Η ΕΕ δεν ασχολείται με την πηγή του προβλήματος

tzela-tsitselikis

Τη συνέντευξη πήρε η Τζέλα Αλιπράντη

Οι δηλώσεις του γερμανού υπ. Εσωτερικών, Ντε Μεζιέρ, για επιστροφές προσφύγων από τη Γερμανία στην Ελλάδα, θεωρείτε ότι έγιναν για μια εσωτερική κατανάλωση λόγω εκλογών ή αποτελούν τη νέα γραμμή της Γερμανίας;
Για αρχή να θυμίσουμε τι προβλέπει το Δουβλίνο III, που ισχύει αυτή τη στιγμή. Ο κανονισμός διαθέτει ρήτρα που υποχρεώνει τα κράτη όπου βρίσκεται κάποιος πρόσφυγας που πέρασε από την πρώτη χώρα υποδοχής, να εξετάζουν κατά πόσο υπάρχει κίνδυνος για τη ζωή αυτού του ανθρώπου στην πρώτη χώρα εισόδου, όπου είναι κανονικά να επιστρέψει. Εδώ και 8 χρόνια υπάρχει η νομολογημένη θέση πολλών ευρωπαϊκών χωρών, αλλά και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, ότι η Ελλάδα δεν είναι ασφαλής χώρα για αυτούς τους ανθρώπους, γιατί δεν μπορεί να τους καλύψει τα προς το ζην, ενώ στερούνται της πρόσβασης στο άσυλο. Έτσι, τα τελευταία αρκετά χρόνια δεν επιστρεφόταν κανένας στην Ελλάδα. Στη Γερμανία τώρα υπάρχει μια έντονη συζήτηση που αφορά το εσωτερικό και το τι θα κάνουν με το 1 εκατομμύριο προσφύγων που ζουν στη χώρα. Υπάρχουν πολύ έντονες φωνές για επιστροφή όσων είναι εφικτό σε Ελλάδα και Ιταλία. Αυτό όμως, αν και νομικά πλέον μπορεί να τεκμηριωθεί ότι η Ελλάδα είναι ασφαλής χώρα, αφού υπάρχουν κέντρα υποδοχής και φιλοξενίας κοκ, πολιτικά θα είναι πολύ δύσκολο να εφαρμοστεί. Εξάλλου, στην ευρύτερη προβληματική εικόνα με την ευρωτουρκική συμφωνία, το να προσθέσει κανείς και τη δυνατότητα επιστροφής των προσφύγων στην Ελλάδα, θα σήμαινε ότι θα τιναζόταν όλο το σύστημα στον αέρα. Προφανώς, λοιπόν, αυτή η δήλωση μπορεί να εκφράζει τάσεις μέσα στη Γερμανία, δείχνει, όμως, και το πολύπλοκο και το παράλογο της όλης εικόνας των προσφυγικών ροών μέσα στην Ευρώπη, το οποίο δεν μπορεί να λυθεί με αυτό τον τρόπο.
Σε σαθρό έδαφος

Μετά, όμως, ήρθε και η απάντηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τήρηση του υπάρχοντος Δουβλίνου, μέχρι την ψήφιση του καινούργιου…
Η Επιτροπή τους τελευταίους δύο μήνες επεξεργάζεται ένα κείμενο για το νέο κανονισμό, το οποίο δίνει κάποια πράγματα, τα οποία όμως είναι σε μεγάλο βαθμό και ανέφικτα, αλλά και προβληματικά. Κατοχυρώνει, δηλαδή, τον επιμερισμό των βαρών σε όλες τις χώρες, αλλά όχι με τρόπο απόλυτα υποχρεωτικό, και αυτό είναι το πολιτικό πρόβλημα στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή. Άρα συνεχίζουμε σε μια προαιρετική βάση. Δεύτερον, ακόμα και αν εφαρμοζόταν στην εντέλεια ο επιμερισμός των βαρών, οι αριθμοί που προβλέπονται είναι πολύ μικροί και άρα τα κράτη υποδοχής, Ελλάδα και Ιταλία, δεν πρόκειται να επωφεληθούν. Πάμε πάλι σε ένα σαθρό έδαφος με αυτόν τον κανονισμό, που έχει και άλλα προβλήματα. Έχουμε την πίεση της Κομισιόν, αλλά από όλη αυτή την προσπάθεια λείπει η βασική προϋπόθεση, που είναι η συμπαγής πολιτική βούληση όλων των κρατών μελών να συμμορφωθούν με αυτά που θα πουν τα κεντρικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τι άλλα προβλήματα παρουσιάζει ο νέος κανονισμός;
Δεν εναρμονίζεται με τη βασική αρχή του δικαίου για τους πρόσφυγες ότι θα πρέπει να υπάρχει ομοιογένεια και ομοιομορφία στον τρόπο αντιμετώπισης του πρόσφυγα. Δεύτερον, μια πολιτική παράμετρος, που την αποφεύγει εδώ και χρόνια η Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι ότι θα πρέπει να ασχοληθεί με την πηγή του προβλήματος, είτε είναι πόλεμος, είτε φυσική καταστροφή, είτε εμπόλεμη σύρραξη, η οποία προκαλεί το διωγμό των ανθρώπων από τις χώρες τους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αδυνατεί πλήρως να  μπει σε αυτά τα βασικά θέματα.

Αυτό το βλέπουμε και στο ζήτημα της μετεγκατάστασης. Πιστεύετε ότι θα μείνει στα χαρτιά τελικά;
Από όπου κι αν πιάσουμε τελικά αυτό το ζήτημα, καταλήγουμε στο ότι η Ευρώπη δεν έχει κεντρικές πολιτικές. Από τη στιγμή που υπάρχει αυτή η παράδοξη ευρωτουρκική συμφωνία, είναι όλα στον αέρα. Ανά πάσα στιγμή, αφού η συμφωνία τελικά χρησιμοποιείται για κάτι άλλο, όπως είναι η βίζα, όλο το σχήμα της ροής, των διευκολύνσεων και των νομικών τακτοποιήσεων μπορεί να καταρρεύσει. Όλη αυτή η καθυστέρηση και άρνηση της μετεγκατάστασης προσφύγων από Ελλάδα και Ιταλία σε άλλες χώρες, μιλώντας για μηδαμινά νούμερα κιόλας, δημιουργεί πολύ βασικά ερωτήματα για το τι είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αναμένονται και πρόσφυγες από Τουρκία

Την Τουρκία μπορούμε να συνεχίσουμε να τη θεωρούμε ασφαλή χώρα;
Η δικιά μου άποψη ήταν ότι ούτως ή άλλως η Τουρκία δεν μπορούσε να θεωρηθεί ασφαλής χώρα για τους πρόσφυγες, αλλά τώρα με την πολιτική κρίση, που σε ένα βαθμό θα τη χαρακτηρίζαμε δικτατορία, το νομικο-θεσμικό υπόβαθρο έχει καταρρεύσει και δεν μπορεί κανείς να μιλά για ασφάλεια δικαίου. Επομένως, στην περίπτωση των προσφύγων, δεν μπορεί να υποστηριχθεί η επιστροφή τους εκεί πια από κανέναν.

Πώς αλλιώς θα επηρεάσουν οι εξελίξεις στην Τουρκία το προσφυγικό ζήτημα;
Θα το επηρεάσουν άμεσα όχι τόσο σε σχέση με την Ευρώπη, αλλά με το κουρδικό και με τη Συρία. Έχουμε πλέον ένα σχεδόν κηρυγμένο πόλεμο με τους Κούρδους, τόσο της Τουρκίας όσο και της Συρίας, που αν κλιμακωθούν περισσότερο οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, θα προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερα προσφυγικά ρεύματα. Τα πράγματα, λοιπόν, μπορούν να πάρουν άλλη τροπή και να μιλάμε σε λίγο για προσφυγικά ρεύματα μέσα από την Τουρκία στην Ελλάδα. Επίσης, να υπενθυμίσουμε ότι στην Τουρκία βρίσκεται 1,5 εκατ. προσφύγων, εκ των οποίων μόνο ένα 5-10% είναι σε καλές συνθήκες, κέντρα της Ύπατης Αρμοστείας κτλ, οι υπόλοιποι διαβιούν σε άθλια κατάσταση, άρα εν δυνάμει είναι άνθρωποι που θα θέλουν να περάσουν στη Δύση.

Αδιέξοδες συζητήσεις

Κατά τη συνάντηση των G20, ενώ προτάθηκε η βοήθεια όλων στο προσφυγικό, δεν συζητήθηκαν επί της ουσίας αυτά τα θέματα, και κυρίως του πολέμου.
Οι μεγάλες δυνάμεις, όπως είπαμε και πριν για την Ευρώπη, αποφεύγουν να συζητήσουν τι θα κάνουν, όπως και ο ΟΗΕ και το Συμβούλιο Ασφαλείας, σε περίπτωση επέμβασης για να πάψει ο πολυεπίπεδος εμφύλιος πόλεμος της Συρίας. Να θυμίσουμε ότι ενώ σε τέτοιες περιπτώσεις πάγια τακτική είναι το εμπάργκο στα όπλα και το πετρέλαιο, για πίεση στις αντιμαχόμενες πλευρές να μειώσουν ή και να σταματήσουν την ένταση του πολέμου, στην περίπτωση της Συρίας αυτό δεν έχει συμβεί. Εκεί είναι και το ζουμί της συζήτησης, τα μεγάλα οικονομικά οφέλη που αποκομίζει η Δύση, και άλλοι, από το εμπόριο όπλων και πετρελαίου. Άρα όσο αυτό τρέφεται, το προσφυγικό δυναμώνει και όσο θέτουμε το ερώτημα μόνο για το προσφυγικό χωρίς το ευρύτερο οικονομο-πολιτικό ζήτημα, δεν μπορεί να γίνει τίποτα, και αυτό το αδιέξοδο φαίνεται και στις συζητήσεις των G20.

Νέα πνοή ανθρωπισμού

Στο εσωτερικό τώρα της Ελλάδας, πώς κρίνετε τη διαχείριση του ζητήματος από την κυβέρνηση μέχρι τώρα και τι άλλο πρέπει να γίνει;
Η κυβέρνηση έφερε μια νέα πνοή ανθρωπισμού και ξεπέρασε τις αγκυλώσεις των παλιών κυβερνήσεων, της καταστολής κτλ. Από την άλλη, εγκλωβίστηκε στις ευρωπαϊκές πολιτικές, δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο θα μπορούσε να τις επηρεάσει σε διαφορετική κατεύθυνση. Έτρεξε τελικά να εκτελέσει την ευρωτουρκική συμφωνία, το οποίο όμως είναι λάθος, γιατί οδηγεί σε αδιέξοδο. Οι μετεγκαταστάσεις, ή η εγκατάσταση στον αστικό ιστό της χώρας δεν προχωρούν, οπότε ενώ η ανταπόκριση σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης ήταν καλή, τώρα μπαίνουμε σε μια κανονικότητα και δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι. Τα παιδιά θα πρέπει να πάνε σχολείο, και η προσπάθεια σε αυτό είναι καλή, αλλά θα πρέπει και να βελτιωθούν οι συνθήκες διαβίωσης, που αυτό δεν μπορεί να συμβεί στους καταυλισμούς. Θα πρέπει να αλλάξει τελείως το σχήμα διαμονής και να μιλήσουμε για ένταξη.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet