπλόκαραν με κάθε ευκαιρία οι δανειστές, είτε χρειάζονταν ακόμη επεξεργασία και έχουν άμεση σχέση με την αποκόλληση της οικονομίας από την ύφεση, όπως το αναπτυξιακό, η κοινωνική οικονομία, το λαθρεμπόριο κτλ ανακοινώθηκαν ως άμεσες παρεμβάσεις. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων της καθημερινότητας, ως έμπρακτη ένδειξη της λαϊκότητας της κυβέρνησης, ορίστηκε, επίσης, πρώτο και καθημερινό καθήκον όλων των υπουργών, των υπηρεσιών, των ΔΕΚΟ.

Σχεδιασμός όξυνσης

Η αντιπολίτευση, ιδίως η δεξιά αξιωματική αντιπολίτευση, επεχείρησε ένα φράγμα πυρών που, απλώς, εξέπεμπε φόβο. Δηλαδή, επιχείρησε να διαμορφώσει ένα κλίμα αστάθειας και έντασης είτε καταστροφολογώντας, είτε συμβάλλοντας σε ένα κίνημα κατά της κυβέρνησης όχι διεκδικητικό και επανορθωτικό πλευρών των κυβερνητικών μέτρων, που προκαλούν πληγές σε εκτεθειμένα κοινωνικά στρώματα, αλλά με το καθαρά κομματικό της σύνθημα «παραιτηθείτε». Στόχος της, με άλλα λόγια, ήταν η δημιουργία μιας έκρυθμης κατάστασης, ενός θερμού καλοκαιριού, που δεν θα άφηνε την κυβέρνηση να περάσει το μήνυμά της, να παράξει έργο, να λύνει προβλήματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι παρά τις αντίθετες φωνές στο εσωτερικό της, η ΝΔ δεν ψήφισε το αναπτυξιακό νομοσχέδιο. Το μυαλό της ήταν αλλού. Ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης το χαρακτήρισε «αδειανό πουκάμισο».
Σ’ αυτόν το σχεδιασμό εμπίπτει και η κοντόφθαλμη απόφασή της να συμμετάσχει δραστήρια στη συγκέντρωση της Τετάρτης στο Σύνταγμα, με βουλευτές και στελέχη της. «Η ΝΔ δεν θα έχει οργανωμένη συμμετοχή και συντεταγμένη παρουσία βουλευτών. Όμως, όπως κάθε πολίτης, έτσι και κάθε βουλευτής αποφασίζει ο ίδιος» ήταν η τοποθέτηση της Συγγρού. Η δήλωση συμμετοχής του κ. Άδ. Γεωργιάδη και η διαδικτυακή συμβολή του κ. Μουρούτη δίνουν, απλώς, ένα γνώριμο από παλιά τόνο. Η δήλωση του κ. Κουμουτσάκου ότι η συγκέντρωση «οργανώνεται χωρίς συμμετοχή των κομμάτων, όπως οι ίδιοι οι οργανωτές επιθυμούν» είναι ένα απλό φύλλο συκής.

Περίσπαση από το στόχο

Η αξιολόγηση έκλεινε οριστικά -κανένας δεν παραβλέπει το τεράστιο κόστος που τη συνόδευσε, προφανώς- την Πέμπτη στο Euroworking group, και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος την ίδια στιγμή στις Βρυξέλλες, επιχειρούσε μια παρουσίαση των θέσεων της κυβέρνησης με έκδηλη την ιδεολογική σύγκρουση με τους συνομιλητές του, που υπεραμύνθηκαν της παγκοσμιοποίησης και της κυριαρχίας της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Κάνοντας έντονη κριτική στα προγράμματα προσαρμογής που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα και λειτούργησαν σε βάρος της απασχόλησης και της οικονομίας, σημείωσε ότι «η Ελλάδα γυρίζει σελίδα, σπάει το φαύλο κύκλο των δημοσιονομικών μέτρων που προκαλούν ύφεση και με τη σειρά της η ύφεση φέρνει δημοσιονομικά μέτρα». Προφανώς, οι αβεβαιότητες είναι ακόμη μεγάλες, ωστόσο πάνω σ’ αυτή την πρόγνωση μπορεί να οικοδομηθεί και η εφαρμογή ενός ευρέος προγράμματος παράλληλων δράσεων.
Όπως φαίνεται, όμως, αυτός ο σχεδιασμός κρίθηκε ότι δεν αρκεί, ότι χρειάζονται να ξεδιπλωθούν κι άλλα στοιχεία της πολιτικής της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ, κι άλλες πρωτοβουλίες να μπουν στο τραπέζι. Χρειάζονται, όντως, μεταρρυθμιστικές τομές στους θεσμούς του κράτους και στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Φοβάμαι, όμως, ότι ο τρόπος και η στιγμή που ανακοινώθηκαν, μάλιστα χωρίς την απαραίτητη επεξεργασία από συλλογικά όργανα, οι σκοπούμενες αλλαγές στο Σύνταγμα και το εκλογικό σύστημα δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες ενός συνολικού προοδευτικού μεταρρυθμιστικού σχεδίου των θεσμών.
Ακόμη πιο σπουδαίο, όμως, είναι ότι συνιστούν μία περίσπαση από τον κύριο στόχο, ο οποίος, όπως εισαγωγικά επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί, ήταν διακηρυγμένα, ως κύρια γραμμή, η οικονομική έξοδος και με δικές μας παρεμβάσεις, όχι μόνο μέσω των αγορών, οι οποίες τώρα έχουν μικρότερη αβεβαιότητα για τις εξελίξεις. Η εφαρμογή, δηλαδή, της παράλληλης πολιτικής μας βήμα-βήμα μέσα στις δύσκολες συνθήκες της επιτήρησης. Οι τρέχουσες συζητήσεις μεταξύ στελεχών, αλλά και στις οργανώσεις του κόμματος και οι προβληματισμοί που καταγράφονται για το πόσο εφικτό είναι να υλοποιήσουμε το σχέδιό μας, με βάση τη βασανιστική εμπειρία της διαπραγμάτευσης; Τι πρέπει να κάνουμε, τι μέτρα να πάρουμε για να γίνει αυτό κατορθωτό; Πώς πρέπει να αναδιαταχθεί όλο το κόμμα σε θέση μάχης, να ενισχυθεί η κυβέρνηση, να κινηθούμε στην Ευρώπη κτλ, κτλ.

Αποσπασματική «υψηλή πολιτική»

Θα ήταν κρίμα να αδυνατίσει αυτή η διάταξη μάχης, να στραφεί το ενδιαφέρον στην «υψηλή πολιτική». Διότι περί αυτού πρόκειται. Πώς τίθεται, ποια γεγονότα πιστοποιούν, ότι υπάρχει ζήτημα αναθεώρησης του Συντάγματος; Έχουμε το συσχετισμό να πάμε σε προοδευτικότερη κατεύθυνση το παρόν Σύνταγμα, που είναι αρκετά δημοκρατικό και λειτουργικό; Δεν συζητήθηκε στο κόμμα διότι αυτού είναι δουλειά μια πρόταση αναθεώρησης του Συντάγματος και όχι της κυβέρνησης– αν είμαστε υπέρ της ενίσχυσης των εξουσιών του προέδρου της δημοκρατίας, διότι αυτό θα συμβεί αν εκλεγεί από το λαό και όχι από το κοινοβούλιο, δηλαδή να πάμε σε μείωση της ισχύος του κοινοβουλευτικού συστήματος υπέρ εκτελεστικών μορφών εξουσίας. Η συνέντευξη με τη συνταγματολόγο Ιφιγένεια Καμτσίδου είναι αρκετά αναλυτική για όλα αυτά και επιστημονικά τεκμηριωμένη.
Ακόμη, τι είναι αυτά τα αποσπασματικά που εκπέμπονται περί εκλογικού συστήματος και δοκιμάζουν την παράδοση της αριστεράς και τη δέσμευσή της για υιοθέτηση της απλής αναλογικής; Ακούμε προτάσεις που δεν συζητήθηκαν σε κάποιο όργανο, ενώ υπάρχουν συνεδριακές επεξεργασίες. Πριν, λοιπόν, συζητηθεί και μελετηθεί το ζήτημα αυτό, με βάση και τις πάγιες αρχές της αριστεράς, δεν θα έπρεπε να γίνουν ανακοινώσεις συνοδευόμενες μάλιστα με ισχυρισμούς ότι η απλή αναλογική προκαλεί, ενδεχομένως, αστάθεια στο πολιτικό σύστημα.
Να επανέλθουμε στο κεντρικό μας σχέδιο, να το προφυλάξουμε από αχρείαστες περισπάσεις. Η συζήτηση για τις μεταρρυθμίσεις στους θεσμούς δεν πάει καθόλου χαμένη. Αλλά, μια θετική παράδοση της Αριστεράς είναι η στοχοπροσήλωση. Αυτή την περίοδο των κινδύνων μάς χρειάζεται αυτή η τακτική πάρα πολύ.

 

 

 

Μια χρήσιμη επίσκεψη

pavlos tria

Σε εξαιρετικά τεταμένη στιγμή συνέπεσε το ταξίδι υψηλού επιπέδου αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ στην Παλαιστίνη για επίσημη επίσκεψη, που άρχισε την προηγούμενη Παρασκευή. Αναφερόμαστε στην επίθεση των δυο Παλαιστινίων σε καφετέρια στην καρδιά του Τελ Αβίβ, που προκάλεσε νεκρούς και τραυματίες, με συνέπεια τα άμεσα αντίμετρα των Ισραηλινών, που ανακάλεσαν τις άδειες 83.000 παλαιστίνιων προσκυνητών στον βράχο Άκσα την περίοδο του Ραμαζανιού και την ενίσχυση των ισραηλινών στρατευμάτων στην παλαιστινιακή Δυτική ΄Οχθη. Ο κύκλος του αίματος και της βίας συνεχίζεται, δυστυχώς.
Η αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ, που αποτελείται από τους Πάνο Ρήγα, (γραμματέα της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ), Γιάννη Μπουρνού (μέλος της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ, υπεύθυνου του Τομέα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής και Διεθνών Σχέσεων), Ανδρέα Μιχαηλίδη (Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Χίου), Αντώνη Μαρκόπουλο (Συντονιστή Τμήματος Εξωτερικής Πολιτικής) και Νεκτάριο Μπουγδάνη (μέλος της Γραμματείας του Τμήματος Εξωτερικής Πολιτικής), επισκεπτόμενη την Παλαιστίνη, αναβαθμίζει τις θερμές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών. Υπενθυμίζουμε την επίσκεψη του προέδρου Μαχμούτ Αμπάς στην Αθήνα πριν λίγο καιρό και την αναγνώριση του Παλαιστινιακού Κράτους από την ελληνική Βουλή, καθώς και την επίσκεψη στα παλαιστινιακά εδάφη του έλληνα πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα.
Η αποστολή του ΣΥΡΙΖΑ θα συναντηθεί με αντιπροσωπείες αριστερών και προοδευτικών πολιτικών κομμάτων του Ισραήλ και της Παλαιστίνης, υψηλούς θεσμικούς εκπροσώπους της Παλαιστινιακής Αρχής και του παλαιστινιακού Κοινοβουλίου, καθώς και με φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης και της ακαδημαϊκής κοινότητας.
Η ελληνική κυβέρνηση, μπορεί να παίξει ενεργό και εποικοδομητικό ρόλο στη λύση των πολύπλοκων προβλημάτων στη Μέση Ανατολή και λόγω παράδοσης καλών σχέσεων με τους παλαιστίνιους, αλλά και λόγω της πολιτικής που ακολουθεί μια κυβέρνηση με κορμό την Αριστερά στο μεσανατολικό. Αυτή την πολιτική μπορεί να τη φέρνει μέσα στους θεσμούς και τα όργανα της ΕΕ σε κάθε ευκαιρία. Όσο περνά ο καιρός, τόσο η σκληρή πραγματικότητα θα πείθει ότι μόνο η ειρήνη και η συνύπαρξη -η αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους και η εξασφάλιση της ασφάλειας του Ισραήλ- θα απομακρύνει την αδυσώπητη πραγματικότητα σύγκρουσης από την περιοχή. Το ταξίδι, απ’ αυτή την άποψη, προσθέτει τη δική του συμβολή.

Παύλος Κλαυδιανός
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2023 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet