Του Νίκου Σερβετά

Σε ποιο κοινό απευθύνεται άραγε ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Τι είναι αυτό, που τον κάνει να αναφέρει λέξεις και φράσεις, δείχνοντας ότι δεν έχει σκεφθεί ούτε το νόημα τους, ούτε και τις συνέπειες που θα υπάρχουν, όταν ειπωθούν και μάλιστα με τον πιο επίσημο τρόπο και από το πιο επίσημο βήμα, το βήμα της βουλής;
Μέσα σε λίγες μέρες είχαμε δύο σοβαρά περιστατικά, ίσως και περισσότερα αλλά μικρότερης σημασίας, όπως η αναφορά στο νόμισμα της Ζιμπάμπουε, που μαρτυρούν ότι είτε ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά και το επιτελείο που προετοιμάζει τις ομιλίες του, δεν προετοιμάζονται σωστά και εκτοξεύει αλόγιστα φράσεις, είτε ότι απευθύνεται σε κοινό, το οποίο στις φράσεις αυτές δεν έχει δώσει το ίδιο νόημα, όπως όλος ο υπόλοιπος κόσμος.
Κατ’ αρχάς είχαμε το περίφημο «εξόριστος από τη χούντα», φράση που θα συνοδεύει πλέον τον Κυριάκο Μητσοτάκη σε όλη την υπόλοιπη πολιτική καριέρα του. Στο περιβάλλον που μεγάλωσε και διαπαιδαγωγήθηκε, ίσως, το «πολιτικός εξόριστος» να έχει το νόημα που έδωσε ο ίδιος, όταν το είπε, σίγουρα, όμως, οι άνθρωποι του επιτελείου του και οι βουλευτές του κόμματος του ξέρουν ότι για το ευρύ κοινό σημαίνει κάτι τελείως διαφορετικό. Αντί, λοιπόν, να δοθούν ερμηνείες του τύπου «... η υπερβολή είναι στοιχείο του πολιτικού λόγου...» ή «... ήθελε να τονίσει ότι αντίσταση στη χούντα προέβαλαν άνθρωποι απ’ όλο το πολιτικό φάσμα...», έγινε ακριβώς το αντίθετο. Στελέχη του κόμματος, προεξέχοντος του Νίκου Δένδια και της Ντόρας Μπακογιάννη, είπαν αυτά που, λογικά, δεν θα έπρεπε να πουν. Ο μεν Νίκος Δένδιας, (εδώ κι αν υπάρχει άγνοια των νοημάτων ή πολιτική υπερβολή) πάλι μέσα στη βουλή, αναφέρθηκε στον «αβάπτιστο εξόριστο», η δε Ντόρα Μπακογιάννη, σαν πρώιμο εφηβάκι, με ανάρτηση της σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, ζήτησε να αναμετρηθεί με όποια άλλη πολιτική οικογένεια θέλει «ποια είναι πιο αντιστασιακή»

Κατάσταση απελπισίας

Λίγες μέρες αργότερα, και πάλι από το βήμα της βουλής, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, χρησιμοποίησε ως μομφή κατά της κυβέρνησης απόσπασμα από βιβλίο του Τζέιμς Γκαλμπρέιθ: «... μία ομάδα κομματικών στελεχών, συνδικαλιστών και καθηγητών πανεπιστημίου παίρνει την κυβέρνηση, μόνο όταν ο λαός βρίσκεται σε απελπισία» είπε, τονίζοντας με θεατρινισμό το «απελπισία» και βάζοντας με μία φράση δύο αυτογκόλ:
Πρώτον, αν δεν ασχολούνται με την πολιτική και αν δεν θέσουν υποψηφιότητα για να εκλεγούν τα κομματικά στελέχη, οι συνδικαλιστές και οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι (που με ελάχιστες θλιβερές εξαιρέσεις τιμούν το λειτούργημα του βουλευτή), ποιοι θα πολιτεύονται; Οι μιντιάρχες, οι εργολάβοι και οι τραπεζίτες;
Δεύτερον, δεν συλλογίστηκε, πριν το εκστομίσει ο κύριος Μητσοτάκης, ποιος έφερε τον λαό σε κατάσταση απελπισίας για να ψηφίσει αυτούς που ψήφισε;
Αν και το δεύτερο περιστατικό πολλοί το άκουσαν, αλλά λίγοι το αντελήφθησαν, θα πρέπει να θεωρείται αν όχι μεγαλύτερης, τουλάχιστον ίσης επικοινωνιακής σημασίας με το πρώτο.
Βέβαια δεν είναι μόνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που υποπίπτει σε τραγικά λάθη. Ο αντιπρόεδρος του κόμματος, όμως, Άδωνης Γεωργιάδης, μάλλον θεωρείται πλέον ανυπόληπτος και πέραν μιας μικρής μερίδας ατόμων, τα οποία ούτως ή άλλως ποτέ δεν επικοινώνησαν με πολιτικά επιχειρήματα, κανείς άλλος δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία σε όσα αναφέρει. Αν, δε, η κυβέρνηση, δεν θεωρούσε υποχρέωση της να απαντά σε όσα της καταλογίζει, μάλλον, οι εκάστοτε δηλώσεις του θα πέρναγαν απαρατήρητες. Παρ’ όλα αυτά οι δικές του ενέργειες θα πρέπει να θεωρούνται στοχευμένες και προμελετημένες και όχι επιπόλαια γενόμενες, όπως του αρχηγού του. Στην πιο πρόσφατη μάλιστα, αυτή της συνοδείας του πρωθυπουργού στο ταξίδι του στην Πάρο, χρειάστηκε δημοσίευμα της εφημερίδας «Η Καθημερινή», την Παρασκευή, για να σώσει το κύρος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης καθώς ο εκπρόσωπος τύπου της ΝΔ, Γιώργος Κουμουτσάκος, με τις διευκρινιστικές δηλώσεις του ταυτίστηκε τόσο ηθικά όσο και πρακτικά με τον Άδωνη Γεωργιάδη.

Δύο απαντήσεις

Στο ερώτημα, λοιπόν, «σε ποιόν απευθύνεται η ηγεσία της ΝΔ» μπορούν να δοθούν, ίσως, δύο απαντήσεις. Η εύκολη είναι ότι απευθύνεται στο κοινό εκείνο, που δεν δίνει βάρος στο λόγο, που αρκείται σε γηπεδικού χαρακτήρα δηλώσεις και απαντήσεις και αυτό που προσδοκά είναι η επαναφορά ενός συστήματος μέσα στο οποίο, από συνήθεια ή παράδοση, τοποθετούσε τον εαυτό του. Η πιο ριψοκίνδυνη απάντηση είναι ότι δεν απευθύνεται σε κανένα. Εκτελεί την υπηρεσία, που άλλοι της έχουν αναθέσει, με το μόνο τρόπο που γνωρίζει: του μάρκετινγκ στην πολιτική, του εντυπωσιασμού του πελάτη-ψηφοφόρου. Και βέβαια τόσο ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης όσο και οι συνεργάτες του, μη έχοντας επαφή με την καθημερινότητα του πολίτη, αντί πολιτικών επιχειρημάτων, που να έχουν σχέση με την πραγματικότητα, εκτοξεύουν πυροτεχνήματα, που φαντάζουν εντυπωσιακά, αλλά χάνονται τα αμέσως επόμενα δευτερόλεπτα. Και πάντα τα πυροτεχνήματα ενέχουν τον κίνδυνο να τραυματίσουν αυτόν που τα εκτοξεύει.

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet