kovanis
Ο Φρανσουά Ολάντ μίλησε στις 8 Σεπτεμβρίου για τη «δημοκρατία και την τρομοκρατία». Στην πραγματικότητα μίλησε για την πολιτική γενικά και σηματοδότησε την προοπτική για τη συμμετοχή του στις προεδρικές εκλογές την άνοιξη του 2017. Μίλησε για την τρομοκρατία, για να υπογραμμίσει ότι αυτός θα συνεχίσει να είναι υπερασπιστής του κράτους δικαίου. Ωστόσο, απέφυγε να μιλήσει για τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα και δεν έκανε καμία νύξη απολογισμού για το έργο του. Ήταν όμως, υποχρεωμένος να μιλήσει μετά τις αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις, που δείχνουν να συγκεντρώνει ένα πολύ μικρό ποσοστό, το οποίο δεν του επιτρέπει σε καμία περίπτωση να περάσει στο δεύτερο γύρο. Μετά μάλιστα την αποχώρηση του Μακρόν από την κυβέρνηση, –με την ξέφρενη προβολή του από τα μίντια –προκλήθηκαν πολλά ερωτηματικά για  τη μέλλον του προέδρου. «Η παραίτηση του Εμανουέλ Μακρόν έδωσε το πράσινο φως για την ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού της χώρας», παρατηρούν πολιτικοί αναλυτές.

Ανάγκη συσπείρωσης των δυνάμεων της Αριστεράς

Είναι μια απόδειξη του φιάσκου της πενταετίας, αλλά και ολόκληρου του πολιτικού κατεστημένου, που ασχολήθηκε τους μήνες του καλοκαιριού με το μπουργκίνι, την ισλαμοφοβία και «την καλλιέργεια του μίσους και του διχασμού του γαλλικού λαού», όπως αναφέρει ο Πιερ Λοράν, εθνικός γραμματέας του Γαλλικού ΚΚ, ο οποίος συνεχίζει: «Στην κατάσταση που βρίσκεται η Γαλλία σήμερα μετά τις διαδοχικές κυβερνήσεις της δεξιάς και την πενταετία του σοσιαλφιλελευθερισμού, είναι αναγκαία ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά η συσπείρωση των δυνάμεων της αριστεράς που έχει ταχθεί κατά της λιτότητας, ώστε να δώσει τη μάχη στις προεδρικές εκλογές με κοινό υποψήφιο τον Απρίλιο του 2017 και αμέσως μετά με κοινό ψηφοδέλτιο στις βουλευτικές εκλογές». Ένα υποψήφιο που θα εκφράζει τους αγώνες των εργαζομένων και θα δώσει πολιτική προοπτική.

Είναι δυνατή η ενότητα;

Την άποψη αυτή εκφράζουν και άλλες δυνάμεις του Μετώπου της Αριστεράς, που επιχειρούν να οικοδομήσουν αυτή την ενότητα. Όμως είναι δυνατόν να επιτευχθεί η ενότητα αυτή, όταν οκτώ μήνες περίπου πριν τις εκλογές παραμένουν διάσπαρτες όλες αυτές οι δυνάμεις; Και όταν μάλιστα έχουν ήδη δηλώσει την πρόθεσή τους να διεκδικήσουν την ψήφο των γάλλων ψηφοφόρων τέσσερις υποψήφιοι. Πιο συγκεκριμένα, έχουν δηλώσει να είναι υποψήφιοι οι πρώην υπουργοί στην πρώτη κυβέρνηση των Φρ. Ολάντ  και Ζαν Μαρκ Ερό: οι Αρνό Μοντεμπούρ, Μπενουά Αμό από την αριστερή πτέρυγα του Σοσιαλιστικού Κόμματος, οι οποίοι διαφώνησαν στα βασικά νομοσχέδια, εργασιακό κ.λπ. Εδώ να προσθέσουμε ακόμα και την πρώην υπουργό υποψήφια των Οικολόγων (EELV) Σεσίλ Ντιφλό. Υποψήφιος είναι και ο Ζαν-Λικ Μελανσόν, ο οποίος έχει ήδη ξεκινήσει τον προεκλογικό του αγώνα, που ήταν υποψήφιος του Αριστερού Μετώπου στις προηγούμενες εκλογές. Τέλος, να αναφέρουμε και τους υποψήφιους Φιλίπ Πουτού του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος (NAP) και Ναταλί Αρτό της Εργατικής Πάλης. Από τους τέσσερις υποψήφιους το μεγαλύτερο ποσοστό 10-13% συγκεντρώνει, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, ο Ζαν-Λικ Μελανσόν. Μια τελευταία έρευνα τον φέρνει να βρίσκεται μπροστά από τον Ολάντ στην προτίμηση των ψηφοφόρων της αριστεράς με 23%, ενώ ο Φρ. Ολάντ συγκεντρώνει το 20%, ο Αρνό Μοντεμπούρ 8%, ο Μπενουά Αμό γύρω στο 5%, ενώ οι άλλοι υποψήφιοι βρίσκονται κάτω από 2%.

Η Αριστερά εκτός δεύτερου γύρου;

Με βάση αυτά τα δεδομένα η μάχη της αριστεράς για την προεδρία φαίνεται να είναι χαμένη εκ των προτέρων. Στο β’ γύρο, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, θα περάσει ένας εκ των υποψηφίων της δεξιάς, ο Αλέν Ζιπέ με 32%, ή ο πρώην πρόεδρος Ν. Σαρκοζί με 27% και βέβαια η Μαρίν Λεπέν του Εθνικού Μετώπου με 29%, ενώ ο Φρ. Ολάντ περιορίζεται στο 14%. Στις δημοσκοπήσεις παίζει και ο Εμανουέλ Μακρόν, άλλοτε σαν υποψήφιος της Αριστεράς (!)  και άλλοτε σαν νέος σύγχρονος πολιτικός, που έρχεται να παραμερίσει την παλιά τάξη πραγμάτων, με ένα 18%. Μπορεί αυτή η κατάσταση να ανατραπεί; Ο Πιερ Λοράν θεωρεί πως τίποτα δεν έχει κριθεί, αρκεί οι δυνάμεις της Αριστεράς να σταθούν ικανές να δώσουν ενωμένες τον αγώνα των προεδρικών και βουλευτικών εκλογών την άνοιξη του 2017.

Πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις

Η αναφορά στις αριστερές δυνάμεις συμπεριλαμβάνει το σύνολο των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που αγωνίστηκαν τα τελευταία χρόνια για τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Και ασφαλώς τους εργαζόμενους και τους νέους που αγωνίστηκαν κατά του νόμου για τα εργασιακά, που αντιτάχθηκαν στην αφαίρεση της ιθαγένειας από τους γάλλους πολίτες, που έχουν και σήμερα διπλή υπηκοότητα, που αγωνίζεται κατά της εκτροπής από τη δημοκρατική νομιμότητα. Μια εκτροπή που οδηγεί τη χώρα σε αδιέξοδο.
Στον αγώνα μας αυτό «θα συναντηθούμε με τις δυνάμεις που αισθανόμαστε αλληλέγγυοι, με τις δυνάμεις στην Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ισπανία, που επιχειρούν όπως κι εμείς να βγει η Ευρώπη από τη λιτότητα», αναφέρει ο Πιερ Λοράν και συνεχίζει: «Ελπίζω να βρεθούμε με όλες αυτές τις δυνάμεις τον προσεχή Μάρτιο, και από τώρα εργαζόμαστε γι’ αυτή την προοπτική».

Η γιορτή της «Ουμανιτέ»

Το ζήτημα της ενότητας των δυνάμεων της αριστεράς, του κοινού υποψήφιου και της πολιτικής του βρίσκεται αυτές τις μέρες στο επίκεντρο των συζητήσεων στη γιορτή της «Ουμανιτέ». Η πιο ενδιαφέρουσα συζήτηση φαίνεται να είναι αυτή του Πατρίκ Λιερίκ, διευθυντή της εφημερίδας, με τους Αρνό Μοντεμπούρ, Μπενουά Αμό, Σεσίλ Ντιφλό, Πιερ Λοράν και Ζαν-Λικ Μελανσόν.
Ο Πιερ Λοράν υποστηρίζει πως ασφαλώς υπάρχουν διαφορές σε απόψεις και θέσεις, στα βασικά ζητήματα, όμως, υπάρχουν κοινές εκτιμήσεις που ενώνουν όλες αυτές τις δυνάμεις, όπως η ρήξη με τις πολιτικές λιτότητας, η απόρριψη του ρατσισμού, η χάραξη μιας φιλειρηνικής πολιτικής και κυρίως η υποστήριξη μιας άλλης πολιτικής για την Ευρώπη. Το Γαλλικό ΚΚ έχει αρχίσει τις συζητήσεις τόσο στο εσωτερικό του κόμματος όσο και με τις άλλες δυνάμεις για τα ζητήματα αυτά. Θα αποφασίσει, τελικά, με καθολική ψηφοφορία των μελών του και άλλων δυνάμεων της αριστεράς που έχουν ταχθεί υπέρ του κοινού υποψηφίου. Οι αυτοπροτεινόμενοι υποψήφιοι που προέρχονται από το ΣΚ, ακόμα δεν έχουν πλήρως φανερώσει τις προθέσεις τους και την πορεία τους. Ο Ζαν-Λικ Μελανσόν έχει αποφασίσει ότι θα πορευτεί με το σχήμα «Ανυπότακτη Γαλλία». Υπέρ της συνεργασίας μαζί του έχουν ταχθεί μέλη και στελέχη του Γαλλικού ΚΚ. Το περιοδικό «Politis» έγραψε ότι κομμουνιστές υπογράφουν κείμενο στη γιορτή της «Ουμανιτέ» για το «κοινό μέτωπο», ένα μέτωπο όμως που ακόμα δεν έχει καθορίσει τις θέσεις του σε βασικά ζητήματα, όπως το μέλλον της Ευρώπης, αλλά δεν έχει αποσαφηνιστεί ακόμα και ο τρόπος λειτουργίας του, η συμμετοχή σ’ αυτό και η δυνατότητα συνέχισής του. Παρά τις διαφορές που έχουν εκφραστεί στο εσωτερικό, κυρίως, των δυνάμεων του μετώπου της αριστεράς, οι σχέσεις μεταξύ τους δεν έχουν διακοπεί και γι’ αυτό δεν αποκλείεται η δυνατότητα κοινής συμπόρευσης στις προσεχείς προεδρικές εκλογές.

Μ. Κοβάνης
Πρόσφατα άρθρα ( Διεθνή )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet