ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΩΤΗΡΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Ένας τακτικός αναγνώστης

 

Του Στράτου Κερσανίδη

Ανήμερα το δεκαπενταύγουστο πέθανε ο Σωτήρης Δημητρίου. Περίπου τρία χρόνια μετά από το θάνατο της αγαπημένης του Αλίντας.
Η ζωή του ακολούθησε την ιστορική περιπέτεια της δικιάς μας Ελλάδας. Έτσι, ο γεννημένος το 1925 Σωτήρης, προτού κλείσει τα 20 του χρόνια, μπήκε στην Αντίσταση μέσα από τις γραμμές της ΕΠΟΝ και φυλακίστηκε το 1944. Κι όταν ήρθε η απελευθέρωση, το ελληνικό κράτος φρόντισε να τον μεταφέρει στη Μακρόνησο.
Σπούδασε στο ΕΜΠ και άρχισε να εργάζεται ως πολιτικός μηχανικός. Το 1955 παντρεύτηκε με την Αλίντα και μαζί ταξίδεψαν στην Αφρική, όπου τον καλούσαν οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις ως μηχανικού. Εκεί ήρθε σε επαφή με την ανθρωπολογία και όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, γράφτηκε στη Φιλοσοφική, την οποία όμως δεν τελείωσε. Ρίχτηκε με πάθος στη μελέτη της ανθρωπολογίας και το αποτέλεσμα ήταν να γίνει ένας από τους πιο σημαντικούς κοινωνικούς ανθρωπολόγους στη χώρα και να θεωρείται πρωτοπόρος στην Κοινωνική Ανθρωπολογία.
Από το 1971 ως το 1974, προήδρευσε της ομάδας του Σύγχρονου Κινηματογράφου προσθέτοντας ακόμη έναν τομέα στην έρευνα και το γνωστικό του πεδίο.
Πολιτικός μηχανικός, κοινωνικός ανθρωπολόγος, θεωρητικός του κινηματογράφου. Τον γνώρισα με την τελευταία του ιδιότητα, σε κάποιο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους στη Δράμα. Δεν θυμάμαι πότε, αλλά σίγουρα έχουν περάσει κοντά 20 χρόνια. Ήταν μετά τις προβολές, σε ένα μικρό ταβερνάκι όταν μου τον σύστησε ο φίλος και συνάδελφος, Γεράσιμος Βάκρος. Μαζί μας ήταν και ένας άλλος φίλος και συνάδελφος, ο Κώστας Τερζής, ο οποίος κάτι έγραψε σχετικά στην «Αυγή», πριν από δύο εβδομάδες. Φυσικά παρούσα ήταν και η Αλίντα.
Εκείνο το βράδυ δεν κατάλαβα πως πέρασε η ώρα. Κρεμόμουν κυριολεκτικά από τα χείλη του καθώς ο δάσκαλος Σωτήρης Δημητρίου, με λόγο συγκροτημένο, σωστή χρήση της ελληνικής και με λόγο απλό άνοιγε ορίζοντες στη σκέψη μου. Το πιο εντυπωσιακό, όμως, από όλα ήταν ο γλυκός του τρόπος και η σεμνότητά του. Γιατί ο Σωτήρης δεν παρίστανε τον παντογνώστη, δεν το έπαιζε ειδικός αλλά άκουγε με προσοχή και τις δικές μας απόψεις. Και ανάμεσα σε όλα και ενώ έβγαζε την ταμπακιέρα με τα έτοιμα στριφτά τσιγάρα, τα οποία έκοβε σε μικρότερα κομμάτια για να τα καπνίσει -έτσι «κόβω» το τσιγάρο, μας έλεγε αυτοσαρκαζόμενος-, δεν παρέλειπε να κρατά το χέρι της Αλίντας και να της λέει γλυκόλογα. Και εκείνη τον κοιτούσε στα μάτια και ήταν οι μοναδικές στιγμές που «δαμαζόταν» η πληθωρικότητα του χαρακτήρα της. Οι στιγμές που μιλούσε ο Σωτήρης.
Έκτοτε συναντιόμασταν σχεδόν σε όλα τα φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης και της Δράμας. Και πάντοτε η χαρά εκείνων των συναντήσεων ήταν μεγάλη και, μπορώ να πω με βεβαιότητα, όχι μόνο από τη δική μου πλευρά.
Τελευταία φορά συναντηθήκαμε σε κάποια παρουσίαση ενός από τα ντοκιμαντέρ της Αλίντας -μάλλον για «Τα κορίτσια της βροχής»- που είχα την τιμή να παρουσιάσω. Μιλήσαμε, τα είπαμε και ο Σωτήρης, χωρίς να τον ρωτήσω, μου είπε: «Σε διαβάζω στην “Εποχή” κάθε Κυριακή. Έτσι, συνέχισε». Ο Σωτήρης Δημητρίου, λοιπόν, ήταν ένας τακτικός αναγνώστης της «Εποχής» και της συγκεκριμένης σελίδας.
Κρατώ στα χέρια μου το βιβλίο του «Ο κινηματογράφος σήμερα. Ανθρωπολογικές, πολιτικές και σημειωτικές διαστάσεις» (εκδόσεις Σαββάλας) και κοιτάζω την ιδιόχειρη αφιέρωσή του. Θυμάμαι τη φωνή του, τη γλυκύτητά του, τα φλογισμένα του μάτια και την πίστη του πως παρά τα δύσκολα, δεν πρέπει να το βάλουμε κάτω και να συνεχίσουμε. Θα συνεχίσουμε, Σωτήρη. Νά ’σαι καλά εκεί που είσαι. Θα σε θυμόμαστε!


strakersan@gmail.com
kersanidis.wordpress.com

 

«Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑ ΠΑΖ»
Ταξίδι προς τον άνθρωπο

Το ταξίδι περιέχει συμπυκνωμένη όλη τη γνώση του κόσμου. Γιατί το ταξίδι εκτός από τόπους, γεύσεις, γλώσσες, μουσικές κ.λπ., πάνω απ’ όλα είναι επαφή και σχέση με ανθρώπους. Κι αυτό είναι τόσο απελευθερωτικό όσο απελευθερωτική είναι η γνώση.
Ένα τέτοιο ταξίδι επιλέγει να αφηγηθεί ο Φρανσίσκο Βαρόνε στην ταινία του «Ο δρόμος για το Λα Παζ» (Camino a La Paz). Ο 35χρονος Σεμπάστιαν ζει στο Μπουένος Άιρες, είναι νιόπαντρος και άνεργος και προσπαθεί να επιβιώσει κάνοντας διάφορες δουλειές. Μια μέρα ένα απρόσμενο μπέρδεμα στις τηλεφωνικές γραμμές θα του δώσει την ευκαιρία να αποκτήσει μερικά χρήματα. Έτσι θα παραστήσει τον ταξιτζή μεταφέροντας πελάτες με το παλιό Πεζό 505 που έχει κληρονομήσει από τον πατέρα του.
Μεταφέρει και έναν ηλικιωμένο πελάτη, ο οποίος προφανώς ικανοποιημένος, όταν θα ξαναχρειαστεί ταξί, θα προτιμήσει τον Σεμπάστιαν. Μάλιστα θα τον χρειαστεί για να κάνει ένα μεγάλο ταξίδι, από το Μπουένος Άιρες στο Λα Παζ, την πρωτεύουσα της Βολιβίας, η οποία απέχει 3.000 χιλιόμετρα. Ο άνδρας αυτός ονομάζεται Χαλίλ και είναι μουσουλμάνος από την Αργεντινή. Στο ταξίδι ο κακορίζικος και απαιτητικός ερασιτέχνης ταξιτζής θα αλλάξει εντελώς. Η καθημερινή του σχέση με τον γλυκομίλητο, υπομονετικό Χαλίλ θα τον επηρεάσει θετικά, θα τον κάνει καλύτερο άνθρωπο.
Ένα εξαιρετικό ρόουντ μούβι, στο οποίο τον πρώτο λόγο έχει η τρυφερότητα και η ανθρωπιά. Ο σκηνοθέτης καταδεικνύει μέσα από την κινηματογραφική του αφήγηση αυτό που λέμε, πως «αξία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι». Γιατί μέσα από αυτό το ταξίδι ζωής, δυο άνθρωποι θα βρεθούν πλάι, θα αντιμετωπίσουν μαζί μια σειρά από κακοτυχίες και στο τέλος θα ανακαλύψουν ο ένας το πρόσωπο του άλλου αλλά κυρίως το δικό τους πρόσωπο. Δύναμη, συγκίνηση, χιούμορ και πάνω απ’ όλα ταξίδι είναι τα συστατικά τα οποία συνθέτουν αυτήν την υπέροχη ταινία.
Ο σκηνοθέτης αφηγείται απλά επικεντρώνοντας σε όλα εκείνα τα μικρά γεγονότα που, μέσα από τις ανάλογες συνθήκες, μπορούν να επηρεάσουν και να μεγεθυνθούν. Και μέσα από αυτά να μεγεθυνθεί και ο άνθρωπος. Η ταινία, πρώτη μεγάλου μήκους του Φρανσίσκο Βαρόνε, του χάρισε το βραβείο σκηνοθεσίας στο 56 Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, τον περασμένο Νοέμβριο.



Στρά. Κερ.

 

 

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

 

«Sign street» του Τζον Κάρνεϊ: Η ταινία μας μεταφέρει στο Δουβλίνο, στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ο 14χρονος Κόνορ μεγαλώνει σε μια οικογένεια με οικονομικά με προβλήματα. Όταν ο Κόνορ θα αναγκαστεί να αλλάξει σχολείο για να περιοριστούν τα οικογενειακά έξοδα θα βρεθεί σε ένα περιβάλλον στο οποίο κυριαρχούν η αυστηρή καθολική εκπαίδευση και η βία. Όμως η γνωριμία του με τη 16χρονη Ραφίνα θα του αλλάξει τη ζωή. Για να την γοητεύσει της λέει πως είναι τραγουδιστής σε μπάντα και πως την χρειάζεται για να γυρίσουν ένα βίντεο κλιπ. Αυτό το ψέμα και η μεγάλη του επιθυμία να πλησιάσει τη Ραφίνα, η οποία ονειρεύεται να φύγει στο Λονδίνο, τον αναγκάζουν να κάνει το ψέμα του αλήθεια. Έτσι μαζί με μερικούς φίλους δημιουργούν μια αληθινή μουσική μπάντα, τους Sight Street. Σε μικρό χρονικό διάστημα οι Sight Street θα γίνουν δημοφιλείς. Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μουσική ταινία η οποία ξεκινά από συγκεκριμένο κοινωνικό υπόβαθρο. Ο Κάρνεϊ με την ταινία του αναδεικνύει τον αγώνα κάποιων νέων να ξεφύγουν και ταυτόχρονα σκιαγραφεί ένα πορτρέτο της μουσικής που κυριάρχησε εκείνα τα χρόνια.

«Παράφορα» (Eperdument) του Πιέρ Γκοντό: Ο Ζαν είναι διευθυντής σε γυναικείες φυλακές. Εκτελεί τα καθήκοντά του με συνέπεια και θεωρείται υποδειγματικός. Όταν μεταφέρεται στις φυλακές η Άννα, ο Ζαν παρά τη προσπάθειά του δεν καταφέρνει να αντισταθεί στην ομορφιά της. Όμως τα ίδια αισθήματα έχει για το διευθυντή και η Άννα. Έτσι σύντομα θα ξεκινήσει ανάμεσά τους μια παθιασμένη ερωτική σχέση η οποία βαδίζει στην κόψη του ξυραφιού.

«Τζέισον Μπορν» (Jason Bourne) του Πολ Γκρίνγκρας: Έχουν περάσει 9 χρόνια από την εξαφάνιση και την ανάκτηση της μνήμης, του ειδικού πράκτορα Τζέισον Μπορν. Ξαφνικά καλείται να αναλάβει δράση για να ανακαλύψει το μυστικό γύρω από τη δολοφονία του πατέρα του. Ο κόσμος κινείται σε τεντωμένο σχοινί ενώ, χάρη στην τεχνολογία, όλα τα δίκτυα του κόσμου παρακολουθούνται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ.

«Ψάχνοντας την Ντόρι» (Finding Dory) των  Άντριου Στάντον, Άνγκους Μακλέιν: 13 χρόνια μετά την πρώτη μας μαγική βουτιά στον πολύχρωμο και φαντασμαγορικό βυθό της Πίξαρ (Pixar), η αναμονή τελείωσε! Οι αστείοι και αξέχαστοι χαρακτήρες του «Ψάχνοντας τον Νέμο» συνεχίζουν τα θαλάσσια κατορθώματά τους, με πρωταγωνίστρια αυτή τη φορά το ξεχασιάρικο ψάρι που λέγεται Ντόρι.
Σινεφίλ
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet