Με την ψήφιση της απλής αναλογικής, ως νέου εκλογικού νόμου, έχουμε ένα νέο και καθοριστικό δεδομένο στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Ότι ισχύει αυτό, προκύπτει αβίαστα και καθαρά από τις τοποθετήσεις της ευρύτερης συντηρητικής παράταξης: «άσφαιρο όπλο», «Βατερλό», «ήττα», «κόλαφος» και άλλα πολλά επιστρατεύτηκαν ως χαρακτηρισμοί, για να αμβλύνουν, όσο είναι δυνατό, με ένα ηθελημένο ψέμα μια ολοφάνερη δυσμενή, δομική, άρα και μόνιμη μεταβολή για τη συντηρητική παράταξη στις συντεταγμένες, όπου θα ασκείται στο εξής η πολιτική. Φυσικά δεν είναι η μόνη και όποιος διογκώνει τη σημασία της κάνει το αντίθετο λάθος.

Προεόρτια πολιτικών συμμαχιών

Η «Καθημερινή», πιστή στην άνωθεν γραμμή, έχει την Παρασκευή ως κεντρικό τίτλο «πολιτική ήττα του Τσίπρα». Γιατί ακριβώς; Διότι δεν συγκεντρώθηκαν, όπως υποστηρίζεται, οι διακόσιες ψήφοι για να ισχύσει η απλή αναλογική από τις επόμενες εκλογές, άρα ναυάγησε το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ για αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, μέσω της θέσπισης του νέου εκλογικού συστήματος. Και αποσιωπούν ότι, πάντως, αυτή καθιερώθηκε και ήδη παράγει αποτελέσματα. Όπως προέκυψε απ΄ τη συζήτηση στη Βουλή, οι διάφορες πολιτικές δυνάμεις προετοιμάζονται ήδη, ή σωστότερα ψάχνουν από τώρα για τις κατάλληλες συμμαχίες.
Ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης, αντιλαμβανόμενος τη σημασία αυτής της αλλαγής, έσπευσε να επισημάνει -αν και μίλησε για δεινή πολιτική ήττα- ότι «ο νόμος που ψηφίσθηκε, θα είναι ο μόνος νόμος που ουδέποτε θα εφαρμοστεί». Η ΝΔ θα αναλάβει, ως κυβέρνηση, πρωτοβουλία να τον αλλάξει. Γι’ αυτό «μάζεψε» και την επιθετικότητά του έναντι του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού και απευθυνόμενος σ’ αυτά μίλησε για «ένα πιο αναλογικό μπόνους, που όμως θα διασφαλίζει την κυβερνητική σταθερότητα». Πρόκειται για μια διατύπωση, που περισσότερο μοιάζει με πρόσκληση κυβερνητικής συνεργασίας από τώρα, παρά για συνεργασία σε προσπάθεια να ανατραπεί ετούτος ο νόμος της απλής συγκεντρώνοντας τις 200 ψήφους. Πράγμα όχι μόνο πολύ δύσκολο, αλλά και επαχθές, καθώς, όπως του παρατήρησε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, χρειάζεται και τη συνεργασία της Χρυσής Αυγής.
Αλλά ας φύγουμε από τους άχαρους αριθμούς και ας πάμε στην πολιτική. Το λάθος της ΝΔ, αλλά και ευρύτερα της συντηρητικής παράταξης, είναι να θεωρούν ότι δεν έχει σταθεροποιηθεί ο πόλος της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, στο πολιτικό σύστημα ή ότι μπορούν να τον κατεδαφίσουν, να τον συρρικνώσουν. Επομένως, ασκούν μια αγχώδη, επιθετική, μυωπική πολιτική. Αυτό που δεν διακρίνουν, είναι ότι στις επόμενες εκλογές, που θα ισχύει το μπόνους των πενήντα εδρών, θα αναδύεται εξ αυτού μια πόλωση, διότι υπάρχει ένα τμήμα του κέντρου, που μπορεί να θέλει να αποδοκιμάσει τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά –όπως τον υποχρεώνει το μπόνους των πενήντα– όχι να επιβραβεύσει τη ΝΔ (ένα άρθρο του Θανάση Καρτερού στην «Αυγή» θέτει αυτό το ζήτημα πολύ καλά). Αυτό είναι και το μεγάλο λάθος του ΠΑΣΟΚ, να δει και να εκτιμήσει τις συνέπειες αυτής της παρενέργειας.
Θα ήταν σωστότερο να πούμε, μιλώντας για το Κέντρο, σοσιαλδημοκρατικό ή όχι, ότι δεν μπορούσε να συμπεριφερθεί με πολιτικό ορθολογισμό για μια σειρά λόγους. Πρώτον, από το τραύμα της ήττας που τελεσίδικα το κάνει μη ηγεμονική δύναμη σε ενδεχόμενη συνεργασία με την Αριστερά. Δεύτερον, από ένα τμήμα της ηγεσίας του -που απηχεί και στη βάση- το οποίο επιλέγει τη συνεργασία με τη δεξιά.

Το λάθος του ΠΑΣΟΚ

Εντούτοις, οι δυνάμεις του Κέντρου, παρά την πόλωση στις τελευταίες εκλογές, συγκράτησαν ένα ικανό ποσοστό γύρω στο 14%. Και είναι ένας κόσμος από την ιστορική δημοκρατική παράταξη, που δεν μπορεί εύκολα να ακολουθήσει τον κ. Βενιζέλο, που δίνει τον τόνο σήμερα και στην κ. Γεννηματά. Γι’ αυτό είχαμε και αισθητές διαφοροποιήσεις στο Κέντρο. Στο Ποτάμι μόνο τέσσερις ακολούθησαν τον κ. Θεοδωράκη. Όσο για το ΠΑΣΟΚ, πρέπει να κρατήσουμε υπόψη μας την ανώνυμη απειλή της προέδρου εναντίον στελεχών της: «Όσοι ονειρεύονται να γίνουν υπουργοί του Τσίπρα ή του Μητσοτάκη με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη τσόντα, να φροντίσουν έγκαιρα να χωρέσουν και στα ψηφοδέλτιά τους». Και πρόσθεσε πως δεν πρέπει να αναζητούνται στο κόμμα της «δεκανίκια» και «χρήσιμοι ηλίθιοι».
Ο πρωθυπουργός, απ’ αυτή την άποψη, ήταν πιο σωστό να μιλήσει για το δημοκρατικό κόσμο και τις κοινωνικές δυνάμεις που εκφράζει αυτός ο χώρος, που δεν κολλά με το νεοφιλελεύθερο κ. Μητσοτάκη, παρά να πει για το «δώρο» της απλής αναλογικής στο Κέντρο, να παίξει, δηλαδή, ρυθμιστικό ρόλο. Το ζήτημα είναι πιο βαθύ, έχει άλλη ιστορικότητα.

Ο ευχάριστος κ. Λιου

Αλλά ας έλθουμε και στα οικονομικά. Ασφαλώς, η σημαντικότερη είδηση ήταν η επίσκεψη του υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ κ. Τζακ Λιου και οι δηλώσεις του. Οι δηλώσεις του, ιδίως μετά από τις δηλώσεις ευρωπαίων αξιωματούχων, όπως ο κ. Μοσκοβισί, ο κ. Ντάισελμπλουμ, ο κ. Σόιμπλε. Η διαφωνία είναι σαφής και αυτή τη φορά, καθώς συνδέεται με την κατάσταση στην περιοχή μετά τα γεγονότα στην Τουρκία, δεν εκφράζεται απλώς γενικά. Ο κ. Λιου επεσήμανε ότι τώρα πλέον οι γενικές αναφορές για το χρέος στη συμφωνία του Γιουρογκρουπ για το κλείσιμο της αξιολόγησης πρέπει να γίνουν συγκεκριμένη πολιτική. Μάλιστα, όρισε και ως χρονικό όριο το τέλος της θητείας του κ. Ομπάμα, δηλαδή το τέλος του χρόνου. Ενωρίτερα, σε συνέντευξή του στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς σημείωνε χαρακτηριστικά: «Θα ήλπιζα η αναταραχή στην Τουρκία να άλλαζε το κλίμα υπό το οποίο διεξάγονται οι συνομιλίες για την ελάφρυνση του χρέους και επειδή είναι, ούτως ή άλλως, το σωστό να γίνει, αλλά και επειδή σε μια στιγμή που η Ελλάδα είναι σε θέση γεωπολιτικής σημασίας, είναι καλό να ενισχυθεί η δημοσιονομική δομή της». Ασφαλώς, δεν θα παρέλειπε να μιλήσει και για την ανάγκη ολοκλήρωσης του προγράμματος, να αναφερθεί στις ιδιωτικοποιήσεις κτλ. Μένει μόνο να δούμε πώς αυτές οι τοποθετήσεις θα φθάσουν στους ευρωπαίους αξιωματούχους, πώς θα απαντήσει ιδίως η Γερμανία. Οι εξελίξεις και η πολιτική που εμμονικά ασκείται, δεν διαμορφώνουν ευνοϊκές συνθήκες παρά μόνο για εκείνους που δεν βλέπουν καλά (ανάλυση του Γιάννη Αγγέλη στη σελίδα 6).

Ε... όχι και συγγνώμη!

 

plaisio pavlos

Δυο, τουλάχιστον, ζητήματα ανακύπτουν από τη δήλωση του υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής, Γιάννη Μουζάλα. Ζητούσε συγγνώμη από τον πρώην Υπουργό Νίκο Δένδια, διότι όπως σημειώνει «... χρειάσθηκε να γίνω υπουργός, για να μάθω ότι υπήρχε εμπλοκή με το Ελεγκτικό συνέδριο και με τα οικονομικά και δεν έφταιγε ο κ. Δένδιας, δεν υπήρχαν λεφτά για να καλυτερέψουν οι συνθήκες εκεί. Είναι πιο πολύπλοκα τα πράγματα ....». Το ένα ζήτημα είναι το περιεχόμενο της συνολικής θητείας του υπουργού Δένδια. Το άλλο, είναι το περιεχόμενο της πολιτικής του συγκεκριμένου πεδίου, που έκρινε ο Υπουργός ότι ο κ. Δένδιας αδικήθηκε.
Το πρώτο, νομίζω, καλύπτεται αρκετά καλά από την ανακοίνωση της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ με τον εύγλωττο τίτλο «Συγγνώμη σε ποιον;». Λέει, λοιπόν, η ανακοίνωση: «Ο Νίκος Δένδιας έχει συνυφανθεί με μία από τις μελανότερες πτυχές της τριετούς διακυβέρνησης Σαμαρά, με το όργιο καταστολής και αυταρχισμού. Η υπουργεία του είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον “Ξένιο Δία”, τις επιχειρήσεις “σκούπα” μεταναστών και προσφύγων από το κέντρο της Αθήνας μέχρι τον Έβρο, με τους βασανισμούς των 15 αντιφασιστών συλληφθέντων στη ΓΑΔΑ (η καταγγελία των οποίων είχε λάβει διεθνή χαρακτηριστικά), με τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης της Αμυγδαλέζας και άλλων κέντρων κράτησης, με το δόγμα της “μηδενικής ανοχής” απέναντι σε όποιον -φοιτητή ή εργαζόμενο, άνεργο ή μετανάστη- τολμούσε να διεκδικήσει, να αντισταθεί, να σηκώσει κεφάλι. Ως νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, μας είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρούμε οποιονδήποτε λόγο, για να ζητήσουμε συγγνώμη από τον προαναφερθέντα».
Όσο για το δεύτερο, το περιεχόμενο δηλαδή της πολιτικής του κ. Δένδια για τους μετανάστες – πρόσφυγες, δεν ήταν η οικονομική στενότητα, όσο η πολιτική επιλογή δημιουργίας αντίξοων ως και βάναυσων συνθηκών ζωής, ως αντικίνητρο εισόδου. Το είχε δηλώσει με σαφήνεια ο κ. Δένδιας σε συνέντευξη στον δημοσιογράφο Στρόιτερ, στον Alpha, λέγοντας: «Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ένα πλάνο, το οποίο όχι απλώς θα φιλοξενήσει τους μετανάστες, αλλά θα κάνει την Ελλάδα μη φιλικό προορισμό στην παράνομη μετανάστευση. Όλα αυτά εδώ γιατί γίνονται; Εκτός του ότι πρέπει να τους περιορίσουμε, δεν μπορούν να γυρνάνε ελεύθεροι στη χώρα. Τι κάναμε; Κλείσαμε τον Έβρο. Λέμε και κάτι άλλο σε όσους περάσουν από τα νησιά ότι κοιτάξτε κύριοι αν έρθετε στην Ελλάδα, δεν θα είστε ελεύθεροι, δεν θα γυρνάτε έξω, δεν θα μπορείτε να φύγετε, να πάτε κάπου αλλού. Αν έρθετε στην Ελλάδα, θα σας πιάσουμε, θα σας βάλουμε σε ένα κέντρο, θα μείνετε εκεί και ο μόνος τρόπος για να βγείτε από εκεί είναι να υπογράψετε μια δήλωση και να πάτε στην πατρίδα σας ή να σας στείλουμε εμείς στην πατρίδα σας».
Οι δηλώσεις του Γιάννη Μουζάλα ήταν τουλάχιστον άστοχες, βλάπτουν την κυβέρνηση σε ένα καίριο πεδίο πολιτικής, αξιακά φορτισμένο, όπως το προσφυγικό. Σε ένα πεδίο, που, έστω εν μέσω παραλήψεων και ανοργανωσιάς, έχουν γίνει πάρα πολλά -και από τον υπουργό- μέσα σε τεράστιες δυσκολίες. Την αποξενώνουν από το φυσικό της κοινωνικό χώρο.

Παύλος Κλαυδιανός
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet