hantzopoulos
Του Θάνου Χατζόπουλου

Θα περίμενε κανείς πως σχεδόν δύο εβδομάδες μετά την έξοδο των «εγκλείστων» από το κτίριο της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης, όπου διεξήχθη η δημοπρασία των τεσσάρων τηλεοπτικών αδειών, θα είχε ξεκαθαρίσει το επί 27 χρόνια άναρχο τηλεοπτικό τοπίο.
Όμως η όλη διαδικασία, αν και ξεκίνησε από τη σωστή βάση πως πρέπει να πληρώσουν επιτέλους και οι καναλάρχες, δημιούργησε νέα ερωτήματα, απορίες και αμφισβητήσεις. Και αυτό αφήνοντας κατά μέρος την πολιτική και ιδεολογική πλευρά της υπόθεσης, καθώς εδώ δεν χρειάζεται παρά να αντιγράψουμε λίγες φράσεις από το κείμενο του Ν. Τσαγκρή στην Εποχή της περασμένης Κυριακής: «Η απληστία, η ανηθικότητα, η ανομία και η διαπλοκή των… “παλιών” (κάτω από τον μανδύα της αστικής ευπρέπειας, της καθαρευουσιάνικης φιοριτούρας, του… αδρά δανειοδοτούμενου lifestyle) αντικαθίσταται από την εξόφθαλμη απληστία, την κεκαλυμμένη ανομία, την εν δυνάμει διαπλοκή των καινούργιων. Αυτά, δίχως περιττές ευπρέπειες και φιοριτούρες, αφού “το μόνο που μεσολάβησε μεταξύ επιχειρηματιών και τηλεοπτικής άδειας είναι… τα πορτοφόλια τους”», έγραψε και είναι σίγουρο ότι διάλεξε με προσοχή τις λέξεις.

Νέα ερωτήματα μετά τη διαδικασία

Αν αυτή η απόφανση φαίνεται «αυστηρή» έως «αριστερίστικη» ας δούμε αναλυτικά ορισμένα από τα ερωτήματα που προέκυψαν από την δημοπρασία, που ίσως λειτουργήσουν και ως επιχειρηματολογία για τα γραφόμενα του Ν. Τσαγκρή. Βέβαια, η ευθύνη για όσα ακολουθούν βαραίνει αποκλειστικά τον υπογράφοντα.
Στη δημοπρασία προσήλθαν παρά τις αντιρρήσεις και τις σφοδρές αντιδράσεις τους τα περισσότερα από τα «χοντρά πορτοφόλια» της χώρας. Και δεν πήγαν για να πιουν τον καφέ τους. Τότε πώς εξηγείται πώς ο όμιλος Βαρδινογιάννη πρόσφερε τόσο χαμηλό τίμημα, όταν μάλιστα συμμετείχε με δύο σχήματα; Γράφτηκε πως πρόσφερε το ποσό που θεωρούσε λογικό για τη δημοπρασία. Αυτό, όμως, δεν εξηγεί γιατί παραιτήθηκε σχεδόν αμαχητί από την επένδυσή του. Μήπως, λέει μια άλλη εκδοχή, ο όμιλος θα αντισταθμίσει τη χασούρα με συμφωνίες σε άλλους επιχειρηματικούς τομείς και ιδίως σε φιλέτα των ιδιωτικοποιήσεων για τα οποία έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον;
Το σενάριο αυτό δεν θα αποδειχθεί παρά μόνο εκ των υστέρων και φυσικά υποθέσεις μόνο μπορούμε να κάνουμε για το αν αυτή η κίνηση της πλευράς Βαρδινογιάννη ήταν σε γνώση ή -ακόμη χειρότερα- σε συνεννόηση με την κυβέρνηση πριν τη δημοπρασία.
Ερωτηματικά υπάρχουν και για το ρόλο του Ιβάν Σαββίδη. Σύμφωνα με την Αυγή στην τελική αναμέτρηση της τέταρτης άδειας όταν το τίμημα είχε ανέβει πάνω από τα 70 εκατ. υπέβαλλε μηδενική προσφορά (δίνοντας έτσι την άδεια στο Μαρινάκη), αφού προηγουμένως είχε εξοβελίσει από τη διεκδίκηση τον Κοντομηνά. Μετά το τέλος της δημοπρασίας δήλωσε ικανοποιημένος που ανέβηκε τόσο το τίμημα και ότι «θα έπρεπε να πληρώσει περισσότερα ο Αλαφούζος». Σε τι αποβλέπει με αυτή τη στρατηγική; Προσδοκά ως αντάλλαγμα μια άδεια περιφερειακού καναλιού, όπως γράφτηκε και, τότε, πώς είναι σίγουρος ότι θα την πάρει;

Μια επιτυχημένη ιδιωτικοποίηση

Πρόκειται για υποθετικές πλην βάσιμες απορίες και όχι για σενάρια συνωμοσίας. Δεν διαθέτουμε καμιά «αποκλειστική» πληροφορία σαν αυτές που διέδιδαν διάφοροι, όσο διαρκούσε η δημοπρασία και όλες αποδείχθηκαν φήμες, καθώς η διαδικασία ήταν απόλυτα στεγανή. Νομίζουμε, όμως, πως τέτοια ζητήματα είναι οι αναπόφευκτες συνέπειες της λογικής με την οποία έγινε η δημοπρασία. Απευθυνόταν αποκλειστικά στο κλειστό κλαμπ των παλιών και νέων καναλαρχών, που θέλουν να παντρέψουν την οικονομική τους επιφάνεια με την εν δυνάμει πολιτική και ιδεολογική επιρροή επί των πολιτών που μπορεί να προσφέρει ένα μαζικό μέσο επικοινωνίας. Εξαρχής δεν υπήρχαν άλλα κριτήρια (ποιότητας προγράμματος και άλλα) στη δημοπρασία. Δεν τέθηκαν καν. Πουθενά στο νόμο δεν αναφέρεται η δυνατότητα άλλων φορέων και όχι μόνο επιχειρήσεων να ιδρύσουν τηλεοπτικό σταθμό. Μόνο ο υπουργός Εργασίας το θυμήθηκε, προτρέποντας τους μελλοντικούς ανέργους των ΜΜΕ να πάρουν επιδότηση από το Ταμείο Παγκοσμιοποίησης για να ανοίξουν site. Μια, ομολογουμένως, ατυχής δήλωση, που ανασκεύασε αργότερα, αλλά δείχνει την αμηχανία της κυβέρνησης για τη νέα φουρνιά ανέργων, που αυτή η επιχειρηματική αναδιάταξη θα προκαλέσει.
Αφήνοντας κατά μέρος το γεγονός πως ο κλειστός αριθμός των τεσσάρων αδειών (αν και υπουργοί πολλές φορές έλεγαν πως μπορεί να γίνουν πέντε) ήταν αναπόφευκτο να λειτουργήσει ως εμβρυουλκός ανακατατάξεων οικονομικών συμφερόντων. Κάτι που βλέπουμε αυτές τις μέρες με τις συναντήσεις Μαρινάκη - Ψυχάρη, Κοντομηνά – Καλογρίτσα, που γνωστοποιήθηκαν και σίγουρα αρκετές άλλες μεταξύ μιντιαρχών και μεγαλοστελεχών καναλιών. Αυτή φαίνεται πως ήταν και η επιδίωξη της κυβέρνησης και πέρα από τη βαρύτητα που έχει το γεγονός πως για πρώτη φορά μετά από 27 χρόνια κάποιοι πλήρωσαν για να ιδιοποιηθούν ένα δημόσιο αγαθό. Αυτό συνιστά μια πετυχημένη ιδιωτικοποίηση (όχι σαν του ΟΛΠ, του Ελληνικού, της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και των περιφερειακών αεροδρομίων όπου υπήρχε μόνο ένας διεκδικητής), αλλά όχι αλλαγή με αριστερό πρόσημο στα ΜΜΕ.

Παραμελημένες μα καθοριστικές πλευρές

Η κυβέρνηση απορροφημένη από την επικοινωνιακή διαχείριση της σύγκρουσης με τη διαπλοκή, που σίγουρα ήταν σκληρότατη στο παρασκήνιο, δεν ασχολήθηκε με άλλες σημαντικές πτυχές του ζητήματος, που μπορεί να αποδειχθούν καθοριστικές. Κρίσιμο παράδειγμα ο έλεγχος του πόθεν έσχες των αδειοδοτηθέντων καναλαρχών.
Έλεγχος που γίνεται εκ των υστέρων και μόνο για τα κεφάλαια που αντιστοιχούν στο τίμημα που έδωσαν. Μάλιστα ο υπουργός Επικρατείας έσπευσε να δηλώσει τη Δευτέρα (προφανώς υπολογίζοντας πόσο λίγο διάστημα απέμενε έως την Παρασκευή, που θα έπρεπε να ολοκληρωθεί ο έλεγχος) πως θα αφορά μόνο το ποσό της πρώτης δόσης. Αντέδρασε ακόμη και ο Β. Μαρινάκης, που ζήτησε να αφορά όλο το ποσό. Το βράδυ της Πέμπτης ανακοινώθηκε πως το αίτημα έγινε δεκτό.
Όμως, η Grant Thornton, που έχει αναλάβει τον έλεγχο μέσα σε τρεις μέρες, δεν προλαβαίνει παρά να κάνει απλή αντιπαραβολή στοιχείων και όχι έλεγχο σε βάθος. Επομένως, δεν θα γίνει φανερό από πού πραγματικά προέρχονται τα 75,9 εκατ. ευρώ του Κυριακού, τα 73,9 εκατ. ευρώ του Μαρινάκη, τα 52,6 εκατ. ευρώ του Καλογρίτσα και 43,6 εκατ. ευρώ του Αλαφούζου.
Αλλά και ο έλεγχος σε βάθος του πόθεν έσχες δεν αρκεί, για να διασφαλιστεί πως δεν πήρε «άδεια ο Εσκομπάρ». Η υποχρέωση ονομαστικοποίησης των μετοχών, που προβλέπει ο νόμος, για την εξακρίβωση της ταυτότητας του μετόχου «μέχρι φυσικού προσώπου» και της προέλευσης των χρημάτων έχει εξαιρέσεις που δημιουργούν «παραθυράκια». Η υποχρέωση ονομαστικοποίησης δεν ισχύει αν δεν προβλέπεται από τη νομοθεσία του κράτους, στο οποίο έχουν αποκτηθεί οι μετοχές. Το ίδιο ισχύει και για τις offshore, οι οποίες λειτουργούν νομίμως στην ΕΕ. Μέσω offshore, εξάλλου, μεταβιβάστηκε η τηλεοπτική συχνότητα του 902 στον Βρυώνη και η ραδιοφωνική στον (έχοντα στενές σχέσεις με τον Μαρινάκη) Κουρτάκη των «Παραπολιτικών.
Η διαπλοκή θα ελεγχθεί αν ακολουθήσουμε το χρήμα, τόνιζε στη συνέντευξή του στο προηγούμενο φύλλο της Εποχής ο Γ. Πλειός. Αλλά με τέτοιες ρυθμίσεις, μάλλον αντί για follow the money θα έχουμε business as usual.

Πρόσφατα άρθρα ( Πολιτική )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet