ΕΙΣΗΓΗΣΗ Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

illioupoli-kommeno

Α. ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η στρατηγική του δημοκρατικού δρόμου για τον σοσιαλισμό, που αποτελεί την βασική στρατηγική επιλογή του κόμματος μας, στην πορεία για την απαλλαγή από το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα και την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού, είναι ένα πελώριο κεφάλαιο επεξεργασιών, που πρέπει να λάβει υπ όψιν του τις εμπειρίες του λαϊκού και αριστερού κινήματος, όσον αφορά το παρελθόν του, να μελετήσει βαθειά ολόκληρη την μέχρι σήμερα πορεία του των δύο αιώνων ( 19ουκαι 20ου), να μελετήσει τις αλλαγές που έχουν υπάρξει στο καπιταλιστικό σύστημα, όπως τις βιώνουμε σήμερα και να προτείνει την καινούργια νικηφόρα πορεία για τον τελικό στόχο. Το παρόν κείμενο δεν φιλοδοξεί να αποτελέσει τον οδηγό για αυτό, ούτε να προτείνει την οριστική διαδρομή που πρέπει να ακολουθηθεί, γιατί αυτό θα ήταν εντελώς υπερφίαλο και τελικά αδιέξοδο. Φιλοδοξεί και προτείνει να ξεκινήσει μια πορεία ενασχόλησης με αυτά τα ζητήματα, με τα οποία η Αριστερά ελάχιστα έχει ασχοληθεί, θεωρώντας τα εξαιρετικά επίκαιρα και χρήσιμα, προκειμένου να διαμορφωθεί μια αντίληψη για το εύρος ολόκληρης της πορείας που πρέπει να διανυθεί προκειμένου να αλλάξει ριζικά η σημερινή κοινωνία. Πιστεύουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, σαν κόμμα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στο στόχο της ανάταξης της πλειοψηφίας του λαού, επιδιώκοντας την κατάργησης της λιτότητας και των μνημονίων, αλλά θα πρέπει να προτείνει ένα καινούργιο μοντέλο οργάνωσης της, μακριά από τον καπιταλισμό, όπως επίσης και της πορείας μέχρι εκεί. Και επειδή νομίζουμε ότι αυτή η στρατηγική ελάχιστα έχει απασχολήσει το κόμμα μας μέχρι σήμερα, όπως επίσης ‘ότι και το ιδεολογικό μας στίγμα, που περιορίζεται στα συνθήματα «παλεύουμε για σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία» και παλεύουμε για το «σοσιαλισμό του 21ου αιώνα», είναι εξαιρετικά αδύναμο, αναλάβαμε στην Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ Ηλιούπολης την παραπάνω πρωτοβουλία, η οποία ευελπιστούμε να αποτελέσει ένα σημαντικό προς συζήτηση θέμα στο επικείμενο Συνέδριο μας.

  1. B. ΠΟΙΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ: α) Είναι απαραίτητο να διευκρινίσουμε τη μορφή του σοσιαλισμού στον οποίο στοχεύουμε, προκειμένου να τον διαχωρίσουμε από τις διάφορες εκφάνσεις του σοσιαλισμού που κατά καιρούς υπήρξαν και εξακολουθούν να κυκλοφορούν να υπάρχουν (υπαρκτός σοσιαλισμός, μεταρρυθμιστικός σοσιαλισμός, δημοκρατικός σοσιαλισμός κ.λ.π.) β) Υπαρκτός σοσιαλισμός Η Οκτωβριανή επανάσταση δημιούργησε το πρώτο εργατικό κράτος στον πλανήτη με στόχο την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, σύμφωνα με την μαρξιστική κοσμοθεωρία, την πορεία των ανθρώπων προς την ρήξη με τον καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα και τη δημιουργία της κοινωνίας της ανθρώπινης χειραφέτησης, της σοσιαλιστικής κοινωνίας, στην πορεία της κατάργησης όλων των ταξικών διαφορών και των τάξεων με την δημιουργία της αταξικής κομμουνιστικής κοινωνίας, του κομμουνισμού. Απαραίτητη προϋπόθεση (πρωταρχικός όρος) ήταν η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και το πέρασμά αυτών στο κοινωνικό σύνολο. Το σύνολο των παραπάνω ενεργειών κωδικοποιήθηκε με τον όρο «Επιστημονικός Σοσιαλισμός». Όμως η


ιστορία γράφεται όχι καθ υπαγόρευση των όποιων θεωρητικών προσεγγίσεων, αλλά με την δική της δυναμική. Έτσι μπορεί να καταργήθηκε η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, αλλά δυστυχώς πολύ γρήγορα η όλη πορεία εξετράπη (μετά τον θάνατο του Λένιν) από το αρχικό σχέδιο, με αποτέλεσμα η πλήρης επικράτηση του σταλινισμού να οδηγήσει στην οριστική απομάκρυνση από τις μαρξιστικές κατευθύνσεις, να επιβάλλει δεσποτικά – τυραννικά καθεστώτα ανελευθερίας, περιορισμών, απαγόρευσης της διαφορετικής άποψης (επί ποινή θανάτου) και τελικά να οδηγήσει στην πλήρη παραχάραξη των ιδανικών του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού και στην τελική κατάρρευση τους. Η Αριστερά μέχρι σήμερα, διεθνώς, έχει αποφύγει να ασχοληθεί με την φύση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού (ακόμα και η Ανανεωτική η οποία έγκαιρα είχε πάρει τις αποστάσεις της από την Μόσχα), φοβούμενη τις όποιες παρενέργειες που θα συμπαρέσυραν και την ίδια στις κατηγορίες των ταξικών αντιπάλων. Όταν όμως κρύβεις τα προβλήματα κάτω από το χαλί, αυτό δεν συμβάλλει στην επίλυσή τους, διότι κάποια στιγμή αυτά διογκώνονται και τείνουν να σε πνίξουν. Λίγοι μόνο διανοούμενοι της Αριστεράς ασχολήθηκαν με το θέμα, προσπαθώντας να διατυπώσουν κάποιες σκέψεις σχετικά. Πιστεύουμε πως η θεωρία που βρίσκεται πιο κοντά στην πραγματικότητα είναι του «κρατικού καπιταλισμού», όπου μπορεί να είχε καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και ως εκ τούτου και η αστική τάξη, όμως η κατοχή των μέσων παραγωγής συνολικά από την τάξη της νομενκλατούρας του κόμματος και του κράτους, είχε αναδείξει την τελευταία σε διακριτή τάξη, που νέμονταν την υπεραξία των εργαζομένων και την χρησιμοποιούσε προς ίδιο όφελος, αποκομίζοντας ένα βιοτικό επίπεδο πολύ ανώτερο από του υπόλοιπου λαού, τον οποίο είχε αποκλείσει από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων (ενίοτε με τρομοκρατικές μεθόδους καταστολής, όπως εκτελέσεις, βασανιστήρια, εκτοπίσεις στα γκουλάγκ κ.λ.π.). Επιπλέον δε, όχι μόνον η πορεία του «σοσιαλισμού» δεν βάδιζε σύμφωνα με τις μαρξιστικές διδαχές (σταδιακό μαράζωμα του κράτους και των μηχανισμών, άρση της διαφοράς μεταξύ χειρονακτικής και πνευματικής εργασίας, άρση της διαφοράς μεταξύ πόλης και υπαίθρου, σταδιακή δημιουργία των ελεύθερα συνεταιριζόμενων παραγωγών κ.λ.π.), αλλά απομακρύνθηκε οριστικά από αυτές, δημιουργώντας ένα «κομμουνιστικό έκτρωμα», το οποίο δικαίως απέρριψαν τόσο οι λαοί της Σοβιετικής Ένωσης, όσο και οι ανά τον κόσμο εργαζόμενοι, μέχρι την τελική κατάρρευση του. Απόδειξη σε αυτό είναι ότι όταν κατέρρεαν αυτά τα καθεστώτα, κανείς (από τα λαϊκά στρώματα) δεν βγήκε στους δρόμους να τα υπερασπιστεί, αντίθετα δέχτηκαν με ανακούφιση την ανατροπή τους. γ) Δημοκρατικός σοσιαλισμός Εδώ μπορούμε να αναφερθούμε σε δυο διακριτά ρεύματα της Αριστεράς. Στη Σοσιαλδημοκρατία και τον Ευρωκομουνισμό. Η Σοσιαλδημοκρατία έτσι όπως υλοποιήθηκε σε πολλά κράτη της Ευρώπης μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη Κευνσιανική μορφή της (κράτος δικαίου, εργασιακά δικαιώματα, δωρεάν παιδεία και υγεία για όλο το λαό, άμβλυνση των οικονομικών ανισοτήτων υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, δημοκρατικά δικαιώματα κλπ), συνέβαλε στην καλυτέρευση των όρων ζωής των λαών των χωρών αυτών (Σκανδιναβία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο κλπ) και δημιούργησε ένα κύκλο ευμάρειας για πλατιά λαϊκά στρώματα. Γι΄ αυτό και τα Σοσιαλιστικά και Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα των αντίστοιχων χωρών, που υλοποίησαν αυτή την πολιτική, απολάμβαναν για δεκαετίες την προτίμηση της πλειοψηφίας της κοινωνίας, όπως συνέβη και στην χώρα μας μετά την Μεταπολίτευση με την ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ στο βασικό άξονα διακυβέρνηση της. Το γεγονός όμως ότι αυτή η διακυβέρνηση περιορίστηκε στο να προτάξει την αναδιανομή του πλούτου υπέρ του λαού και δεν προχώρησε στην ρήξη με το καπιταλιστικό σύστημα, οδήγησε σταδιακά στην αποδυνάμωση της. Σήμερα παρατηρούμε ότι το κράτος πρόνοιας , όπου επιβλήθηκε, βρίσκεται υπό κατάρρευση ( ή έχει καταρρεύσει) , υπό το βάρος των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Τα δε κόμματα που την υλοποίησαν σε ολόκληρη την Ευρώπη ( Σοσιαλιστικά ή και Σοσιαλδημοκρατικά ), έχουν και αυτά συρρικνωθεί απελπιστικά, διότι υιοθέτησαν τις βασικές επιλογές του φιλελευθερισμού ( σοσιαλφιλελευθερισμός) , σε συνεργασία μάλιστα με τις δεξιές συντηρητικές δυνάμεις ( Κυβέρνηση μεγάλου Συνασπισμού στη Γερμανία , Κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου στην Ελλάδα κλπ) . Έτσι σήμερα η αναβίωση της κλασικής ( Κευνσιανικής ) σοσιαλδημοκρατίας, φαντάζει αδύνατη. Ο Ευρωκομουνισμός που αποτέλεσε την εναλλακτική προς τον υπαρκτό σοσιαλισμό πρόταση και αποσκοπούσε σε μια πορεία κατάληψης της εξουσίας, μέσα από τον πλήρη σεβασμό της δημοκρατίας και της ελεύθερα εκφρασμένης θέλησης του λαού, υπήρξε η βασική πολιτική πρόταση των κομμουνιστών κομμάτων της Δυτικής Ευρώπης (Ιταλικό, Γαλλικό, Ισπανικό , ΚΚΕ Εσωτερικού). Στηριζόταν στις θεωρητικές επεξεργασίες του Γκράμσι, που σε αντίθεση με την στρατηγική «κατάληψης των χειμερινών ανακτόρων» και την ύπαρξη του κόμματος πρωτοπορίας της εργατικής τάξης, που θα οργάνωνε τον λαό για την τελική έφοδο, πρότεινε την οργάνωση του κομμουνιστικού κόμματος προκειμένου να αναδειχθεί ο «συλλογικός διανοούμενος» της κοινωνίας, στην πορεία κατάκτησης της ηγεμονίας σε αυτή και την υλοποίηση του συμμαχικού μπλοκ των λαϊκών τάξεων , που θα αντιπαραθετόταν στο αστικό μπλοκ και μέσα από μια πορεία ρήξεων και ανατροπών , νικών και ηττών , θα αδυνάτιζε την εξουσία της αστικής τάξης, θα επέβαλλε μεταρρυθμίσεις που θα δυνάμωναν τη θέση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της και τελικά θα την αναδείκνυαν σε ηγέτιδα δύναμη της κοινωνίας που θα αναλάμβανε τα ηνία της διακυβέρνησης, σεβόμενη πλήρως τα δημοκρατικά δικαιώματα του λαού( η περίφημη θέση για «πόλεμο θέσεων» και όχι «πόλεμο κινήσεων»). Μετά το Γκράμσι σημαντικοί θεωρητικοί και πολιτικοί, όπως ο Τολιάτι , ο Ινγκράο, ο Αλτουσέρ, ο Πουλατζάς και άλλοι, εμβάθυναν με τις επεξεργασίες και την δράση τους αυτή την προοπτική που έφτανε, στο αποκορύφωμα της μετά την εισβολή του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία και το « τέλος της δυναμικής της Οκτωβριανής Επανάστασης» , όπως είχε δηλώσει τότε ο Γ.Γ. του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ενρίκο Μπερλιγκουέρ, κατορθώνοντας να προσελκύσει πλατιά στρώματα πληθυσμού, αναδεικνύοντας σαν άμεση τη προοπτική ορισμένων από αυτά τα κόμματα να συμμετέχουν στην διακυβέρνηση της χώρας τους( Ιταλικό Κ.Κ. μέσω της πολιτικής του «Ιστορικού Συμβιβασμού»). Δυστυχώς και αυτή η πρόταση γρήγορα αποδυναμώθηκε, έφτασε στα όρια της και τελικά ναυάγησε, οδηγώντας στον «πνιγμό» και τα κόμματα που την πρότειναν. Σήμερα τα άλλοτε πανίσχυρα κομμουνιστικά κόμματα των χωρών αυτών, είτε δεν υπάρχουν (Ιταλία) , είτε είναι ισχνές μειοψηφίες στην κοινωνία τους (Γαλλία, Ισπανία). Πιστεύουμε ότι ο βασικός λόγος αυτής της εξέλιξης ήταν η αδυναμία αυτών των κομμάτων να συνδυάσουν την τακτική τους πολιτική με την στρατηγική και το όραμα τους, με αποτέλεσμα η ανάδειξη της καθημερινότητας, δηλαδή των άμεσων προβλημάτων να αναδειχτεί σε αποκλειστική ενασχόληση εις βάρος της στρατηγικής. Έτσι σταδιακά ο τελικός στόχος, δηλαδή η ρήξη με το καπιταλιστικό σύστημα και η εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού, εξέλιπε από την δράση τους και κυριάρχησε πλήρως η προσπάθεια αναρρίχησης στη κυβέρνηση, ακόμα και με το κύριο κόμμα που εξέφραζε τα συμφέροντα της αστικής τάξης( «Ιστορικός Συμβιβασμός») στην Ιταλία που προέβλεπε στην συγκυβέρνηση του Ι.Κ.Κ. με την «Χριστιανική Δημοκρατία». Το τελικό αποτέλεσμα ήταν τα ευρωκομμουνιστικά κόμματα να διαγράψουν από την πολιτική τους την προοπτική της ριζικής αλλαγής της κοινωνίας και να ενσωματωθούν στο καπιταλιστικό σύστημα , προτείνοντας μόνο την απάλειψη των πιο σκληρών πλευρών του, με αποτέλεσμα την ουσιαστική εξαφάνιση τους. δ) Σήμερα ο Σοσιαλισμός εξακολουθεί να παραμένει ένα όραμα, ένα κοινωνικοπολιτικό σύστημα προς ανακάλυψη, όπως επίσης και η πορεία για την υλοποίηση του. Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα , πλέοντας σε αχαρτογράφητα νερά, πρέπει να κερδίσει το στοίχημα να οδηγήσει την κοινωνία σε αυτό το μεγάλο στόχο, σε συνεργασία φυσικά με το προοδευτικό τμήμα και άλλων λαών, γιατί φαντάζει ουτοπικό, ένας τόσο μεγάλος στόχος, που θα αλλάξει το ρου της ανθρωπότητας, να μπορέσει να επιτευχθεί σε ένα μόνο κράτος, πολύ περισσότερο στη μικρή Ελλάδα. Σήμερα είναι πολύ πιο επίκαιρο παρά ποτέ, να πρωταγωνιστήσουμε στη δημιουργία ενός καινούργιου διεθνισμού, ο οποίος στη δυναμική του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου να αντιτάξει νικηφόρα τον εργαζόμενο λαό, αρχής γενομένης από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την μετατροπή της από Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού, σε Ευρώπη των λαών και γιατί όχι σε Ενωμένη Σοσιαλιστική Ευρώπη των λαών.

Γ. ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ Η΄ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ α) Το «προαιώνιο» δίλλημα της αριστεράς, βασική αιτία των διασπάσεων της διαχρονικά. Πολλές φορές είχε και έχει πραγματικό αντίκρισμα, ξεχωρίζοντας αυτούς που αρκούνταν σε μεταρρυθμίσεις που θα απάλυναν τις σκληρότερες πλευρές του καπιταλισμού, εγκαθιδρύοντας ένα κράτος δικαίου ( αναδιανομή του πλούτου υπέρ των λαϊκότερων τάξεων, κοινωνικές προσφορές στην παιδεία, υγεία , πρόνοια κλπ) και δεν θα πάλευαν για την ριζική ανατροπή του (ρεφορμιστές) και σε αυτούς που αγωνίζονταν για την ρήξη με το καπιταλιστικό σύστημα και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού (επαναστάτες). Πολλές φορές όμως το δίλημμα αυτό είναι πλαστό γιατί συγχέει την επανάσταση με τα μέσα που θα χρησιμοποιήσουμε για να την πετύχουμε, ταυτίζοντας την με την ένοπλη εκδοχή της ( κατάληψη χειμερινών ανακτόρων) και όχι με τον τελικό στόχο, που είναι η ριζική αλλαγή του κοινωνικού συστήματος του καπιταλισμού με το ριζοσπαστικό - επαναστατικό σχέδιο που οδηγεί στη σοσιαλιστική κοινωνία , μέσα από άλλους δρόμους (δημοκρατικό δρόμος). Ο δημοκρατικός δρόμος για το σοσιαλισμό δεν έχει να κάνει με το «ειρηνικό πέρασμα». Είναι μια διαφορετική αντιμετώπιση της στρατηγικής των εργαζόμενων στρωμάτων, η οποία στηρίζεται επίσης στη σκληρότητα της ταξικής πάλης και προϋποθέτει τις ρήξεις και τις ανατροπές που σταδιακά θα οδηγήσουν στο ποθούμενο αποτέλεσμα . Καθοριστικής σημασίας είναι να εξασφαλίζεται η σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας της κοινωνίας, η ενεργός της συμμετοχή και με μορφές αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης ( άμεση Δημοκρατία) , έτσι ώστε να απογειωθεί η έννοια της δημοκρατίας και να πάρει την πραγματική της διάσταση. β) Η Αριστερά είναι από την φύση της επαναστατική, όποια στρατηγική και να ακολουθήσει, γιατί στοχεύει στη ριζική - επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας. Αριστερά που ενδιαφέρεται μόνο να κάνει μεταρρυθμίσεις για τις μεταρρυθμίσεις, χωρίς να αποσκοπεί στη ρήξη με το καπιταλιστικό σύστημα , παύει να είναι Αριστερά. Φυσικά η στρατηγική του «δημοκρατικού δρόμου» καθόλου δεν αρνείται την ανάγκη μεταρρυθμίσεων προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, στα πλαίσια του καπιταλισμού, αντίθετα τις προϋποθέτει. Όμως οι μεταρρυθμίσεις αυτές εντάσσονται στο συνολικότερο σχεδιασμό, το να φέρουν κοντύτερα τον τελικό στόχο, το σοσιαλισμό και όχι απλά να καλυτερέψουν το καπιταλισμό. Επίσης καθόλου δεν αρνείται συμμαχίες, ακόμη και με τμήματα της μικροαστικής και μεσοαστικής τάξης, προκειμένου να χτυπηθεί η εξουσία του κεφαλαίου, να αδυνατίσει σταδιακά και με σκληρούς ταξικούς αγώνες τελικά να πέσει. γ) Με βάση τα παραπάνω φαίνεται ότι η θεώρηση της στρατηγικής κατάληψης της εξουσίας όπως έγινε στην Οκτωβριανή Επανάσταση (κατάληψη χειμερινών ανακτόρων) ως την μόνη επαναστατική, θα συνιστούσε τραγικό λάθος, γιατί θα αφαιρούσε από το εργατικό και αριστερό κίνημα τις καινούργιες δυνατότητες που δίνει η σύγχρονη εποχή, θα αγνοούσε τις μεγάλες αλλαγές που έχουν συμβεί εδώ και 2 αιώνες, όπως η μεταμόρφωση του καπιταλισμού από το παλαιό φορντικό - βιομηχανικό μοντέλο, που προϋποθέτει την παραγωγή προϊόντων, με το σημερινό χρηματοπιστωτικό, που στηρίζεται στην ανταλλαγή άυλου χρήματος, χωρίς παραγωγικές βλέψεις, θα αγνοούσε ακόμα τη συρρίκνωση του προλεταριάτου και της εργατικής τάξης (με τις παλαιές τους έννοιες) , επομένως θα δυσκολευόταν να απαντήσει στο ερώτημα ποιος είναι το υποκείμενο της επαναστατικής διαδικασίας. Ακόμα χειρότερα μια τέτοια εκδοχή ( ένοπλη επανάσταση ως η μοναδική επανάσταση ) θα αποδομούσε την ιδέα της επανάστασης , μιας και όλες της οι εκδοχές έχουν σήμερα καταρρεύσει και αντικατασταθεί από τις χειρότερες μορφές του καπιταλισμού, με ακροδεξιές και πολλές φορές ρατσιστικές και φασίζουσες κυβερνήσεις, όπως για παράδειγμα στις χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, στην πρώην μαοϊκή Κίνα , και σε πολλές από τις χώρες όπου είχαν αναπτυχθεί Εθνικοαπελευθερωτικά και αντιαποικιακά κινήματα. δ) Εμβαθύνοντας τη στρατηγική του «δημοκρατικού δρόμου» , ανοίγονται πολύ καλύτερες προοπτικές για το λαϊκό κίνημα, γιατί αυτή απαιτεί την ενεργό συμμετοχή του λαού σε όλη την πορεία προς τον σοσιαλισμό, δηλαδή πραγματοποιεί τον αρχικό στόχο της κοσμοθεωρίας , όπως διατυπώθηκε από τους εμπνευστές της Μάρξ και Ένγκελς, να αναδειχτεί ο εργαζόμενος λαός σε ηγέτη της επαναστατικής πορεία στο σύνολο του και όχι δια αντιπροσώπων (κόμμα, Κεντρική Επιτροπή, Πολιτικό Γραφείο κλπ). Άλλωστε οι κλασικοί του Μαρξισμού ήταν οι πρώτοι που επέστησαν τη προσοχή, να μην αντιμετωπιστεί η θεωρία που αυτοί διατύπωσαν, σαν ένα κλειστό δόγμα ιδεών αναλλοίωτων στο χρόνο, αλλά σαν μια ζωντανή θεωρία που θα ανανεωνόταν συνεχώς, λαμβάνοντας υπ΄ όψιν το χώρο, το χρόνο, τις εκάστοτε αντικειμενικές και υποκειμενικές καταστάσεις.

Δ) ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ α) Η παράδοση της αστικής δημοκρατίας στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, απότοκος του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, όπου η συμμετοχή του κόσμου στο πολιτικό γίγνεσθαι , ακόμα με την συμμετοχή του στις εκλογικές διαδικασίες είναι καθοριστική, ανέδειξε αρχικά την ανάγκη να αναζητηθούν και άλλοι δρόμοι για την πορεία προς το σοσιαλισμό, και άλλες στρατηγικές, διαφορετικές από τις μέχρι τότε διατυπωθείσες και υλοποιηθείσες. Η στρατηγική αποτυχία των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού και η εκτροπή τους από το απελευθερωτικό όραμα τους, ενίσχυσαν αυτές τις αναζητήσεις. β) Πρώτος ο Αντόνιο Γκράμσι (Γενικός Γραμματέας του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος) διατύπωσε τη θεωρία του «πολέμου θέσεων και όχι πολέμου κινήσεων», όπου έβαλε τα πρώτα σπέρματα της διαφορετικής αυτής αναζήτησης , σε αντιπαράθεση με τον μέχρι τότε μονόδρομο της στρατηγικής «κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων», όπως αναφέραμε ήδη στην αρχή του κείμενου. Μετά τον Γκράμσι και άλλοι διανοούμενοι και πολιτικοί της Αριστεράς συνέβαλαν στην διαμόρφωση της στρατηγικής του «δημοκρατικού δρόμου», έστω και αν μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει κάποιο παράδειγμα υλοποίησης της. Αντίθετα οι 2 μέχρι σήμερα απόπειρες, αυτή της Λαϊκής Ενότητας του Αλλιέντε και ο Ευρωκομουνισμός, για διαφορετικούς λόγους απέτυχαν. γ) Θα πρέπει να γίνει συνείδηση ότι ο «δημοκρατικός δρόμος» θα είναι μια σκληρότατη πορεία ταξικής πάλης , με πολλές ρήξεις, ανατροπές νίκες και πισωγυρίσματα . Η νικηφόρα πορεία του θα εξαρτηθεί από την ικανότητα της εργατικής τάξης ( με τη σύγχρονη μορφή της) , των εργαζόμενων, των λαϊκών στρωμάτων, των ανέργων , των επισφαλώς εργαζομένων , των μικροαστικών και μεσοαστικών στρωμάτων που λόγω της υπάρχουσας δομικής κρίσης του καπιταλισμού φτωχοποιούνται, να συνασπιστούν με μια ισότιμη συμμαχία και να αποτελέσουν το μπλοκ των δυνάμεων που θα ηγεμονεύσει στη κοινωνία και θα τη μπολιάσει με την ανάγκη της προοπτικής που θα προτείνει αυτό, σε αντιπαράθεση με την οργάνωση του καπιταλιστικού συστήματος. Σήμερα βρισκόμαστε στο σημείο, όπου η εξέγερση της νεολαίας το Δεκέμβρη του 2008, του κινήματος των «αγανακτισμένων» , των σφοδρών ταξικών συγκρούσεων ενάντια στις Πολιτικές των μνημονίων , οδήγησαν στις μεγάλες εκλογικές νίκες της Αριστεράς, με σχηματισμό κυβερνήσεων με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ, τόσο στις 25/01/2015 , όσο και στις 20/09/2015, όπως επίσης και στη νίκη του ΟΧΙ στο Δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015. Ταυτόχρονα είχαμε την οδυνηρή προσγείωση των ελπίδων μας, με την ήττα της 12ης Ιουλίου του 2015, που οδήγησε στον οδυνηρό συμβιβασμό με τους νεοφιλελευθέρους θεσμούς , που στιγμή δεν σταμάτησαν να απεργάζονται την λύση της «Αριστερής Παρένθεσης» , σε συνεργασία με το ντόπιο κατεστημένο και τις αντιδραστικές πολιτικές δυνάμεις που το εκπροσωπούν. Η όποια ήττα , το όποιο πισωγύρισμα δεν θα πρέπει να μας αποθαρρύνει στην προσπάθεια μας. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η πορεία θα είναι μακρινή και το όποιο πισωγύρισμα να μας οδηγεί στην γρήγορη ανασυγκρότηση , στο να διδασκόμαστε από τα λάθη μας, τα ανασκουμπωνόμαστε και να αντεπιτιθέμεθα. δ) Η προοπτική του «Δημοκρατικού Δρόμου» θέτει σημαντικές τροποποιήσεις στην οργάνωση της κοινωνίας και στην συμπεριφορά του πολιτικού φορέα των εργαζομένων απέναντι της. Είναι ξεκάθαρο ότι αυτός (ο πολιτικός φορέας) δεν μπορεί να είναι η πρωτοπορία της εργατικής τάξης (όπως απαιτούσε η Τριτοδιεθνιστική παράδοση ) και της κοινωνίας. Αντίθετα ο ρόλος του σήμερα είναι να συγκεντρώνει τα επιμέρους αιτήματα των αυτόνομων κινημάτων, που αναπτύσσονται στη κοινωνία, στη βάση συγκεκριμένων αναγκών (περιβαλλοντικό , εργατικό, ειρηνικό, φεμινιστικό, προστασίας των Δημοσίων χώρων κλπ) και να διαμορφώνει μια ενιαία πολιτική πρόταση η οποία αφενός θα προτείνει λύση για την άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων που δημιουργεί ο καπιταλισμός καθημερινά, αφετέρου θα διαμορφώνει ένα πολιτικό σχέδιο που θα διατυπώνει μια διαφορετική οργάνωση της κοινωνίας, μακριά από τους καταναγκασμούς του καπιταλισμού. Σε αυτή την περίπτωση η αυτονομία των μαζικών χώρων αποκτά σημαίνουσα σημασία και η όποια προσπάθεια διατάραξης της (καπέλωμα ) θα πρέπει να είναι πλήρως καταδικαστέα . Πρέπει να επιδιώκεται η συνεχής διαλεκτική σχέση κόμματος - κινημάτων , η αλληλοτροφοδοσία από εμπειρίες και η όποια πολιτική πρόταση να τίθεται στην ετυμηγορία του λαού. Σε αυτή την κατεύθυνση, κεφαλαιώδους σημασίας είναι η ανάπτυξη της άμεσης Δημοκρατίας σε όλα τα επίπεδα (οικονομίας, αυτοδιοίκησης κλπ) , που θα φέρνει τις λαϊκές μάζες κοντύτερα στα κέντρα λήψης των αποφάσεων , θα δυναμώνει τους φορείς οργάνωσης τους ( εργατικά συνδικάτα, λαϊκές επιτροπές γειτονιάς, επιτροπές για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος , επιτροπές συμμετοχικού προϋπολογισμού στους Δήμους, ευρεία χρήση δημοψηφισμάτων κλπ), δίνοντας τους σημαντικές δυνατότητες στη λήψη αποφάσεων, νομοθετικά κατοχυρωμένες . Έτσι οι πολίτες θα μάθουν να συμμετέχουν ενεργά και συνέχεια στη διακυβέρνηση τους και στη λύση των θεμάτων που τους αφορούν θα φύγουν από την νοοτροπία της ανάθεσης που τους θέλει να ψηφίζουν κάθε 4 χρόνια και η ψήφος τους να εκλαμβάνεται σαν «λευκή επιταγή» από τους εκάστοτε κυβερνόντες, οι οποίοι μετά την αναρρίχηση στην εξουσία την χρησιμοποιούν όπως αυτοί νομίζουν και συνήθως αντίθετα από τις προεκλογικές δεσμεύσεις τους . ε) Προς αυτήν την κατεύθυνση σημαντικές είναι οι εμπειρίες που έχουν αποκτηθεί τόσο στο εξωτερικό, όσο και στη χώρα μας. Συγκεκριμένα στην Αργεντινή μετά την οικονομική κατάρρευση των αρχών του 2000 και την εξαθλίωση πλατιών τμημάτων του πληθυσμού, υπήρξαν πολλές εμπειρίες αυτοοργάνωσης των εργαζομένων σε εργοστάσια κυρίως, που ανέλαβαν την αυτοδιαχείρισή τους ξαναλειτουργώντας τα, με αποτέλεσμα να ανθίσει ξανά η παραγωγή προϊόντων και η διάθεσή τους στην αγορά, δίνοντας οικονομική ανάσα και προοπτική σε αυτούς. Αυτό το πείραμα της αυτοδιαχείρισης και της «κοινωνικής οικονομίας», οδήγησε σταδιακά στην οικονομική ανάκαμψη της χώρας και στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου του χειμαζόμενου λαού της. Στη χώρα μας ξεχωριστή εμπειρία επιτυχημένου πειράματος αυτοδιαχείρισης αποτελεί η ΒΙΟ.ΜΕ, όπου μετά την κατάρρευση της επιχείρησης και την απομάκρυνση των ιδιοκτητών της, ανέλαβαν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να ξαναλειτουργήσουν το εργοστάσιο και να παράξουν προϊόντα, τα οποία διατιθέμενα στην αγορά (και μέσα από ένα ευρύ δίκτυο αλληλέγγυας οικονομίας ), εξασφαλίζουν την επιβίωσή τους, με ακόμα καλύτερες προοπτικές για το μέλλον και με τη βοήθεια του θεσμικού παράγοντα, δηλαδή των ευνοϊκών νομοθετικών ρυθμίσεων από πλευράς της κυβέρνησης. Σίγουρα ο τομέας της κοινωνικής, αλληλέγγυας, συνεταιριστικής οικονομίας, που αναπτύχθηκε πολύ στην Ελλάδα αυτά τα χρόνια της κρίσης, μπορεί και στο μέλλον να αποτελέσει ένα πολύ σημαντικό βραχίονα της οικονομίας, μεταξύ του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, δίνοντας σημαντική οικονομική διέξοδο για ευρύτατα στρώματα του πληθυσμού. στ) Σήμερα στη βασική αντίθεση Κεφαλαίου - Εργασίας που διαπερνά διαχρονικά το καπιταλιστικό σύστημα, έχει προστεθεί και η ανάγκη υπεράσπισης του περιβάλλοντος και μάλιστα με όρους επιβίωσης της ανθρωπότητας. Όλες οι επιστημονικές μελέτες, αλλά και η πραγματικότητα που βιώνουμε των ακραίων καιρικών φαινομένων, της ανόδου της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη , του λιωσίματος των πάγων των πόλων , της τρύπας το όζοντος, συνηγορούν στο ότι τα παραπάνω φαινόμενα είναι αποτέλεσμα των δραστηριοτήτων του ανθρώπου που στόχο έχουν τη δημιουργία και ιδιοποίηση του μεγαλύτερου δυνατού κέρδους , αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στο περιβάλλον και τις εφιαλτικές προοπτικές του, εάν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Είναι ξεκάθαρο ότι και αυτές οι πολιτικές είναι παρενέργειες του καπιταλιστικού συστήματος που δεν διστάζει να παίζει κορώνα - γράμμα το μέλλον του πλανήτη, προκειμένου να προσπορίσει ακόμα μεγαλύτερα κέρδη. Ασφαλώς η πρόταξη του καθήκοντος υπεράσπισης του περιβάλλοντος και η αλλαγή του τρόπου απόκτησης ενέργειας , με στροφή στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και η απομάκρυνση από την καύση ορυκτών ( πετρέλαιο , λιγνίτης κλπ) αποτελεί πρωταρχικής σημασίας καθήκον για το ριζοσπαστικό πρόγραμμα. ζ) Ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο επίσης είναι το ζήτημα του Διεθνισμού. Δυστυχώς η προτροπή του Κομμουνιστικού Μανιφέστου «Προλετάριοι όλων των χωρών, καταπιεζόμενα έθνη και λαοί ενωθείτε», διαστρεβλώθηκε βάναυσα από τον Σταλινισμό, ο οποίος τελικά επέβαλε σαν Διεθνισμό την τυφλή υπακοή των εργατικών και των Κομμουνιστικών Κομμάτων , στις Διεθνείς ανάγκες της Σοβιετικής Ένωσης, που πολλές φορές ερχόταν σε κατάφορη αντίθεση με τις ανάγκες τους, όπως η υποστήριξη συντηρητικών Κυβερνήσεων, ακόμα και φανερά Φασιστικών όπως ήταν η Χούντα του Βιντέλα στην Αργεντινή. Σήμερα η βάση ανάπτυξης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος είναι η τεχνολογία της πληροφορίας. Η διαχείριση και ο έλεγχος του παγκόσμιου συστήματος παραγωγής και χρηματοοικονομικών υπηρεσιών, ασκείται κατ εξοχήν από τα επιτελεία των πολυεθνικών. Έτσι το παγκοσμιοποιημένο Κεφάλαιο, που δεν γνωρίζει σύνορα, που κινείται ανεξέλεγκτο από κράτη, κυβερνήσεις, λαούς , οικονομικούς καταναγκασμούς, μέσω των εξωτικών - και όχι μόνο- φορολογικών παραδείσων, έχει επιβάλει την κυριαρχία της οικονομίας της αγοράς, δηλαδή των συμφερόντων του, εις βάρος της πολιτικής. Σε αυτό το πολιτικό περιβάλλον, απαιτείται η πλατιά συμμαχία, δηλαδή ο διεθνισμός, των λαϊκών στρωμάτων, αλλιώς οι προσπάθειες αναχαίτισης του φαντάζει αδύνατη. Έτσι σήμερα η επιστροφή στο καβούκι των Εθνικών Κρατών σαν απάντηση στο Διεθνοποιημένο Κεφάλαιο, η εθνική αναδίπλωση, δείχνει να είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Και αν είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί μια παγκόσμια συμμαχία των «από κάτω» , που να αντιπαρατεθεί πλανητικά στο Κεφάλαιο , ίσως μπορούμε να ελπίζουμε στη συμμαχία επί μέρους υποσυνόλων, όπως είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Κανείς δεν μπορεί να μην βλέπει την πραγματική μορφή της σημερινής Ε.Ε. , σαν μια οντότητα που στόχο έχει να προωθήσει τα συμφέροντα του Χρηματοπιστωτικού Καπιταλισμού, εις βάρος των λαών , με την εμπέδωση του Νεοφιλελευθερισμού στην σκληρότερη εκδοχή του. Ειδικά εμείς οι Έλληνες ( και οι άλλες χώρες της Νότιας Ευρώπης) βιώνουμε με σκληρό τρόπο τις πολιτικές του Διευθυντηρίου των Βρυξελλών. Όπως είναι γνωστό η φτωχοποίηση του Ελληνικού λαού τα χρόνια των μνημονίων , με την απώλεια του 25% του ΑΕΠ της χώρας, με την δραματική πτώση του βιοτικού επιπέδου της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας, με την ανεργία στο 27% του ενεργού πληθυσμού ( ανεργεία των νέων στο 50% - 60%), έχει αγγίξει τα όρια εμπόλεμης χώρας ή τριτοκοσμικής. Είναι δε τόση η βουλιμία και ο κυνισμός των Κυρίαρχων τάξεων, που ούτε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης που είχε εξαγγείλει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν τον αφήνουν να υλοποιήσει και ας μην είναι τίποτα άλλο παρά αστικός εκσυγχρονισμός με Κευνσιανές δόσεις. Όμως τα παραπάνω σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει να μας αποπροσανατολίζουν από τον στόχο μας , που είναι η αλλαγή αυτής της κατάστασης η Δημοκρατική αλλαγή της Ευρώπης, είτε στο σύνολο της είτε σε μέρος της πχ Νότια Ευρώπη και η μετατροπή της σε Ευρώπη των λαών και του Σοσιαλισμού. Οι όποιες δυσκολίες αντιμετωπίζουμε δεν θα πρέπει να μας εκτρέψουν από αυτή την προοπτική και την αναδίπλωση σε Εθνικό «ανασκούμπωμα». Άλλωστε εάν εμείς επιδιώκουμε την ρήξη με το καπιταλιστικό σύστημα και την εμπέδωση του Σοσιαλισμού παγκοσμίως , πώς αρνούμαστε να παλέψουμε να γίνει αυτό πραγματικότητα σε ένα μικρό υποσύνολο της ανθρωπότητας όπως είναι η Ευρώπη; στ) Στον επίλογο του κειμένου θα θέλαμε να υπογραμμίσουμε τα εξής. Το 1989 με την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» , το σύνολο των αστών , αλλά και πολλοί Αριστεροί έσπευσαν να διατυπώσουν την θεωρία του «τέλους των ιδεολογιών» δηλαδή το τέλος της προοδευτικής ιδεολογίας. Για πολλά χρόνια επαναλάμβαναν τη θέση ότι ο Καπιταλισμός είναι η τελική μοίρα της ανθρωπότητας, ο τελικός προορισμός της, που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης και αλλαγών. Αυτή η ιδεολογία αποτέλεσε την θρυαλλίδα της αντεπανάστασης , δηλαδή της επέλασης του Νεοφιλελευθερισμού, της πιο βάρβαρης εκδοχής του Καπιταλισμού, που έχει οδηγήσει στην φτωχοποίηση ευρύτατων στρωμάτων του πληθυσμού, που διεξάγει πολέμους σε πολλές χώρες του πλανήτη, με στόχο κύρια τον έλεγχο των πλουτο-παραγωγικών πηγών τους, οδηγώντας στη μετανάστευση στρατιές ανθρώπων, που φεύγουν έντρομοι από τις εστίες τους, για να γλιτώσουν από την πείνα και το θάνατο. Και το χειρότερο από όλα είναι πως οδηγεί στην συντηρητικοποίηση των κοινωνιών του προηγμένου κόσμου, όπου το φίδι του ρατσισμού και του φασισμού σηκώνει ξανά κεφάλι. Η καρδιά της πολιτικής του νεοφιλελευθερισμού είναι η καρδιά της καπιταλιστικής λογικής, δηλαδή όλο και περισσότερα κέρδη για το κεφάλαιο, όχι μόνο από την υπεραξία της εργασίας, αλλά και από την ιδιοποίηση του δημόσιου πλούτου, με κρατική βοήθεια. Επιπλέον είναι γνωστό ότι σήμερα η συγκέντρωση του πλούτου σε ελάχιστους ανθρώπους, είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά( οι 250 πιο πλούσιες οικογένειες του πλανήτη συγκεντρώνουν πλούτο ίσο με αυτόν που παράγει η μισή ανθρωπότητα, δηλαδή 3.5 δισεκατομμύρια άνθρωποι). Αυτό αποτελεί την τρανότερη επιβεβαίωση του Μαρξισμού, δηλαδή της μαζικής βάσης της εργασίας και της ελάχιστης μειοψηφίας του Κεφαλαίου. Και τι κάνουν αυτόν τον πλούτο; ένα σημαντικό μέρος του το αποσύρουν σε φορολογικούς παραδείσους. Μία από τις χαρακτηριστικές ιστορίες είναι αυτή που αποκαλύφτηκε τελευταία με τα Πάναμα Πέιπερς, διότι το κεφάλαιο όταν δεν έχει το ποσοστό κερδοφορίας που θέλει, γίνεται αργούν Κεφάλαιο προσωρινά, μέχρι να διασφαλίσει ευνοϊκές συνθήκες γι αυτά που νοεί το ίδιο ως ικανοποιητικό ποσοστό κερδοφορίας. Και σα να μη φθάνουν αυτά (και άλλα που εδώ δεν αναφέρουμε), δύο τεράστιες αγορές Η.Π.Α. και Ε.Ε. προετοιμάζουν με μυστικές διαβουλεύσεις την TTIP ( Διατλαντική Συμφωνία Συνεργασίας Εμπορίου και Επενδύσεων), με σκοπό την προώθηση του ελεύθερου εμπορίου. Η συμφωνία αυτή υπονομεύει πλήρως την εθνική κυριαρχία των κρατών, αφού με την επικύρωσή της, όλα τα νομοσχέδια, πριν καν κατατεθούν προς συζήτηση στα κοινοβούλια των κρατών μελών, θα περνούν από ενδελεχή έλεγχο, μην τυχόν και περιέχουν διατάξεις που θα επηρεάζουν τις εμπορικές σχέσεις και το επενδυτικό πλαίσιο.
Επιπλέον δίνει τη δυνατότητα στις επιχειρήσεις να μηνύουν τις κυβερνήσεις σχετικά με πολιτικές αποφάσεις, που θα μπορούσαν να βλάψουν τα συμφέροντά τους. Οι αγωγές αυτές θα εξετάζονται μυστικά από ειδικά εταιρικά δικαστήρια, τα οποία θα αποζημιώνουν τις επιχειρήσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Οι επιπτώσεις μιας τέτοιας συμφωνίας για τη δημοκρατία, τις δημόσιες υπηρεσίες, την κοινωνική πολιτική, την ασφάλεια των τροφίμων, το περιβάλλον, τα δικαιώματα των εργαζομένων, τις ατομικές ελευθερίες και μια σειρά άλλα ζητήματα, θα είναι άμεσες και μη αναστρέψιμες. Γι αυτό το λόγο είναι επιτακτική η ανάγκη δημιουργίας και στη χώρα μας, ενός ισχυρού κινήματος, για την αποτροπή της υπογραφής της. Εί��αι φανερό ότι ο καπιταλισμός δεν μπορεί να προχωρήσει έτσι για πολύ. Και είναι ακόμα πιο φανερό ότι η πρόβλεψη της Ρόζας Λούξεμπουργκ «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» είναι πιο επίκαιρη παρά ποτέ. Καθήκον όλων των Αριστερών ανθρώπων είναι να επιβεβαιωθεί το πρώτο σκέλος της πρόβλεψης της Ρόζας, ο σοσιαλισμός, σαν το μοναδικό αντίδοτο στις αντιφάσεις που ζούμε σήμερα. Αυτό προϋποθέτει την στράτευση όλων μας για να πετύχουμε τον στόχο μας, για να διανύσουμε όλη την πορεία μέχρι των τελικό μας στόχο. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η διαλεκτική σύνδεση οράματος - στρατηγικής - τακτικής σε ένα ενιαίο επαναστατικό προτσές, όπου ο σοσιαλισμός γίνεται στόχος από σήμερα, οικοδομείται καθημερινά στις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους, στην ανάδειξη της αναγκαιότητας της συλλογικής δράσης, στην αποπομπή της ατομικής λύσης των προβλημάτων στο επίπεδο των μικρών και μεγάλων αγώνων, στην αναγκαιότητα της υλοποίησης του. Έτσι θα διαπαιδαγωγηθούμε όλοι μας στην ανάγκη της καθημερινής παρέμβασης και πάλης, θα μάθουμε να αυτοδιοικούμαστε και όχι να αναθέτουμε εν λευκώ την διακυβέρνηση μας σε άλλους, όσο καλή πρόθεση και αν έχουν αυτοί. Η εμπειρία του παρελθόντος μας δίδαξε ότι οι καλύτερες προθέσεις οδήγησαν σε τεράστιες αποτυχίες , γι αυτό μόνο εάν ο εργαζόμενος λαός αναλάβει τις τύχες του σ τα χέρια του και όχι δια αντιπροσώπων, θα οδηγηθεί στην δικαίωση του. Το μη εκμεταλλευτικό σύστημα του μέλλοντος θα εδράζεται σε μία εξελισσόμενη και διευρυνόμενη Δημοκρατία, που θα βασίζεται και θα διαπαιδαγωγεί ενεργούς και υπεύθυνους πολίτες. Έτσι θα μάθουμε να οικοδομούμε το σοσιαλισμό από σήμερα και όχι να περιμένουμε τη «Δευτέρα Παρουσία», όπου ξαφνικά ο λαός θα φωτιστεί και θα πριμοδοτήσει το σχέδιο μας , όπως προκρίνουν οι δυνάμεις της δογματικής Αριστεράς. Επειδή ο «Δημοκρατικός Δρόμος για τον Σοσιαλισμό» είναι μια μακριά πορεία, θα πρέπει συνέχεια να ακροβατούμε μεταξύ καθημερινότητας και οράματος. Αν παρεκκλίνουμε προς την καθημερινότητα θα αφομοιωθούμε από το σύστημα. Εάν παρεκκλίνουμε προς το όραμα και υποβαθμίσουμε την καθημερινότητα αργά ή γρήγορα θα απομονωθούμε από τις μάζες και θα καταντήσουμε «γκρουπούσκουλα». Η ανάπτυξη της Δημοκρατίας μέσα στο Κόμμα, της αμφίδρομης σχέσης βάσης - ηγεσίας , η επιτυχία εν τέλει του διακηρυγμένου στόχου μας να γίνουμε το Κόμμα των μελών μας, θα είναι η εγγύηση για την ορθή πορεία μας. Φυσικά η Δημοκρατία τόσο στην Κοινωνία όσο και μέσα στο Κόμμα, θα τίθεται υπό συνεχή δοκιμασία, γι αυτό πρέπει να σχηματίσουμε τις απαραίτητες δομές για να την διασφαλίσουμε. Σαν υστερόγραφο πιστεύουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εν όψει του Συνεδρίου του, θα πρέπει να εντάξει στον προβληματισμό του όλη την παραπάνω συλλογιστική που εκτέθηκε στο κείμενο γιατί είναι Κεφαλαιώδους σημασίας για την πορεία του.

 

 ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ

ΤΗΣ Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ

 
Πρόσφατα άρθρα ( Πολιτική )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet