Η απόσταση που χωρίζει την κυβερνητική ρητορική από την οπτική της κομματικής (και εκλογικής) βάσης. 

mhts

Του Νίκου Τσαγκρή

«Η λιτότητα είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες αιτιολόγησης των απογοητεύσεων και ανησυχιών στην Ευρώπη». Και, «τα μέτρα λιτότητας κάνουν την Ευρώπη να καταγράφει όλο και πιο αργούς ρυθμούς ανάπτυξης». Και, «αυτό έχει ως αποτέλεσμα πάρα πολλοί Ευρωπαίοι, ειδικά οι νέοι άνθρωποι, να έχουν παραμείνει χωρίς εργασία και να νιώθουν απογοήτευση». Και, «Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, περιλαμβανομένων των κοινοτικών θεσμών, πρέπει να δείξουν ότι συνδέονται με τις καθημερινές ανάγκες των πολιτών και ανταποκρίνονται  σ’ αυτές»…
Λέξεις, λέξεις, λέξεις, θα μπορούσε να πει κανείς. Και  πράγματι, οι λέξεις που συνθέτουν τους παραπάνω αφορισμούς είναι φθόγγοι πολιτικής μετριοπάθειας, που  κρατούν προσχήματα. Στην καλύτερη, φράσεις που δεν  υπερβαίνουν τα όρια μιας, κινούμενης στο πλαίσιο της πολιτικής διπλωματίας, κριτικής.
Ωστόσο, είναι λέξεις που δεν άρθρωσε ποτέ η κ. Μέρκελ και ο κ. Σόϊμπλε, φράσεις που δεν τόλμησε ποτέ να εκστομίσει ο κ. Σαμαράς και ο διάδοχός του Κυριάκος Μητσοτάκης, λόγια  που ουδέποτε ακούστηκαν από τους ψευτοσοσιαλιστές του ΠΑΣΟΚ, τον κ. Βενιζέλο και την κ. Γεννηματά. Ενώ οι συνάδελφοί τους, κυβερνήτες ή συγκυβερνήτες χωρών-μελών της ΕΕ, όπως ο κ. Ρέντσι ή ο κ. Γκάμπριελ, μόνο τώρα τελευταία, στα ζόρια, έχουν αρχίσει να τα ψελλίζουν. Προσέχοντας οι μετριοπαθείς «αντισυστημικοί» τους ψίθυροι να μην αγγίζουν καν τα όρια της κριτικής -έστω μιας κριτικής κινούμενης στο πλαίσιο της πολιτικής διπλωματίας. Όπως αυτής του Μπαράκ Ομπάμα. Γιατί ο αμερικανός πρόεδρος είναι ο φορέας της κριτικής κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης που διαβάσατε στον πρόλογο αυτού του κειμένου…

Διγλωσσία;

Μόνο ο αντισυστημικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ ξεπερνά, ακόμα και σήμερα, τα όρια της κριτικής που άσκησε ο αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα κατά της ευρωπαϊκής πολιτικής της λιτότητας, ειδικά στη συνέντευξή του προς την ισπανική El Pais. Εδώ οφείλω να διευκρινίσω ότι γράφω «μόνο ο αντισυστημικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ» και «ακόμα και σήμερα», προκειμένου να διαχωρίσω το δυναμικό χαρακτήρα της αντισυστημικής κριτικής που εξακολουθεί να αρθρώνει το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ (η κομματική βάση, κυρίως), από τον αντίστοιχο μετριοπαθή της κυβερνητικής κριτικής. Τη σχετική ρητορική του έλληνα πρωθυπουργού, ας πούμε, στον ίδιο χρόνο και χώρο: μια κριτική κινούμενη στο πλαίσιο της πολιτικής διπλωματίας, σχεδόν πανομοιότυπη μ’ αυτήν του Μπαράκ Ομπάμα.
Εντάξει, από μια άποψη είναι φυσικό να πέφτουν οι τόνοι όταν οι κριτικές αναφορές στα ευρωπαϊκά κακώς κείμενα γίνονται από κορυφαίους κυβερνητικούς αξιωματούχους, και μάλιστα σε διεθνές περιβάλλον. Ωστόσο, η σύμπτωση των  σχετικών με το ευρωπαϊκό ζήτημα «θέσεων» των Τσίπρα και Ομπάμα κατά τη διάρκεια της συνόδου του ΝΑΤΟ, δημιούργησαν αίσθηση: θετική, στην περιοχή της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας - αρνητική στην περιοχή του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού. Στην περιοχή του ΣΥΡΙΖΑ (της κομματικής βάσης) προβληματισμός, και γκρίνια: «ένοιωσα σαν να μου τη βγαίνει από αριστερά ο Ομπάμα», ήταν ένα από τα πιο… ευαίσθητα συντροφικά σχόλια που ακούστηκαν τις μέρες εκείνες.

Μια «επιστολή»

Γενικότερα, η  διαρκώς προσαρμοζόμενη στις ανάγκες  της κυβερνητικής διπλωματίας αντισυστημική (και όχι μόνον) ρητορική του Αλέξη Τσίπρα και των περισσότερων κυβερνητικών αξιωματούχων, μεγαλώνει την απόσταση που χωρίζει την κομματική (και την εκλογική, βέβαια) βάση απ’ την κυβέρνηση. Και, εν πολλοίς, εν όψει και του συνεδρίου, ερμηνεύεται ως αιφνίδια κυβερνητική στροφή προς την κεντροαριστερά, με βασικό μέλημα τη διασφάλιση της κυβερνησιμότητας…
«Μας ενδιαφέρει ένα κόμμα πολύ πιο πέρα από την κυβερνησιμότητα και κυρίως για πολύ μετά από αυτή», αντιδρά η Μαρία Μπαλάφα, (μέλος του ΣΥΡΙΖΑ) με επιστολή της δημοσιευμένη στην Αυγή˙ δίνοντας τον τόνο ικανού μεγέθους κομματικών αισθημάτων για την κυβέρνηση και την κυβερνησιμότητα. Ακολούθως, η Μ.Μ. αποσυνδέει το ζήτημα της κυβερνησιμότητας από τις σχέσεις της αριστεράς με τη σοσιαλδημοκρατία, (κεντροαριστερά «ανοίγματα» κλπ.) ως εξής: «είναι σοβαρή η ανάγκη συμμαχίας και με τη σοσιαλδημοκρατία, στο σημερινό πλαίσιο των συσχετισμών στην ΕΕ, αλλά με ποιους όρους; Το να εμφανίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ υποχωρητικός απέναντι σε μια σοσιαλδημοκρατία που ασκεί νεοφιλελεύθερες πολιτικές και χάνει παντού, είναι μια επιλογή που δεν έχει να προσφέρει τίποτα, πόσο μάλλον η υποστήριξη σε πρόσωπα που τελούν υπό δομική αμφισβήτηση εντός των κομματικών τους σχηματισμών. Ο Φάιμαν έφυγε, ο Ολάντ δεν θα είναι καν υποψήφιος στις εκλογές και ο Γκάμπριελ βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο…»
Μια χαρά τα λέει η συντρόφισσα. Άλλωστε, προ ολίγων ημερών ήταν που έγραφα ότι η, αφομοιωμένη από το συστημικό νεοφιλελευθερισμό, ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία,  στη σχέση της με τον ΣΥΡΙΖΑ, αναζητεί το ιδεολογικό της «ξέπλυμα». Η δε ελληνική (σοσιαλδημοκρατία) έχει αφομοιωθεί ήδη. Απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ…
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet